04/05/2026
4 mei
Gedicht voorgedragen bij het concert Requiem voor Auschwitz uitgevoerd door de Heerlense Oratoriumvereniging en Koninklijk Mannenkoor Cecilia 1837 Vaals , door een leerling van het Sintermeertencollege 4 mei 2018
Dacht je, dat we het ook maar een dag langer in het kamp zouden kunnen volhouden, wanneer de hoop er niet was, dat er ooit een nieuwe wereld zal komen, en dat de mensenrechten dan weer terug zullen keren bij de mensen? De hoop beveelt de mensen, met een zekere onverschilligheid de gaskamer in te stappen. De hoop is het die hen ervan weerhoudt, de boel op stelten te zetten. Hoop stompt hen af, maakt hen dood. Hoop beveelt de moeders afstand te nemen van hun kinderen, zich voor een stuk brood te verkopen. Hoop beveelt de mannen mensen te doden. De hoop drijft hen ertoe, om iedere volgende dag voor het leven te vechten, omdat het net de komende dag kan zijn, die de vrijheid brengt. Misschien gaat het niet eens om de hoop op een nieuwe en betere wereld, maar slechts om het verlangen naar een leven waarin er weer rust en vrede zal zijn. Nog nooit was de hoop sterker dan de mens, maar nog nooit ook heeft ze zoveel kwaads tevoorschijn getoverd als nuin deze oorlog, als hier, in dit kamp. Men heeft ons niet geleerd om de hoop op te geven. Zodoende sterven we in het gas.
Bron: Tadeusz Borowski: Bei uns in Auschwitz p. 161
Roger Moreno-Rathgeb
