Daniel Haans

08/05/2026

05/05/2026

Sinds het ongeluk met mijn oog en de nog steeds heftige gevolgen, vandaag weer voor het eerst een eigen werk opgestart. De onderschildering stond in een half uurtje!

25/04/2026

Zeer trots dat er vele verzamelaars zijn van mijn werk. Of het nu een ets is of zoals hier vele werken.... Soms tot wel een collectie van 20 stuks! ..

19/04/2026

"Jarige" 2026 ©Daniël Haans

Aaneengeregen dagen,
achter je de afgelegde weg.

Ouder door de toekomst die vandaag is,
jonger is hetgeen gisteren was.

Confetti, door slingers verwaaid,
hoor daar ...een lang zal ze leven.

Een bries die ik eenmaal jaarlijks voel,
en warmte brengt die dichtbij staat.

De kalender die de dag in mijn gedachten heeft genesteld,
als moment die ik in mijn dromen mee beleef.

Vooruit ligt de hemel,
waar een route is voor jou.

Achteruit is de grond gedolven,
zodat voorwaarts daar nimmer in gevallen kan worden.

Jarige was jij ook al niet eerder waar je nu weer bent,
als een cirkel die rond is gemaakt.

Een weg van 365 stappen in het voorwaarts,
tot het beginpunt er weer is.

Vandaag is dat ...jarige zijn...
Maar... waar jij gisteren, morgen en daarna nooit voor mij verjaren zal.

17/04/2026

"Verlangen en poezen" ©Daniël Haans 2026

Ik ben geen persoon maar aura in mijn eigen bestaan.
Ik besta niet en wel en vraag mij af.
Droom onmogelijke dromen tot barstende pijn in mijn kop.
Ik draag alleen nog bij
aan de wereld die ik verlang
Poes die knorrend mijn gedachtes aanhoort en spint het is goed.
Kun je zeggen waaraan jij denkt van niet.
Elk antwoord dat niet uit het hart komt
heet knallen uiteen als pijnlijke splinters in mijn hoofd.
Ik draag alleen nog bij
aan de wereld die ik verlang.
Spoedige harmonie met mijzelf zal die heersen tussen mensen die denken dat ik vreemd ben.
Die hebben een punt maar zijn panisch voor fantasie en geluk dient de mensen die zich bewusteloos werken.
Voel je je bang jij mijn lieve poes?
Dan verklap ik dat angst een concept is
dat door door andere wordt ingestampt
Als je naar het portaal van je innerlijk luistert
zul je toegang vinden tot jezelf.
Maar wat is dat jezelf die je altijd aan anderen hebt weggegeven?
Ik draag alleen bij
aan de wereld die ik nog verlang.
Daar hoor jij bij lieve poes.

30/03/2026

Dec hemel open en helder blauw,

zicht wat tot grote hoogte reikt.

Is troebel en tot duister gemaakt,

door mensen ogen.

Ogen die geen openheid kennen,

van zielen die niet ver in de hoogte kijken.

De wereld vol groen en mooie kleuren,

is verdord en tot zwart verkoolt.

Door de mensen die het gitzwart brengen.

Vrouwen van Venus die zo mooi zijn en je strelen,

maar als hun instrument bespelen.

Je ikwellen tot je ziel is verdronken in zee.

Om de resten van jezelf aan te laten spoelen,

in de hoop de menselijkheid weer terug te brengen.

22/03/2026

"Weet je nog" 2026 ©Daniël Haans

Weet je nog,

toen bomen getergd werden door de wind

En takken zich over ons bogen als een veilige koepel.

Dat wij samen schuilden, de stroomregen bleef tranen en de wind bleef huilen.

Toen we elkaar in de ogen keken en voelden dat onze wegen zich zouden scheiden.

Zielen die droevig beseften dat het beter was om heen te gaan.

Ik zweeg, en jij een traan in de natte grond liet neerdalen.

Omdat jij zou zien dat ik nooit de beste was geweest.

De huilende wind bracht mij jouw fluistering, ik keek op en hoorde misschien ...

Nu is het alweer veel en veel later. Het regent hier en ik schuil...

Maar alleen...

Ik denk aan jou en mijn traan daalt in de natte grond neer.

21/03/2026

This face from one of my cats,... Is really art! Artistic cat!

14/03/2026

"Avond in melancholiek" 2026

Tot mij went zich de kamer die mij aankijkt,
uiteenvallen in een licht en donker.
Het spreekt de muziek gedirigeerd door tijd,
die het smeedde met alles en iedereen wat hier was.
In het schemer staar ik urenlang,
net zo lang als de reis van mijn gedachten nu al duurt.
In het strijklicht van de lamp zie ik de zonnige dagen,
en allen die het zonnig maakten.
Uit de donker hoek hoor ik de klok tikken,
en allen die het verduisteren voor de tijd op was.
De nacht komt en als ik naar de fotolijst kijk,
zie ik zoveel gezichten die ik mocht zien.
Hoor ik zoveel stemmen die ik heb gehoord,
ik zie hoe ze de kamer vulden en zo ook mijn hart.
Die ik voel kloppen en verlangen uiteen slaat met zijn kamers,
net zoals deze kamer word vervuld van de warmte die ik nog voor hen voel.