26/01/2026
De afgelopen tijd voelde ik steeds duidelijker dat ik me wilde gaan verdiepen in het werken met kinderen. Ik merkte dat dit werk mij al langere tijd riep. Ik zie regelmatig hoe kinderen feilloos aanvoelen wat er speelt, maar niet altijd de ruimte of woorden hebben om dit te uiten. Creativiteit, verbeelding en stilte spreken voor hen soms een taal die verder gaat dan praten. Vanuit die overtuiging besloot ik te starten met de opleiding Creatief Coachen voor Kinderen.
Afgelopen vrijdag had ik mijn eerste lesdag van de opleiding Creatief Coachen voor Kinderen. Ik kwam iets later binnen dan gepland(door files) maar wat me meteen raakte, was dat ik me geen moment ongewenst voelde. Integendeel: ik werd ontvangen, en dat maakte dat ik direct kon landen. Dat gevoel van welkom zijn was heel fijn. We begonnen de dag met onze ogen gesloten. Een uitnodiging om even terug te keren naar onszelf, om te voelen wie je bent zonder alle invloeden van buitenaf. Vanuit die rust kregen we de vraag: als je jezelf op dit moment als een metafoor zou afbeelden, wat zou je dan laten zien?
Ik tekende mezelf als een fladderende vlinder in een blauwe lucht, zwevend boven een groen veld vol bloemen. Sommige bloemen stonden al in bloei, anderen zaten nog in de knop. Voor mij stond dit beeld voor vrijheid, beweging en vertrouwen. Alles mag er zijn, alles op zijn eigen moment, niets hoeft geforceerd.
We kregen de ruimte om onze beelden te delen, om naar elkaar te luisteren en elkaar werkelijk te leren kennen. Het was bijzonder om te ervaren hoe we met een groep mensen, allemaal met verschillende achtergronden, samenkwamen in één gedeelde intentie: liefde om te geven en zorgvuldigheid in het werken met kinderen.
Daarna volgde een tweede visualisatie met de vraag: hoe zie jij jezelf als coach? Mijn tekening was opnieuw een metafoor, maar dit keer abstracter van vorm. Ik tekende een grote groene steen, stevig geaard, met daaraan vast dunne lijntjes die verbonden waren aan een kleinere steen. Deze kleinere steen was in beweging, richting rechts. Bovenin links tekende ik licht, dat naar beneden straalde. Het licht raakte eerst de grote steen en weerkaatste van daaruit naar de kleinere steen, waardoor ook die begon te stralen.
De dunne lijntjes stonden voor houvast. Voor het zachte duwtje in de rug dat soms nodig is. Niet om vast te houden of te beperken, maar om beweging mogelijk te maken. Want zodra de kleine steen genoeg vaart heeft, breekt het lijntje vanzelf. Dat kan alleen wanneer de grote steen stevig staat. Zeg maar: stevig in zijn schoenen staat.
Door het delen en bespreken van elkaars beelden werd voor iedereen het eigen leerdoel zichtbaar. Voor mij werd dat heel helder: ik sta stevig in mijn schoenen.
We schreven onze leerdoelen op, rolden ze op en hingen ze met een lintje symbolisch in een wensboom. Terwijl we dit deden, spraken we ons doel hardop uit. Aansluitend maakten we een dromenvanger. Deze ontstond door te werken met wit wascokrijt, stiften en water, waarbij we op plastic een achtergrond creëerden die we vervolgens omgekeerd op het papier drukten. Het resultaat was telkens weer verrassend en prachtig. Voor mij zijn de wensboom en de dromenvanger onlosmakelijk met elkaar verbonden. De wens, de droom en het vangen ervan komen hier samen. Het was een mooie, warme en leerzame eerste schooldag. En voor mijn gevoel… vloog hij voorbij 💛