20/06/2026
Ochtend na de storm. Een wandeling met de hond, veel afgewaaide takken en bladeren op mijn route. Behoorlijke ravage op sommige plekken.
En al wandelend naar binnen gekeerd, vragen gesteld en de antwoorden laten komen.
Want wat is er nu eigenlijk gebeurd?
De bomen leven nog. Hebben losgelaten, maar de kern is er en groeit en bloeit nog steeds. Sterker nog: door het loslaten van allerlei zijtakken krijgt de kern de kans om opnieuw te focussen.
Mijn kern. Want ook ik heb langere tijd verschillende projecten tegelijk gedaan, in leven gehouden en ervoor gekozen mijn energie te verdelen en verspreiden. En ook al zit er nog best leven en groen in een aantal zijtakken: als er onvoldoende energie naartoe gaat blijft het niet meer dan een slapend bestaan.
Terug naar de 'core', de basis.
Snoeien doet best pijn. Maar het doel is helder.
Eenmaal thuis ben ik gaan zitten en heb de boodschappen voor mezelf opgeschreven. En de kern was:
Be present.
Wees aanwezig. Full focus. Skip de ballast en de afleiding.
Niet vluchten in zijwegen maar ten volle leven. Wat zou er gebeuren als je de werkelijkheid zou omarmen? Als je fully present zou zijn? Hier en nu.
Hoe krachtig ben je dan? Welke energie roept dit op?
Ja, snoeien en loslaten is pijnlijk en daar mag je best even bij stilstaan. Maar niet in blijven hangen. Het is niet voor niets geweest, en nu mag je verder.
🌿
