Tirza Hoornstra, Kunst met een boodschap

13/08/2026

Geloof, Hoop en Liefde

11/08/2026

Dag 91/100

Psalm 104:12 (HSV)
Daarbij wonen de vogels in de lucht,
hun stem klinkt tussen de takken.

Ik word er altijd blij van wanneer ik een zwerm spreeuwen zie. Duizenden vogels die door de lucht bewegen alsof ze samen één groot lichaam vormen. Ze waaieren uit, komen weer bij elkaar, veranderen plotseling van richting en tekenen steeds nieuwe vormen tegen de hemel. Het geluid wat zo zwerm creëert het is,iedere keer een kippenvel moment, je weet wel dat gevoel in je haar en hoofdhuid wat je krijgt bij het horen van vetgoeie muziek!

Elke keer moet ik dan ook denken aan een van mijn favoriete spoken words, die juist over dit prachtige schouwspel gaat.

Hoe langer ik naar de natuur kijk, hoe meer er te verwonderen valt. Gods schepping is zó prachtig.

‘Hoe groot zijn Uw werken, HEERE, U hebt alles met wijsheid gemaakt.’
— Psalm 104:24 HSV

09/08/2026

Dag 91/100

Psalm 90:17 (HSV)
En laat de lieflijkheid van de Heere, onze God, over ons zijn; bevestig het werk van onze handen over ons, ja, het werk van onze handen, bevestig dat.

De laatste 10 gaan in en dan zijn de 100 klaar. Het valt tegen om steeds iets nieuws te verzinnen. En dus moet ik soms uit mijn hoofd en in mijn lijf gaan zitten. Geen penselen deze keer maar met mijn vingers geschilderd (wat weer een andere uitdaging is op zo'n minuscuul doekje) vandaar bovenstaande Bijbeltekst.

07/08/2026

Dag 89/100

Psalm 116:7
Mijn ziel, keer weder tot uw rust, want de HEERE heeft aan u welgedaan.

-I called Your name when sorrow held me tight,
and You bent low to hear my trembling prayer;
You gathered every tear I shed that night,
and led my weary feet from darkness there.

Return, my soul, to rest beneath His grace,
for He has carried you when strength was gone;
I lift salvation’s cup before His face,
and walk the land of living toward the dawn.

What can I give for all that You have done,
but bring my grateful heart and keep my word?
In life and death, I know to whom I belong—
my chains are loosed. Hallelujah, Lord.-

-Tirza-

06/08/2026

https://roaroflove.wordpress.com/2026/08/06/wanneer-de-nood-het-hoogst-is/

“Wanneer de nood het hoogst is, is de redding nabij.”Het is een oud gezegde dat ik de afgelopen jaren vaker heb leren geloven dan ooit tevoren. Niet omdat het altijd gemakkelijk was, ma…

04/08/2026

Dag 89/100

Romeinen 1:20 (HSV)
Want de dingen van Hem die onzichtbaar zijn, worden sinds de schepping van de wereld uit Zijn werken gekend en doorzien.

03/08/2026

Dag 88/100

Jakobus 3:5-6
-"Zo is ook de tong maar een heel klein lichaamsdeel, maar met een grote invloed. Bedenk eens hoe klein het vlammetje is dat een heel bos in brand kan zetten! Je tong is net als dat vlammetje. Want met je tong kun je veel kwaad doen. Je tong kan je hele lichaam vergiftigen met het vergif dat ze spreekt. Ze heeft er veel invloed op hoe je leven er zal uitzien. Als je tong in brand gezet is door de hel, zet ze je hele leven in brand!"-

Mijn schilderij ontstond terwijl de beelden van uitgedroogde landschappen en bossen die wereldwijd in vlammen opgaan zich bleven opstapelen. Het verdriet daarover bleef aan mij trekken. Hoe kwetsbaar is de schepping geworden, en hoe weinig er soms nodig is om een verwoestend vuur te laten ontstaan.

Toen moest ik denken aan Jakobus. "Zie, hoe weinig vuur een groot bos in brand steekt." Hij gebruikt dat beeld om te laten zien hoe één onbewaakt woord een leven, een relatie of zelfs een gemeenschap kan beschadigen. Zoals een klein vonkje een heel bos kan verteren, zo kunnen onze woorden veel meer aanrichten dan wij beseffen.Mijn schilderij gaat daarom niet alleen over de droogte van de aarde, maar ook over de droogte van het menselijk hart. Het herinnert mij eraan dat wij geroepen zijn geen vuur van verdeeldheid aan te wakkeren, maar woorden te spreken die leven geven, genezen en bewaren. Want waar een kleine vonk kan vernietigen, kan één woord van liefde evenzeer nieuw leven doen ontbranden.

#7×7

26/07/2026

Een klein lichtje

Een klein gedichtje
voor een klein lichtje,
groot hoefde je nooit te zijn.

Want mocht het donker worden,
dan verdrijft dat kleine lichtje
alle duisternis,
omdat het lichtje in je
Het Licht Zelf is.

We leven in een wereld die ons voortdurend vertelt dat we groter moeten worden. Meer invloed. Meer bereik. Meer succes. Alsof alleen het grote ertoe doet.

Maar Gods Koninkrijk werkt heel anders.

Jezus noemde Zijn volgelingen niet de schijnwerpers van de wereld, maar het licht van de wereld. Licht hoeft niet groot te zijn om zichtbaar te worden. Eén kaars doorbreekt al een donkere kamer. Eén ster wijst de weg in een nachtelijke hemel. Eén gelovige die Gods liefde weerspiegelt, kan hoop brengen waar wanhoop heerste.

Het gaat daarom niet om de grootte van ons licht, maar om de Bron ervan. Wij hoeven onszelf niet groter te maken dan we zijn. We hoeven alleen verbonden te blijven met Hem die zei: "Ik ben het Licht der wereld." Zijn licht dooft niet, verzwakt niet en wordt nooit door de duisternis overwonnen.

Misschien voel jij je vandaag klein. Onopvallend. Alsof jouw aanwezigheid weinig verschil maakt. Vergeet dan niet dat een klein lichtje, wanneer het door Christus wordt ontstoken, meer kracht heeft dan alle duisternis die het omringt. Niet omdat het lichtje zo bijzonder is, maar omdat het Licht Zelf erin woont.

Laat daarom vandaag gewoon jouw licht schijnen. Niet om gezien te worden, maar om Hem zichtbaar te maken.

24/07/2026

Onlangs dacht ik na over iets wat mij mijn hele leven al typeert. Ik blijf hangen. Bij woorden, bij gesprekken, bij gevoelens, bij een blik die iemand mij toewerpt of een opmerking die achteloos wordt gemaakt. Waar anderen vaak verder lijken te gaan, ben ik nog bezig met wat er zojuist gebeurde.
Lange tijd zag ik dat vooral als een tekortkoming. Waarom kon ik dingen niet gewoon loslaten? Waarom kostte een drukke ruimte mij zoveel energie? Waarom leek mijn hoofd voortdurend bezig met het verwerken van alles wat ik zag, hoorde, rook en voelde?
Sinds ik weet dat ik autisme heb kregen veel van die vragen een andere kleur. Niet omdat alles nu verklaard of opgelost is, maar omdat ik ook ben gaan zien dat dezelfde eigenschap die mij soms in de weg zit, mij tegelijkertijd iets kostbaars geeft.
Laat ik eerlijk zijn: autisme is niet romantisch. Het is niet een verborgen superkracht die alle moeilijkheden compenseert. Er zijn dagen waarop ik het liefst een deel van mijn waarnemingen uit zou zetten. Dagen waarop mijn hoofd zo vol zit van geluiden, indrukken, verwachtingen en gedachten dat zelfs een eenvoudige boodschap beantwoorden te veel voelt. Er zijn momenten waarop ik verlang naar meer lucht, meer overzicht, meer rust in mijn hoofd.
Autisme heeft mij beperkt. In werk. In relaties. In mijn energie. In het vermogen om vanzelfsprekend mee te bewegen met wat voor veel mensen normaal lijkt. Het heeft me periodes van uitputting gebracht waarin ik mezelf niet meer herkende. Het heeft me geleerd hoe kwetsbaar een mens kan zijn wanneer hij jarenlang signalen van zijn lichaam negeert.
Tegelijkertijd heeft die ontdekking mij ook iets anders geleerd. Dat God niet pas verschijnt wanneer onze beperkingen verdwijnen. Hij wacht niet totdat wij gerepareerd zijn. Hij ontmoet mensen juist midden in hun kwetsbaarheid.
Dat zien we voortdurend in de Bijbel. Mozes vond zichzelf niet geschikt. Jeremia voelde zich te jong. Gideon zag vooral zijn tekort. Petrus was impulsief. Thomas twijfelde. Paulus droeg iets met zich mee dat hij een doorn in het vlees noemt. Steeds weer zien we mensen die niet aan het ideaalplaatje voldoen en toch door God worden gezien, geroepen en gebruikt.

23/07/2026

87/100

Psalm 62:2-3 (HSV)
Waarlijk, mijn ziel keert zich stil tot God; van Hem is mijn heil. Waarlijk, Hij is mijn rots en mijn heil, mijn veilige vesting; ik zal niet al te zeer wankelen.