Wat zijn de openingstijden?

Donderdag 13:00 - 17:00 Vrijdag 13:00 - 17:00 Zaterdag 13:00 - 17:00 Zondag 13:00 - 17:00

Het Blaauw Laaken Kunstkabinet

Startpagina
Nederland
Heusden
Het Blaauw Laaken Kunstkabinet

Het Blaauw Laaken Kunstkabinet in Heusden heeft een reputatie voor het brengen van hedendaagse realistische en figuratieve schilder- en beeldhouwkunst.

Het Kunstkabinet is gevestigd in het pand ‘Het Blaauw Laaken’ uit 1604. Deze naam is al eeuwen verbonden aan het huis waar eens een lakenhandel was gevestigd. In 1988 viel het besluit om te starten met de kunstgalerie. In overeenstemming met de historische omgeving koos de familie Bol voor de benaming Het Blaauw Laaken Kunstkabinet. Oorspronkelijk gebruikte kunstschilder Henri Bol de expositieruim

te als atelier. Hij kreeg echter als werkruimte de beschikking over de Heusdense Veerpoort . Gelegen in Heusden-Vesting, heeft Het Blaauw Laaken Kunstkabinet onder leiding van Gerrie Bol-Klinkenberg, een reputatie voor het brengen van hedendaagse realistische en figuratieve schilder- en beeldhouwkunst van Nederlandse en internationale kunstenaars. Puttend uit een indrukwekkende stal van gevestigde en opkomende kunstenaars, staat Het Kunstkabinet bekend om zijn intieme tentoonstellingen. Veel van de kunstenaars van Het Kunstkabinet zijn vertegenwoordigd in publieke en particuliere collecties.

02/08/2026

In 1946, na een jaar hard werken bij Jan Heesters in Schijndel, krijgt Kees Bol (1916-2009) dankzij Sierk Schröder (1903-2002) en Paul Citroen (1896-1983) de kans om één dag per week hospitant te zijn aan de Koninklijke Academie in Den Haag. Geen vaste plek, wel vastberadenheid: Kees wacht, kijkt, werkt, en leert.

In Den Haag ontmoet hij Gerard Lutz (1914–1983), tekenaar, graficus, natuurmens. Het begin van een levenslange vriendschap. Ze trekken samen naar buiten, ieder met een schetsblokje, zoekend naar licht en lijn. Hun eerste gezamenlijke tentoonstelling bij 'Scherft' aan de Laan van Meerdervoort wordt geopend door Citroen.

Lutz is een meester met de etsnaald: klein van formaat, maar groot in vakmanschap. Fragiele werken, trefzekere lijnen, etsen die de kunst naar een hoger plan tillen. Hij is vaak bij Kees thuis te vinden, eerst in Eindhoven, later in Heusden; een stille, maar diepe verbondenheid.

De afbeelding hieronder is een bijzonder document van die band:
het portret van Gerard Lutz, getekend door Kees Bol op 30 december 1980.

🖼️: Kees Bol, Gerard Lutz op 30 december 1980, 1980.
______________

In 1946, after a formative year with Jan Heesters in Schijndel, Kees Bol (1916–2009) is given the chance, through Sierk Schröder (1903–2002) and Paul Citroen (1896–1983), to attend the Royal Academy of Art in The Hague one day a week as a hospitant. It is a modest position, yet it reflects Bol’s discipline and ambition: he waits, observes, works, and learns.

At the academy he meets Gerard Lutz (1914–1983), a draughtsman and printmaker rooted in the Dutch tradition of precise, nature‑driven observation. Their shared love of working outdoors sparks a lifelong friendship. With sketchbooks in hand, they explore light and structure, a quiet dialogue between two emerging artists. Their first joint exhibition at 'Scherft' on the Laan van Meerdervoort is opened by Citroen.

Lutz’s etchings, small in scale but exceptional in craftsmanship, exemplify mid‑20th‑century Dutch graphic art: fragile lines, technical mastery, and a refined sense of intimacy. He visits Bol often, first in Eindhoven and later in Heusden, a steady, understated artistic kinship.

The image below reflects that bond:
a portrait of Gerard Lutz, drawn by Kees Bol on 30 December 1980.

🖼️: Kees Bol, Gerard Lutz on 30 December 1980, 1980.

30/07/2026

Het schilderij 'Sonatina in G minor' (1993) behoort tot het trompe‑l’oeil‑oeuvre van Henri Bol (1945–2000), een Nederlandse schilder die bekendstaat om zijn technisch verfijnde stillevens. Trompe‑l’oeil, letterlijk “bedrieg het oog”, is een schildertraditie die teruggaat tot de 17de eeuw, waarin kunstenaars objecten zo natuurgetrouw weergaven dat ze driedimensionaal lijken. In de Nederlanden werd deze techniek ontwikkeld door onder anderen Samuel van Hoogstraten (1627-1678) en Cornelis Gijsbrechts (1630-1683), die briefjes, muziekvellen en gebruiksvoorwerpen met extreme precisie schilderden.

Bol sluit aan bij deze lijn van realisme en optische illusie. In dit werk combineert hij antiek hang- en sluitwerk en een viool met bladmuziek. Bol gebruikte dergelijke muzikale en historische elementen vaker om gelaagde stillevens te creëren.

Het schilderij is een voorbeeld van Bol’s consequente aandacht voor materiaalweergave: hout, papier, ijzerwerk en instrumenten worden met een bijna documentaire precisie weergegeven, in lijn met de 20ste‑eeuwse heropleving van trompe‑l’oeil binnen het magisch realisme.

🖼️: Henri Bol, Sonatina in G minor, 1993.
________________

'Sonatina in G minor' (1993) is part of the trompe‑l’oeil oeuvre of Henri Bol (1945–2000), a Dutch painter known for his meticulously executed still lifes. Trompe‑l’oeil, literally “deceive the eye”, is a pictorial tradition that emerged in the 17th century, in which artists rendered everyday objects with such precision that they appear three‑dimensional. In the Netherlands, the technique was developed by painters including Samuel van Hoogstraten (1627–1678) and Cornelis Gijsbrechts (1630–1683), who depicted notes, music sheets and domestic items with exceptional accuracy.

Bol’s work continues this lineage of realism and optical illusion. In this painting, he combines antique hinges and locks with a violin and sheet music, elements he frequently employed to construct layered and historically resonant compositions.

The work exemplifies Bol’s sustained attention to material depiction: wood, paper, iron fittings and musical instruments are rendered with near‑documentary precision, aligning with the 20th‑century revival of trompe‑l’oeil within the context of magical realism.

🖼️: Henri Bol, Sonatina in G minor, 1993.

26/07/2026

In 1947 verhuist het gezin Bol naar het Eindhovense stadsdeel Tongelre. In de Rustenburgstraat, op nummer 33, vestigt Kees Bol (1916-2009) zich als fulltime schilder. Achter het kleine huis ligt een diepe tuin, waar hij in een zelfgetimmerde ren raskippen, kalkoenen en sierduiven houdt. Helemaal achterin staat zijn atelier: een houten keet met een imposant raam op het noorden dat het licht zacht en constant naar binnen laat vallen.

In dat atelier prepareert Kees zijn panelen, schildert hij stillevens en portretten achter zijn ezel, en tikt hij met vaste hand zijn lijsten in elkaar. Het ruikt er naar olieverf, hout en pareltjeslijm.

Het schilderij verbeeldt een gedeelte van dat interieur. Toos, zijn echtgenote, zit op een stoel bij het grote raam. Door het glas zijn de besneeuwde huisjes en de tuin van de Rustenburgstraat te zien, het dagelijkse decor van hun leven en werk, gevangen in een moment van rust, licht en concentratie.

🖼️: Kees Bol, Toos in het Atelier, 1950.

_________________________________________

In 1947, the Bol family moved to the Eindhoven district of Tongelre. At Rustenburgstraat 33, Kees Bol (1916–2009) established himself as a full‑time painter. Behind the modest house stretched a long garden, where he kept pedigree chickens, turkeys and pigeons in a coop he built himself. At the far end stood his studio: a wooden shed with a striking north‑facing window, the kind of steady, cool light long favoured by painters working within the realist tradition.

This studio became the centre of Bol’s artistic practice in the post‑war years. Here he prepared his own panels, painted still lifes and portraits, and crafted his frames by hand. The space carried the familiar scents of oil paint, wood and glue, the material vocabulary of his daily work.

The painting shown here depicts a section of that interior. Toos, his wife, sits on a chair near the large window. Through the glass, the snow‑covered houses and garden of the Rustenburgstraat appear, the everyday surroundings that shaped his visual world, rendered in a moment of quiet, light and concentration.

🖼️: Kees Bol, Toos in the Studio, 1950.

23/07/2026

Het Blaauw Laaken in Heusden is een huis dat geschiedenis ademt. Eeuwen geleden was hier een lakenhal gevestigd; de naam bleef aan het pand kleven als een echo van het ambacht dat de stad groot maakte. Toen kunstenaar Henri Bol (1945-2000) en zijn vrouw Gerrie het Rijksmonument in 1972 kochten, was het een plek vol potentie maar in zorgwekkende staat.

De Heusdense stadsarchitect Ab Peetoom schreef in 1970 dat “het pand zich qua constructie en waterdichtheid in slechte staat bevindt… een algehele restauratie is zeer gewenst.” Balklagen, kapconstructie, achtergevel: alles vroeg om ingrijpen.

Henri, die in deze periode zijn eigen beeldtaal verder ontwikkelde, geworteld in Nederlandse tradities, stille observaties en een fijnzinnig realisme, werkte zelf mee aan de restauratie.

De reconstructie van het huis werd een familieproject. Ook vader Kees Bol (1916-2009), zelf een invloedrijke schilder binnen de naoorlogse Nederlandse kunst, hielp mee.

Wat begon als woonhuis en atelier groeide uit tot een plek waar kunst en geschiedenis elkaar blijven raken. In de jaren die volgden richtte Gerrie hier Het Blaauw Laaken Kunstkabinet in, een galerie voor hedendaags realisme, die niet alleen het werk van Henri en Kees draagt, maar ook het verhaal van een familie die haar leven in dienst stelde van kunst, ambacht en erfgoed.

Vandaag staat Het Blaauw Laaken nog altijd als een zorgvuldig gerestaureerd monument, maar vooral als een levend huis: een plek waar kunst wordt bewaard, gedeeld en doorgegeven.

🖼️: Het Rijksmonument Het Blaauw Laaken aan de Engstraat in Heusden.
_____________________________

Het Blaauw Laaken in Heusden is a house that breathes history. Centuries ago, a cloth hall was located here; its name has clung to the building ever since, echoing the textile craft that once shaped the town. When artist Henri Bol (1945–2000) and his wife Gerrie purchased the listed monument in 1972, the house was full of potential but in a worrying state of disrepair.

In 1970, Heusden’s city architect Ab Peetoom wrote that “the building is in poor condition in terms of construction and watertightness… a complete restoration is highly desirable.” Roof timbers, beams, floors, the rear façade, everything demanded urgent intervention.

During this period, Henri was developing his own artistic language: rooted in Dutch traditions, quiet observation, and a refined realism. He worked on the restoration himself, often quite literally building the space in which his art would grow.

The reconstruction of the house became a family endeavour. Henri’s father, Kees Bol (1916–2009), an influential painter in post‑war Dutch art, also contributed to the work.

What began as a home and studio evolved into a place where art and history continue to meet. In the years that followed, Gerrie established Het Blaauw Laaken Kunstkabinet here: a gallery dedicated to contemporary realism, carrying not only the work of Henri and Kees, but also the story of a family whose life was devoted to art, craft, and cultural heritage.

Today, Het Blaauw Laaken stands as a carefully restored monument, but above all as a living house: a place where art is preserved, shared, and passed on.

🖼️: The listed monument Het Blaauw Laaken, located in the Engstraat in Heusden.

17/07/2026

“Ik wil ook niet alleen maar bestempeld worden als de rivieren‑schilder, want dan duik ik gauw in mijn atelier en dan schilder ik een paar handschoenen met een paar champignons of zoiets. Kan me niet schelen als iets niet bij elkaar hoort, begrijp je wat ik bedoel? Het heeft ook helemaal niets met elkaar te maken.

Schilderen is toch altijd de ene kleur tegen de andere zetten, en dan is het onderwerp maar de aanleiding om een schilderij te maken. Dat heeft helemaal niets te maken met: nou zal ik eens even een prentbriefkaart maken.

Voor mij is het begonnen om de kleuren tegen elkaar te zetten. Dus het blijft toch altijd componeren, het blijft altijd zoeken naar een juiste vlakverdeling. Dat vind ik, dat is de essentie van schilderen voor mij. Waar zet ik het neer, en wat voor kleur.”

— Kees Bol (1991)

🖼️:Kees Bol, Wat er al zo naast mijn ezel lag, 1984.
_________________

“I don’t want to be labelled solely as a painter of rivers, because then I retreat into my studio and paint a pair of gloves with a couple of mushrooms or something like that. It doesn’t matter to me if things don’t belong together, you know what I mean? They have nothing to do with each other.

For me, painting has always been about placing one colour against another. The subject is merely the pretext, the true work lies in the act of composing, in searching for the right balance of planes. It has nothing to do with producing a picture‑postcard.

That is how it began for me: setting colours in relation to one another. And that is still the essence of painting, the continual search for structure, placement, and chromatic harmony.”

— Kees Bol (1991)

🖼️:Kees Bol, Things strewn around my Easel, 1984.

12/07/2026

In het oeuvre van Henri Bol (1945-2000) is de lijst geen rand, maar onderdeel van het beeld. Wat lijkt op een ruw houten omlijsting met zichtbare nerven en kleine imperfecties, blijkt bij nadere beschouwing volledig geschilderd. Bol creëert een illusionistische lijst die het stilleven niet omkadert, maar er als het ware uit voortkomt.

Deze keuze sluit aan bij de Nederlandse traditie van trompe‑l’oeil, waarin schilders spelen met materiaalillusie en de grens tussen werkelijkheid en verbeelding. Bol gebruikt die traditie echter op een eigen, ingetogen manier: zijn geschilderde lijsten zijn geen virtuoze truc, maar een manier om het stilleven te situeren in een door hemzelf ontworpen ruimte. Het kader wordt architectuur, een plek waar licht, schaduw en objecten samenkomen.

Juist daardoor zijn zijn werken zo herkenbaar: de verf verbeeldt niet alleen het onderwerp, maar ook de wereld eromheen. De lijst is geen toevoeging, maar een essentieel onderdeel van zijn beeldtaal.

🖼️: Henri Bol, Stilleven met Pruimen, 1988.

_______________

In the work of Henri Bol (1945-2000), the frame is never just a frame; it becomes part of the image itself. What appears to be a rough wooden frame, with visible grain and small imperfections, often turns out, on closer inspection, to be entirely painted. Bol creates an illusionistic frame that doesn’t simply surround the still life, but seems to grow out of it.

This approach connects to the Dutch tradition of trompe‑l’oeil, where painters play with material illusion and the line between reality and depiction. Bol uses that tradition in a quiet, deliberate way: his painted frames are not a virtuoso trick, but a way of placing the still life within a space he has fully constructed. The frame becomes architecture, a zone where light, shadow, and objects meet.

It is one of the signatures that makes his work instantly recognisable: the paint describes not only the subject, but the world around it. The frame is not an addition, but an essential part of his visual language.

🖼️: Henri Bol, Still life with Prunes, 1988.

10/07/2026

“Ik kan in feite maar één ding. Wat anderen ook zeggen, welk mild oordeel ze ook hebben over de dingen die ik doe, ik kan alleen maar schilderen.”

- Henri Bol, 1985

Vandaag, precies zesentwintig jaar na zijn overlijden, blijft Henri Bol (1945-2000) een markante figuur binnen de Nederlandse figuratieve schilderkunst. Zijn stillevens, geworteld in het realisme, onderscheiden zich door een precieze techniek, een uitzonderlijke stofuitdrukking, beheerste lichtregie en een enscenering waarin het alledaagse een stille, bijna symbolische intensiteit krijgt.

In Heusden, waar hij zevenentwintig jaar werkte, blijft zijn aanwezigheid zichtbaar. In de Veerpoort, het atelier waar hij werkte, in Het Blaauw Laaken Kunstkabinet, waar hij veelvuldig exposeerde en waar nu ook nu nog werk van hem wordt gepresenteerd, en vooral in de schilderijen die zijn geconcentreerde blik op object en betekenis blijven doorgeven.

🖼️: Henri Bol aan werk in zijn atelier. Foto Frans Lossie, Heusden.
_______________

“In truth, I can do only one thing. Whatever others may say, whatever mild judgement they may pass on the things I do, I can only paint.”

- Henri Bol, 1985

Today marks exactly twenty‑six years since the passing of Henri Bol (1945-2000), an artist whose contribution to Dutch figurative painting remains significant. His still lifes, grounded in realism, are distinguished by a precise technique, exceptional material rendering, controlled light orchestration, and carefully staged compositions that lend everyday objects a quiet, near‑symbolic intensity.

Bol’s artistic presence in Heusden, where he worked for twenty‑seven years, endures. It is visible in the Veerpoort, the studio in which he worked; in Het Blaauw Laaken Kunstkabinet, the gallery that frequently presented his work and continues to do so today; and above all in the paintings that reflect his sustained and concentrated engagement with object, surface and meaning.

🖼️: Henri Bol working in his studio. Photo by Frans Lossie, Heusden.

05/07/2026

Sinds 26 mei 2026 is er gratis openbare toegang tot 'De Schatkamer', het nieuwe online media‑archief van Beeld & Geluid. Met meer dan 700.000 radio‑ en televisie-uitzendingen, unieke opnames en historische films is het platform in korte tijd uitgegroeid tot een bijzondere toegangspoort tot het Nederlandse audiovisuele erfgoed.

Bezoekers kunnen zelfstandig zoeken of gebruikmaken van samengestelde selecties die actuele thema’s verbinden met beelden uit het verleden. In het jaar waarin 75 jaar Nederlandse televisie wordt gevierd, wordt De Schatkamer omschreven als het meest betekenisvolle “mediageschenk” dat ooit aan het publiek is aangeboden.

Een van de werken die nu toegankelijk zijn, is de NCRV‑documentaire De zoektocht van Kees Bol (1991), gefilmd in en rond Heusden in Nederland en in Rouveret in Zuid‑Frankrijk, de twee werelden waar Kees Bol leefde en werkte. De film biedt een intieme blik op zijn leven, zijn reflecties op kunst en de landschappen die zijn leven en werk vormden.
Een prachtig stuk erfgoed, en zeer de moeite waard om te bekijken!

🖼️: Achter de schermen tijdens opnames op locatie in Zuid‑Frankrijk, 1991.

________________________

Since 26 May 2026, there's free public access to 'De Schatkamer', the new online media archive by Beeld & Geluid. With more than 700,000 radio and television broadcasts, unique recordings and historical films, the platform has already become a remarkable gateway into Dutch audiovisual heritage.

Visitors can explore independently or browse curated selections that link contemporary themes to images from the past. In the year marking 75 years of Dutch television, De Schatkamer is described as the most significant “media gift” ever offered to the public.

Among the works now accessible is the NCRV documentary 'De zoektocht van Kees Bol' ['Kees Bol’s Quest'] (1991), filmed in and around Heusden in the Netherlands, and in Rouveret in southern France, the two worlds between which Kees Bol lived and worked. The film offers an intimate look at his life, his reflections on art, and the landscapes that shaped his life and work.
A beautiful piece of heritage, and well worth watching!

🖼️: Behind the scenes, filming on location in the South of France, 1991.

02/07/2026

In dit verstilde portret van Carel Huls zien we een jonge vrouw in profiel, gevat in een moment van volledige rust. Het zachte licht langs haar gezicht en de helderheid van het wit geven het werk een tijdloze eenvoud, precies die aandachtige, precieze schildertrant waarvoor Huls bekendstaat.

Huls maakt “foto’s met verf”: niet om de realiteit te vangen, maar om haar te sublimeren. Binnen het uitgemeten kader van elk schilderij speelt zich af wat hij bedreigd weet, de precieuze schoonheid, de melancholische ontroering, de kracht en de hardheid van het universele. Zijn perfectie fascineert, maar creëert tegelijk een subtiele onrust.

In dit portret voel je die benadering direct. De levendigheid, de compositie, de lichtval en de suggestie van echtheid maken zichtbaar hoe Huls aandacht vraagt voor wat anders onopgemerkt voorbij zou gaan. Voor hem is fictie essentieel: het besef dat de geschilderde realiteit geen kopie is, maar een picturale analyse. Schilderen wordt filosoferen, niet met taal, maar in verf.

Ook bij zijn portretten geldt dat het alleen kan slagen wanneer er echte interesse bestaat voor het model. Dat voel je hier: de aanwezigheid van de jonge vrouw raakt je aan, alsof ze even uit het schilderij naar je toe beweegt.

🖼️: Carel Huls, Model, z.d. Olieverf/ paneel, 34x23cm.
________________

In this quiet, contemplative portrait by Carel Huls, we see a young woman in profile, held in a moment of complete stillness. The soft light along her face and the clarity of the white fabric give the work a timeless simplicity, precisely the attentive, meticulous painterly approach for which Huls is known.

Huls creates “photographs in paint”: not to capture reality, but to sublimate it. Within the carefully measured frame of each painting unfolds what he knows to be fragile, precious beauty, melancholic emotion, strength, and the hardness of the universal. The perfection of his paintings fascinates, yet at the same time creates a subtle unease.

In this portrait, that approach is immediately felt. The liveliness, the composition, the lightfall, and the suggestion of authenticity reveal how Huls draws attention to what might otherwise pass unnoticed. For him, fiction is essential: the awareness that the painted reality is not a copy of the world, but a pictorial analysis of it. Painting becomes a form of philosophy, not in language, but in material, in paint.

His portraits succeed only when there is genuine interest in the model. You feel that here: the presence of the young woman touches you, as if she momentarily steps forward from the canvas.

🖼️: Carel Huls, Model, n.d. Oil/ board, 34x23cm.

25/06/2026

Voor Kees Bol was Frankrijk de plek waar zijn accu werd opgeladen. Het zuiden gaf hem licht, ruimte en adem. Maar zijn hart, als het om schilderen ging, lag onverminderd in Nederland. Hij zei vaak dat hij het liefst in Frankrijk woonde om in Nederland te kunnen werken, alsof die twee landen samen zijn innerlijke kompas vormden.

Toch gaf hij toe dat leven in twee werelden niet eenvoudig was.
‘Je moet overal telkens afscheid nemen… en ooit is het de laatste keer dat je iets ziet.’

In dit schilderij, Zonsopgang in Rouveret, voel je precies dat spanningsveld: het verlangen naar het zuiden, het licht dat hem optilde, de kalmte van de vroege ochtend, en tegelijk de weemoed van iemand die weet dat elke plek tijdelijk is.

🖼️: Kees Bol, Zonsopgang in Rouveret, 1990.
______________

For Kees Bol, France was the place where his batteries were recharged, a landscape of light, space, and quiet breath. Yet when it came to painting, his heart remained rooted in the Netherlands. He often said he preferred living in France in order to work in the Netherlands, as though the two countries together formed the true axis of his artistic life.

Still, he admitted that moving between those worlds was never simple.
“You’re always saying goodbye… and one day it’s the last time you see something.”

In 'Sunrise in Rouveret', that duality becomes almost tangible: the southern light that lifted him, the calm of early morning, and the gentle melancholy of someone who knows that every place, no matter how beloved, is only ever held for a moment.

🖼️: Kees Bol, Sunrise in Rouveret, 1990.

Adres

Engstraat 14
Heusden
5256BD

Openingstijden

Donderdag	13:00 - 17:00
Vrijdag	13:00 - 17:00
Zaterdag	13:00 - 17:00
Zondag	13:00 - 17:00

Telefoon

+31416662243

Website

http://www.hetblaauwlaaken.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Het Blaauw Laaken Kunstkabinet nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.