Verhaal Halen

31/10/2025

Lieve lezers,

Het zomerverhaal 2025 is ten einde gekomen. Wij, Hanneke en Marleen, hebben het weer met liefde en veel fantasie voor jullie geschreven. We hopen natuurlijk dat jullie er van genoten hebben, maar zijn stiekem toch ook wel benieuwd naar jullie reacties........

31/10/2025

Geheim in het Groene Woud

2025-95
Giebel ziet hoe Awan uit het lagedrukgebied komt met het wolkenkind in zijn armen. Ze spoort haar bezem aan om hem te helpen. “Dit kind heeft zon en energie nodig, Giebel, kun jij daar voor zorgen? Dan ga ik weer naar beneden om Claudelle te zoeken. De anderen komen er, als het goed is, ook zo aan.” Giebel gaat naast hem vliegen en neemt het wolkenkind van hem over. Ze voelt vederlicht en slap. “Ik breng haar wel naar Mar, die weet vast raad,” zegt ze, en ze vliegt snel van hem weg.”Ik kom zo terug om je te helpen!”roept ze Awan nog na. Giebel vliegt richting het basiskamp en komt onderweg Long tegen. “Is het klaar daar beneden?”vraagt ze. Long knikt. “Zal ik dit kind wegbrengen, misschien hebben ze jouw toverkracht nog nodig?”zegt hij wat bedeesd. “Goed idee!” roept Giebel en zet het wolkenkind voorzichtig op de rug van Long. “Snel naar Mar, ze heeft energie nodig!”zegt ze en maakt gelijk rechtsomkeert. Long vliegt naar het basiskamp terug. Daar landt hij vlak naast Han, die hem een knuffel wil geven. Gelukkig ziet ze net op tijd het wolkenkind. “Mar! Mar, je moet even komen helpen.”roept ze. Mar komt aangesneld. “Ach heremetijd, die heeft een extra oppeppertje nodig.”mompelt Mar en ze graait in haar zak. Ze haalt er snel een paar toverpillen uit en terwijl ze het wolkenkind vasthoudt met haar warme handen, geeft ze haar gelijk de pilletjes. Zienderogen komt het wolkenkind bij. “Waar is iedereen? Wie zijn jullie? Wat…?” zegt ze als ze haar ogen open doet. “Sttt, we leggen het straks uit,” sust Mar.
Giebel vliegt boven de wolken terug naar het g*t in het lagedrukgebied. Dat wordt al steeds groter. Beneden haar ziet ze Awan en wat verderop de drie andere. Ze spoort haar bezem aan en komt naast ze vliegen. “Kunnen jullie Claudelle vinden?” zegt ze. Awan schudt zijn wolkenhoofd. De belletjes vliegen in het rond. “Ik zet mijn ogen even op steeltjes, dan kan ik vast zo zien waar ze is,”zegt Giebel en ze voegt de daad bij het woord. Met haar grote ogen speurt ze het gebied af. Dan ziet ze een flard van een blauw gewaad, naast een grote boom die er staat. “Daar, daar is ze!” roept ze en ze sjeest er op af. “Giebel, voorzichtig!”roept Awan bezorgd. Maar Giebel gaat onbesuisd op Claudelle af. Vlakbij haar gekomen ziet ze hoe Claudelle is vastgemaakt aan de boom. “Wiebelenwak, stam en tak, laat los, laat los, ze is van ons” roept ze terwijl haar ogen weer in haar kassen vallen en ze drie keer om de boom vliegt. Die doet nog een poging om Claudelle vast te houden maar de spreuk van Giebel is té krachtig. Claudelle is vrij. Ze haalt zo diep mogelijk adem en haar gewaad kleurt weer helderblauw. “Dat was net op tijd, Giebel!”zegt ze. “Wat ben ik blij je te zien. Weet jij waar mijn wolkenkind is? Is ze veilig? En de anderen?” “Kom maar gauw mee, dan breng ik je terug naar de anderen. Ohh, dit zijn de broers Awan, Avoor en Avijf, zij hebben ook geholpen om jullie te bevrijden.” Claudelle glimlacht.”Hallo jongens, fijn dat jullie er zijn. Hoe komen we nu zo snel mogelijk terug?” Giebel lacht. “Ik weet het! Hou elkaar vast, Awan, hou je vast aan mij, dan zet ik de bezem op turbo en komen we zo terug in het basiskamp.” Awan schudt zijn hoofd. “Niks daarvan dametje, wij kunnen sneller langs de hemel vliegen dan jij.”Hij neemt haar in zijn armen met bezem en al en vliegt voor de anderen uit omhoog. “We gaan!”roept hij. En voordat Giebel twee keer met haar ogen heeft geknipperd, ziet ze het basiskamp onder zich. Rustig zet Awan met zijn broers en Claudelle de daling in. Eenmaal op de grond, zweeft Claudelle naar haar wolkenkind. “AsGlice, meisje, daar ben je! Zo blij dat we je gevonden hebben!” Ze sluit haar in haar armen. “Mam! Wat is er toch allemaal gebeurd?” Iedereen praat nu door elkaar. Handen slaan op schouders, knuffels en kreten zijn niet van de lucht. “Dat gaan we je zo allemaal vertellen”, zegt Claudelle. “Maar eerst een grote dankjewel voor al deze lieve vrienden, die zonder pardon me hebben gevolgd om jou te vinden!” Claudelle neemt de tijd om iedereen te bedanken. Zilvertwee hangt op apagapen in de vacht van Poes, BW nog altijd aan haar zijde. Long zit veilig op de schouder van Han, die hem over zijn rug aait. Hij krijgt het er warm van. Mar is met BW en Tas bezig om iedereen feestelijk te onthalen op een hapje en een drankje. De Grijze zit samen met Muis, Moesjo en Mustela glimlachend naar dat geheel te kijken. En zo komt er opnieuw een einde aan dit avontuur. “Dit was echt het laatste hoor Mar,”zegt Han als ze een glaasje in haar handen krijgt. Mar knikt. “Het is genoeg geweest, tijd om weer naar huis te gaan.Maar we hebben het toch maar mooi weer gedaan zo met elkaar!” zegt ze en geeft haar vriendin spontaan een knuffel.

30/10/2025

Geheim in het Groene Woud

2025-94
“Giebel! Giebel, de scherven!” roept Awan. Giebel kijkt verschrikt op. Ze was bijna vergeten dat ze nog een belangrijke taak had. Dan gooit ze de scherven in de lucht, en het lijkt wel of er duizenden bliksemschichten tegelijk naar beneden zeilen. De blaaskaakjes weten niet hoe ze het hebben. Vlak boven hun hoofd scheert Long en hij blaast rook en vuur. Zo af en toe brandt hij bij een blaaskaakje zijn billen. Uit de lucht vallen bakken met duinnen, regen, bliksem. Op de grond schiet Zilvertwee zo snel ze kan tussen de manschappen door en door de scherven lijkt ze wel met honderden tegelijk te zijn. De blaaskaken rennen zo hard ze kunnen, maar worden werkelijk overspoeld door alles tegelijk. Een paar rennende voeten lopen bijna Zilvertwee ondersteboven maar ze is watervlug en weet ze nog net te ontwijken. “Je kunt het Zilvertwee!” roept BW vanaf de rand. De meeste blaaskaakjes smelten weg in de regen. Maar een handvol blaaskaakjes weet de eerste struiken te bereiken. Het goud is van hun pakjes gespoeld en ze zien er behoorlijk verzopen uit. Ze rennen alsof hun leven er vanaf hangt. Ze schieten door de struiken en lopen daar op tegen de eerste linie. Han en Mar zien ze op zich afkomen. “Tackelen!” roept Han en ze steekt haar been uit. Met een doffe klap vallen er drie blaaskaken neer. Mar houdt haar handen voor zich en straalt energie uit waar een ander aantal mannen tegenaan lopen. Ze vallen pardoes op hun billen. Lint komt er gelijk aan en bindt ze met handen en voeten. Muis en de Grijze hebben er inmiddels ook al een paar gevangen maar helaas ontsnappen er ook wat. Die rennen dwars door de eerste linie heen, op de hielen gezeten door Moesjo en Mustela. Half strompelend dringen ze hijgend dieper het bos in. Maar daar hebben ze buiten Duin en de rest gerekend. “Op jullie plaats blaaskaken!” krijst Slijmie. Het ontredderde groepje kijkt verrast waar dit vandaan komt. En dan zien ze een heel cordon van duinnen dat hen omsingelt. “Mee jullie! Deserteren huh?” roept Slijmie. Met een handgebaar worden de blaaskaken in hun nekvel gegrepen en naar de dondereiken gebracht. De bomen wachten hen op met uitgestrekte takken en zodra ze in de buurt zijn, worden ze vastgegrepen. “Terug mannen, er komen er mogelijk nog meer!”roept Duin. Ze marcheren weer terug. Een volgende ontsnapte groep wacht hetzelfde lot. Intussen is het blaasapparaat verstopt met manschappen en werkt niet meer. Het lagedrukgebied trekt voorzichtig wat open. Awan ziet het. “We gaan naar beneden jongens! Kom!” Samen met Avijf en Avoor duikt hij in het g*t en zeilt naar beneden.
Het is nog wat mistig als Awan met zijn broers naar beneden zakken. Hij kijkt scherp in het rond of hij zijn zusje ziet. Dan stoot Avijf hem aan. “Ik hoor haar! Die kant uit!” Heel zacht horen ze een stukje weg nog zingen. Avijf gaat er volle vaart vandoor. “Voorzichtig!” roept Awan en hij gaat er snel achteraan. “Hier jongens, hier is ze!” roept Avijf. “En dat andere kind ook!” Awan en Avoor zien ineengedoken op de grond hun zusje Asiks die een wolkenmeisje vast houdt. Ze wiegt haar terwijl het wolkenkind uitgeput in haar armen hangt. De broers vliegen op haar af. “Zusje!” bromt Awan, “moeten we je nu altijd weer uit de problemen halen? Kom maar hier, dan neem ik dat wolkenkind wel van je over.” En terwijl hij het zegt, neemt hij haar in zijn armen. “Zorgen jullie voor Asiks, ik breng eerst deze even naar de zon, zodat ze weer energie krijgt.” Roept hij en gaat er snel vandoor. Hij laat een spoor van belletjes achter. Asiks knuffelt eerst haar beide broertjes en zegt dan: “Maar we moeten Claudelle nog zoeken. Zij is hier ook gevangen, maar niet bij ons.” De jongens knikken. “Op onderzoek dan maar,” zeggen ze en vliegen met z’n drietjes omhoog.

29/10/2025

Geheim in het Groene Woud

2025-93
Giebel krijgt spontaan een blos door het compliment. Een beetje onhandig pakt ze haar toverstokje en tovert in no time een zakje waar alle scherven van de bol in kunnen. “Ik ben er klaar voor!” zegt ze en kijkt Awan stralend aan. “Dan gaan we. Iedereen weet wat hij of zij moet doen?” Awan kijkt naar de verzamelde figuren om hem heen. Er wordt overal geknikt. “Kom Giebel en Long, naar boven! Succes jongens! Samen kunnen we dit!” zegt Awan en hij neemt Giebel en Long in zijn wolkenarmen om op te stijgen. De vriendengroep beneden kijkt ze even na. “Ook wij moeten gaan!” zegt Mustela. “Anders zijn we te laat als het gedonder losbarst daarboven.” Samen met Lint gaat zij voorop om in een omtrekkende beweging achter de blaaskaken te komen. De Grijze volgt, en dan Poes. In haar vacht zitten BW en Zilvertwee nog even zacht te overleggen hoe ze het beste te werk kunnen gaan. Muis trippelt er achter aan, Han, Mar en Moesjo sluiten de rij. Tas laadt alles uit het basiskamp weer in en blijft ter plekke wachten. Duin geeft leiding aan zijn troep om de tweede linie te vormen. Slijmie en de majoor zitten verdeeld tussen de manschappen, zodat ze allemaal een aantal tot hun beschikking hebben.
Als de cordons gelegd zijn, staat iedereen stil. “Ik breng jullie vlakbij”, fluistert Poes tegen BW en Zilvertwee. “Maar dat is gevaarlijk, Poes!”fluistert Muis. Zijn oogjes staan angstig. “Ik weet wat ik doe en kan heel stil zijn,” knipoogt Poes en ze sluipt naar voren. Tussen de struiken valt ze bijna niet op. Nog gescheiden door één struik, staat ze stil. “Jullie b***t jongens, maar ik zal een beetje helpen wanneer nodig. Ik blijf hier en hou het in de g*ten.” BW en Zilvertwee glijden langs haar staart naar beneden. Zilvertwee kan bijna niet meer stilstaan, zo opgewonden is ze. Ze had nooit gedacht zo’n belangrijke rol te krijgen. Ze neemt het veld voor haar op. En dan horen ze gerommel. Poes kijkt naar boven. “Dit is het signaal, succes!” fluistert ze. Ze trekt zich wat verder terug, maar blijft alert.
De blaaskaken hebben nog altijd niets in de g*ten. Zelfs de mannetjes aan de rand van de open plek hebben meer aandacht voor hun opschepperij dan voor mogelijk gevaar. Ze horen zelfs het gerommel niet en zijn zich niet bewust van wat er aan dreigt te komen. Awan is met Giebel en Long nu boven de open plek aangekomen. “We gaan er een dolle boel van maken,” fluistert hij. Het klinkt als gerommel. “Long? Jij vliegt nu naar beneden, terwijl Giebel en ik hierboven als eerste dat blaasapparaat onschadelijk gaan maken. Giebel? Weet je die omkeerspreuk van de waterval nog?” Giebel knikt. “Ik ga op mijn bezem zitten en vlieg met je mee. De zak met scherven houden we nog even vast toch?” Ze kijkt wat onzeker naar Awan. Die knikt. En daar gaan ze. Long zweeft nog net boven Awan. Hij haalt diep adem, rook komt uit zijn neusg*ten. Hij schudt zijn vleugels even uit en flappert er een paar keer mee. “NU!”roept hij en hij schiet ervandoor. Awan en Giebel vliegen gelijk de andere kant uit en hangen vlakbij het blaasapparaat. Awan maakt donderende geluiden, Giebel zwaait haar toverstaf. “Water en vuur, van korte duur, keerom mokeer, ruud etrok nav, ruuv ne retaw!”
En dan geb***t het! Met een enorme bliksemklap van Awan, valt er ineens een stortvloed van waterdruppels naar beneden.

De blaaskaken kijken als één man omhoog. “Regen en bliksem jongens, gauw! Naar de beschutting!”roept degene die de leider lijkt te zijn. Op de grond rent iedereen ineens door elkaar. “Jullie blijven bij het apparaat!”schreeuwt hij naar een paar man die ook weg willen hollen en hij maakt zich uit de voeten. Maar daar hebben ze buiten de rest gerekend. Uit de lucht valt nu een heel regiment duinnen die stuk voor stuk op en in het blaasapparaat terecht komen. Giebel tovert met een grote glimlach de duinnen naar beneden en begint zachtjes te zingen. “Het regent duinnen, hallelujah, het regent duinn….” Awan moet even grinniken en dat geeft een hoop gedonder in de lucht. Dan ziet hij Long. Het kleine draakje scheert rakelings over de heen en weer rennende blaaskaakjes die steeds meer doorweekt raken. “Bliksem en donder!” roept Awan. Hij gooit de ene na de andere bliksemschicht naar beneden.

28/10/2025

Dit deel ík natuurlijk!

Geheim in het Groene Woud

2025-92
Het lijkt Awan wel aan te staan, dit plan. “En,” vervolgt Poes nog harder, “als we nu de stukken van de gedachtenbol bij elkaar vegen en jullie, Giebel, Long en jij Awan, die opgooien als je bovenvliegt, dan lijkt het wel of er miljoen zijn. Door de waterdruppels van de waterval en die van de jongens zal ook jij met miljoenen lijken te zijn en bliksemen als de beste, Zilvertwee. En dan zullen die blaaskaken gauw op hun neus kijken en oplossen.” Poes kijkt tevreden. Zilvertwee kijkt nog een beetje beduusd. “Het klinkt wel logisch,” zegt ze, “ik heb nog nooit zo’n belangrijke opdracht gekregen. Maar als jullie allemaal helpen, dan denk ik wel dat het lukt. Alleen moet er wel iemand bij me blijven.” Ze kijkt smekend naar de anderen. “Ik doe dat wel. Ik blijf bij je” zegt BW. “Hoe daar heb ik geen idee van, maar als boekenworm heb ik de ervaring dat iets wat niet mogelijk lijkt toch gebeuren kan. Ik ga met je mee!” Zilvertwee kijkt opgelucht en een glimlach trekt over het gezicht van de anderen. “Hoe is het toch mogelijk, dat we allemaal denken dat we niets kunnen en het toch gewoon gaan doen.” Zegt de Grijze. “Lui! We gaan er voor.”
“Maar eerst even wat drinken. Om ons moed in te schenken.” Zegt Mar beslist. “Bkleed, komt er uit en bessensap, maak je superbessensap.”
Het bloemenkleed klimt uit Tas en vlijt zich op de grond. Binnenin Tas begint het te rommelen. Even later vliegen er goed gevulde flesjes en glaasjes uit. Iedereen krijgt een glaasje gevuld met sap. Bij iedere slok die ze nemen, voelen ze zich dapperder. “En wat doen wij dan hier eigenlijk. Ik weet nu, dat Giebel met Awan en Long de luchttroepen zullen vormen, maar wat doen wij dan hier?” Vraagt Han. “Gaan wij hier stil zitten wachten totdat jullie je plan hebt uitgevoerd?” Je ziet aan haar gezicht dat ze dat wel erg teleurstellend vindt. Han houdt nu eenmaal van aktie. Mar knijpt haar vriendin in de arm. “Wij vangen ze op hier, denk ik.” Zegt ze, maar ook zij had liever iets anders gedaan.
“Nee zeker niet,” zegt Awan. “Jullie vertrekken van deze basis. In een lange rij maken jullie met Lint een dikke lijn en houden daarmee de blaaskaken die toch weten te ontsnappen tegen, tot wij weer beneden zijn.” Awan kijkt als een veldheer rond. “Duin en duinnen, jullie vormen achter de lijn een tweede lijn. Jullie binden de overgebleven blaaskaken vast aan de dondereiken daar verder op en komen dan razendsnel terug naar de basis. De dondereiken weten wel raad met die gasten. Maar ik verwacht dat de meeste wel zullen zijn opgelost in de hoosbui die wij daarboven losgooien. Onze grote wolkenooms zijn ook op weg. Die hebben een oceaan aan water mee.” Ze knikken allemaal. Deze plannen van Awan en van Poes zijn geweldig. “Had ik nu maar mijn bezem. Dan kon ik die stukken bij elkaar vegen.” Lacht Giebel. Ze heeft de wens nog niet uitgesproken of daar komt haar bezem aangevlogen. Strak en zonder botsen landt hij naast Giebel. “En ik heb nog niet eens getoverd!” juicht Giebel. “Nou, zie je wat jij allemaal kunt!” zegt Awan.

28/10/2025

Geheim in het Groene Woud

2025-92
Het lijkt Awan wel aan te staan, dit plan. “En,” vervolgt Poes nog harder, “als we nu de stukken van de gedachtenbol bij elkaar vegen en jullie, Giebel, Long en jij Awan, die opgooien als je bovenvliegt, dan lijkt het wel of er miljoen zijn. Door de waterdruppels van de waterval en die van de jongens zal ook jij met miljoenen lijken te zijn en bliksemen als de beste, Zilvertwee. En dan zullen die blaaskaken gauw op hun neus kijken en oplossen.” Poes kijkt tevreden. Zilvertwee kijkt nog een beetje beduusd. “Het klinkt wel logisch,” zegt ze, “ik heb nog nooit zo’n belangrijke opdracht gekregen. Maar als jullie allemaal helpen, dan denk ik wel dat het lukt. Alleen moet er wel iemand bij me blijven.” Ze kijkt smekend naar de anderen. “Ik doe dat wel. Ik blijf bij je” zegt BW. “Hoe daar heb ik geen idee van, maar als boekenworm heb ik de ervaring dat iets wat niet mogelijk lijkt toch gebeuren kan. Ik ga met je mee!” Zilvertwee kijkt opgelucht en een glimlach trekt over het gezicht van de anderen. “Hoe is het toch mogelijk, dat we allemaal denken dat we niets kunnen en het toch gewoon gaan doen.” Zegt de Grijze. “Lui! We gaan er voor.”
“Maar eerst even wat drinken. Om ons moed in te schenken.” Zegt Mar beslist. “Bkleed, komt er uit en bessensap, maak je superbessensap.”
Het bloemenkleed klimt uit Tas en vlijt zich op de grond. Binnenin Tas begint het te rommelen. Even later vliegen er goed gevulde flesjes en glaasjes uit. Iedereen krijgt een glaasje gevuld met sap. Bij iedere slok die ze nemen, voelen ze zich dapperder. “En wat doen wij dan hier eigenlijk. Ik weet nu, dat Giebel met Awan en Long de luchttroepen zullen vormen, maar wat doen wij dan hier?” Vraagt Han. “Gaan wij hier stil zitten wachten totdat jullie je plan hebt uitgevoerd?” Je ziet aan haar gezicht dat ze dat wel erg teleurstellend vindt. Han houdt nu eenmaal van aktie. Mar knijpt haar vriendin in de arm. “Wij vangen ze op hier, denk ik.” Zegt ze, maar ook zij had liever iets anders gedaan.
“Nee zeker niet,” zegt Awan. “Jullie vertrekken van deze basis. In een lange rij maken jullie met Lint een dikke lijn en houden daarmee de blaaskaken die toch weten te ontsnappen tegen, tot wij weer beneden zijn.” Awan kijkt als een veldheer rond. “Duin en duinnen, jullie vormen achter de lijn een tweede lijn. Jullie binden de overgebleven blaaskaken vast aan de dondereiken daar verder op en komen dan razendsnel terug naar de basis. De dondereiken weten wel raad met die gasten. Maar ik verwacht dat de meeste wel zullen zijn opgelost in de hoosbui die wij daarboven losgooien. Onze grote wolkenooms zijn ook op weg. Die hebben een oceaan aan water mee.” Ze knikken allemaal. Deze plannen van Awan en van Poes zijn geweldig. “Had ik nu maar mijn bezem. Dan kon ik die stukken bij elkaar vegen.” Lacht Giebel. Ze heeft de wens nog niet uitgesproken of daar komt haar bezem aangevlogen. Strak en zonder botsen landt hij naast Giebel. “En ik heb nog niet eens getoverd!” juicht Giebel. “Nou, zie je wat jij allemaal kunt!” zegt Awan.

27/10/2025

Geheim in het Groene Woud

2025-91
Awan maakt het zich gemakkelijk achter de struiken. Ze zijn niet zichtbaar voor de blaaskaken, die zich zo oppermachtig voelen, dat ze nergens op letten. Ze brallen en lachen en af en toe draaien ze wat aan de grote blaasmachine. De bomen kraken dan even, maar veel stelt het niet voor. De dondereiken en grommende dennen kijken vanuit de verte naar het gezelschap, dat nu plannen zit te maken. De grote blaasmachine doet hen niets. Zij hebben het vertrouwen in hun eigen kunnen teruggekregen. Als we goed kijken zien we Thoirn, die druk aan het vegen is. Af en toe kijkt hij omhoog naar de bomen. Dan knikken ze. “Je doet het goed Thoirn, vooral zo doorgaan!” ruizen hun naalden en bladeren.
Awan zegt: “Mijn broers wachten op mij. Ik kan namelijk donderen en water maken. En daar zijn die blaaskaken bang voor kennelijk. Dus we moeten die waterval van opgeloste duinnen zien om te keren en met bliksemflitsen die blaaskaken aanpakken. Hun prachtig gouden pakjes kunnen echt niet tegen bliksem dus dan zijn ze zo van de kaart geveegd. Dan staat die blaasmachine stil en zal het lagedrukgebied opentrekken. De jongens en ik gaan naar binnen. Wij hebben er als wolkenkinderen namelijk geen last van en dan brengen we ons zusje, het wolkenkind en Claudelle naar beneden. Naar hier.” Awan wijst naar de plek waar de vrienden nu bij elkaar zitten.
“Dit moet gewoon lukken,” zegt Giebel. “Dit is een geweldig plan. Ze kijkt met grote bewonderende ogen naar Awan. Maar de Grijze kijkt bedenkelijk. Ook Moesjo en Mustela hebben zo te zien hun twijfels. Han en Mar kijken elkaar aan. Mar zet Tas naast zich neer. BW komt uit het zakje van Han tevoorschijn. “Dat lijkt een bijzondere aanpak, maar heus, ik heb in zoveel boeken dingen gelezen, die niet waar lijken te zijn. Zoveel dingen die niet mogelijk leken te zijn, ik sta nergens verbaasd over.“ BW heeft nog nooit zoveel achter elkaar gezegd. Long laat zich van de schouder van Han afglijden. Hij kijkt met grote interesse naar Awan. “Twee wapens?” vraagt hij. “Ik kan er wel 1 leveren. Ik kan vuur maken en rook blazen. Ik kan ook heel erg hard vliegen en rond de hoofden van die blaaskaken cirkelen. Ik ben niet bang voor ze. ” Han kijkt trots naar de kleine draak. “Hij wordt steeds weerbaarder,” denkt ze.
Poes gaat zitten. Ze kijkt alsof ze helemaal niets van het hele plan heeft begrepen. Maar ondertussen draaien haar oren en zwaait haar staart. Zij begint omstandig haar snorharen en haar vacht te poetsen. “Zilvertwee?” fluistert ze zacht. Uit de natgepoetste haren komt het kleine zilvervisje tevoorschijn. “Zilvertwee, jij bent het tweede wapen, wil ik wedden.” Zegt Poes wat harder zodat de anderen het ook horen.
Zilvertwee kijkt Poes met grote ogen aan. “Ik? Een wapen?” schrikt ze. “Ja, jij. Met jouw zilveren lijfje lijk je wel een bliksemschicht. En je bent zo snel, dat, als je je best doet, het lijkt alsof er duizenden van je zijn. Toch?” Poes kijkt naar Awan en naar de Grijze.

24/10/2025

Geheim in het Groene Woud

2025-90
De vrienden liggen achter de struiken een plan te bedenken. Ze fluisteren naar elkaar wat ze te binnen schiet. Maar telkens is er wel één die het hoofd schudt. “Niet uitvoerbaar.”
Ze kijken elkaar aan. Hoe gaan ze die blaaskaken te lijf? Ze zien geen oplossing. Ze kijken de hemel af en zien boven het lagedrukgebied de broertjes hangen. Maar Giebel zien ze niet. Ze kijken elkaar verschrikt aan. “Waar is Giebel gebleven?” vraagt Mar. Maar voordat er een antwoord van een van de anderen komt, voelen ze nattigheid. Even later zakt een grote wolkenjongen naast hen. “Giebel!” juichen ze allemaal als ze zien dat de wolkenjongen Giebel in zijn armen heeft. “We waren je kwijt, we dachten dat je in het lagederukgebied was gevallen.” Ze ratelen allemaal door elkaar. Giebel lacht en de grote wolkenjongen lacht ook. Het klinkt alsof er een donder ergens rolt. De vrienden kijken naar de lucht maar die is nog steeds een soort van blauw. “Oh, sorry, dat was ik.” De wolkenjongen zet Giebel naast zich op de grond. “Ze kwam zomaar uit de lucht gevallen. Haar bezem was een raket geworden en dat kon hij net niet meer hebben. Gelukkig riep iemand hem tot de orde. Hij staat nu ergens gehavend en wel in de houding. Ik fungeer nu even als vervoermiddel voor Giebel.” En weer klinkt er een gerommel, alsof er ergens een donderbui hangt.”Trouwens, ik ben Awan.” Zegt de grote wolkenjongen lachend en maakt een buiging. “Ik hoorde de hulpkreet van mijn broertjes. Ik begrijp dat mijn zusje Asiks in het lagedrukgebied zit samen met het wolkenkind en Claudelle” De vrienden lachen en praten allemaal door elkaar. Awan kijkt naar Giebel. “Zijn ze altijd zo ongeorganiseerd?’’ vraagt hij. “Nee, meestal ben ik het die gewoon maar wat doen.” Lacht Giebel en ze zwaait met haar handen. “Rustig, lui, het heeft geen zin om zo door elkaar te praten.”De vrienden worden allemaal stil en kijken haar met grote ogen aan. Giebel, die hen tot rust maant? Giebel die altijd zonder na te denken aan de slag gaat? Giebel, die vaak vergeet dat ze toveren kan? Giebel grijnst. “Ja, ik weet het, maar ik ben ook gaan nadenken nu hoor. Dat kan ik ook. Zeker als je bijna in het lagedrukgebied bent gevallen. Maar Awan heeft me gered. Ik ben dus niet gevallen. Nou ja, een beetje, voor Awan dan,” Giebel giechelt een beetje en Awan krijgt een kleur. “Opa heeft me vanuit de verte geholpen. Geen idee hoe hij weet dat ik in de narigheid zit, maar hij riep mijn bezemsteel tot de orde. Die hangt dus nu ergens boven dat grote blaasapparaat en die blaaskaakjes. Als een soort zwaard.” Giebel lacht en kijkt even of haar vrienden nog wel luisteren. Die hangen ademloos aan haar lippen. Zelfs de Grijze kan een bewonderend blik niet verbergen. Af en toe gaat zijn mond open om wat te zeggen, maar er komt weinig uit. Giebel gaat verder: “Awan heeft een plan, maar hij heeft nog twee wapens nodig. Ze kijkt uitnodigend naar Awan. “Nou, vertel maar?”

23/10/2025

Geheim in het Groene Woud

2025-89
Intussen is beneden de hele groep weer compleet. Het rennen is voorbij en ze lopen stevig door. Ze zijn nu vlakbij de rand van het lagedrukgebied en de stemming wordt steeds slechter. “Majoor?” vraagt de Grijze. “Dat regiment Blaaskaken, zijn die ergens bang voor?” De majoor schudt zijn hoofd. “Het is ons elite-corps, zij zijn speciaal getraind om de meest moeilijke klussen te volbrengen.” “Er is één ding waar ze niet van houden”, zegt Slijmie. “Ohja, en wat is dat dan wel?” De majoor kijkt Slijmie doordringend aan. “Opperbevelhebber voor u majoor, houdt u aan de regels!” bromt Slijmie. De majoor springt in de houding. “De blaaskaken hebben een grote hekel aan regen. Dus als we dat voor elkaar krijgen, dan moet het lukken.” Zegt Slijmie. “Nou dat snap ik, want ik ben daar ook niet van gediend”, bromt Poes. “We moeten een plannetje bedenken”, zegt de Grijze. “Want ik denk dat we het anders niet gaan redden. Giebel heeft de omgekeerde waterval getoverd van die duinnen die bij u waren majoor. Die hangen nu natuurlijk als waterdruppels ergens in de lucht. Als we die nou eens naar beneden kunnen laten zeilen met wat gedonder en gebliksem, dan krijgen we het misschien voor elkaar. Maar hoe bereiken we dat?” De Grijze wrijft zich over zijn kin. Mar rommelt wat in haar zakken. Ze haalt er de bol uit waardoor ze eerder contact hebben gelegd met elkaar. “Zou dit een idee zijn, Grijze?” zegt ze. “Briljant!” roept de Grijze uit en hij pakt de bol uit Mar haar handen. “Eens even zien wat zich bij Giebel afspeelt”, zegt hij en hij wrijft gelijk de bol op. Daar zien ze Giebel verschijnen, net boven het lagedrukgebied, liggend op een wolkje. “Laat mij de gedachtekracht even proberen, kijken of het lukt om haar nu te bereiken,” mompelt de Grijze in zichzelf. ‘Giebel? Kun je mij horen? Knik als dat zo is’. In de bol zien ze Giebel knikken. “Mooi, dat werkt!” zegt de Grijze nu hardop. ‘Giebel? Het plan is als volgt.’ De Grijze denkt het plan aan Giebel door. Die knikt en knikt. “Ze heeft het begrepen, wij gaan op die blaaskaken af, en zien wel wat er gebeurd.”zegt de Grijze terwijl hij zijn hand met de bol naar Mar uitsteekt. Hij kijkt niet maar is met zijn gedachten al vooruit. Mar grijpt net mis. De bol valt met een klap op de grond in wel duizend stukjes. “Wel alle donders nog aan toe, kun je dan niet uitkijken!” moppert de Grijze tegen Mar. Die staat bedremmeld te kijken naar alle kleine stukjes. “Hé, even een beetje rustig jij hè?” snauwt Han. “Dit is nergens voor nodig, doe even normaal!” Mustela komt er gauw bij. “Jongens toch, rustig aan. Niet zo snel aangebrand, laat je niet opjutten door dat lagedruk gebied. Kijk in je hart, voel de liefde voor alles en iedereen en laten we dan weer gaan. Grijze? Een excuus is wel op zijn plaats. En dat geldt ook voor jou Han!” Mustela kijkt hen beiden aan. “Geef elkaar een hand, onenigheid in onze gelederen kunnen we niet gebruiken.” Han en de Grijze geven elkaar schoorvoetend een hand. “Sorry” mompelen ze allebei. “We gaan!”zegt Mustela en ze loopt recht op het regiment blaaskaken af. “Als dat maar goed gaat!” moppert de majoor. “Vertrouw!”zegt Duin en hij gaat achter Mustela aan. Dan zien ze door de bomen het enorme blaasapparaat en een heleboel prachtig uitgedoste mannetjes er omheen. Onderling maken ze grappen en grollen terwijl een paar het windkanon in de juiste richting houden. Ze weten niet dat er snel verandering zal komen in hun rustige bestaan…….

22/10/2025

Geheim in het Groene Woud

2025-88
Han en Mar knikken. “Goed plan. Maar dan moeten we wel allemaal hetzelfde denken, want anders wordt het een warboel voor Giebel.” zegt Mar. De Grijze grinnikt. “Dat zou nog eens leuk zijn”, glimlacht hij, “maar niet zo praktisch.” “Wat denken we dan?” vraagt Han. Mustela staat onrustig te schuifelen. “Volgens mij moeten we haast maken. Dat gedachtenplan komt straks wel, nu moeten we eerst bij dat gebied zien te komen, voordat alle energie weggeblazen of gezogen is van Claudelle en de twee wolkenkinderen. Dus kom op! Wie het eerst bij Muis en Moesjo is!” Ze rent er zo snel ze maar kan vandoor. De rest van de groep zet het van de weeromstuit ook op een rennen. Lint kan ze maar amper bij houden om de weg te wijzen. “Dit gaat mis!” hijgt Mar tegen Han. “We zien wel!” roept die terug terwijl ze haar best doet om niet achterop te raken.
In de lucht ziet Giebel met de twee wolkenbroers hoe het lagedruk gebied steeds dichterbij komt. “Hoe gaan we dit aanpakken jongens? Hebben jullie nog een plan?” vraagt ze. Avoor en Avijf kijken elkaar aan. “Tja, geen idee, het zou handig zijn als Awan er ook bij is, want die kan het laten bliksemen. Maar verder moeten we het gewoon maar zien.” “Wat is dat daar beneden?” zegt Giebel terwijl ze naar beneden wijst. “Dat grote ding daar? En al die mannetjes er omheen?” Dan voelt ze ineens een steek in haar hoofd. “Au!”roept ze, “wat is dit nou weer?” Ze hoort van binnen allerlei stemmen door elkaar. “Blaaskaken, oplossen, hoe, Muis, denken, ellende, “ ze kan er geen touw aan vastknopen. “We moeten ze beneden waarschuwen jongens, dit gaat fout zo!” roept ze en voelt nogmaals een steek in haar hoofd. Ze schudt er van op haar bezem, haar punthoed vliegt bijna van haar hoofd. Ze grijpt zich steviger vast maar komt per ongeluk tegen het knopje ‘Snel’ aan. De bezem maakt een raar geluid en dan komt er ineens een vonk van achteruit. Giebel schiet vooruit en bokt op haar bezem. “Help jongens, help!” roept ze terwijl de bezem als een malle in het rond draait met een misselijkmakende vaart. Ze bokt en steigert, ze stijgt en daalt, ze maakt de ene na de andere spurt en ineens zeilt ze met een enorme vonk achter zich aan naar beneden. Giebel klemt zich stevig vast maar de bewegingen zijn zo onverwachts dat zij meer achter de bezem aan fladdert dan erop zit. “Ho! Stop!”roept ze. “Ho!” “Toveren Giebel! Je kunt toveren!” hoort ze ineens de stem van haar opa in haar hoofd. “Maar hoe dan!” gilt Giebel. “Opa, hellup!” “Wiebelwap, boom en kap, klaar en gedaan, bezem ga staan” klinkt er door de lucht. De bezem schiet rechtomhoog en staat in het gelid zomaar in de lucht. Stil hangt hij daar, te wachten op het volgende commando. Giebel kan zich niet meer vasthouden en glijdt naar beneden. Ze hangt nog even aan de laatste takken van de steel maar die breken onder haar gewicht. En zo zeilt ze ineens door de lucht naar beneden, vlak boven het lagedrukgebied. “Oh nee, ook dat nog!” roept ze. Maar voor ze echt door het mistige wolkendek valt, voelt ze onder zich een wattendeken waar ze zachtjes op landt. “Wat, wie, waar?” stamelt ze. “Rustig maar, je bent veilig”, klinkt het terwijl kleine belletjes om haar oren wapperen. “Ik ben Awan, en kom jullie helpen. We moeten zorgen dat we dit gebied ongedaan maken, want mijn zusje is daar beneden.”