10/02/2026
Soms lukt het mij ook niet ❌
In de ene week draag ik mijn gezin, huishouden, bedrijf, sociale leven en in de andere week nauwelijks mezelf…
Het heeft me bijna zes jaar ondernemen gekost om dit verschil serieus te nemen.
Ik heb weken waarin ik on fire ben.
Waar ik wind mee heb.
Ideeën vallen op hun plek, beslissingen durven te worden genomen en ik werk taken van drie fulltimers weg zonder mezelf kwijt te raken.
En ik heb weken waarin alles stroperig is.
Waarin mijn hoofd vol mist hangt.
Waarin elk mailtje voelt als een bergpas en elke tegenslag
als het Atlasgebergte op mijn rug.
Zoals op die dag dat ik dit werk maakte.
Ellenlange to-do lijsten om af te vinken maar er kwam niks uit mijn handen.
En toen ik accepteerde om dan maar te doen waar ik wel zin in had ontstond er onverwachts iets moois.
Vroeger probeerde ik daar doorheen te duwen.
Streng zijn voor mezelf.
Alsof harder trappen tegenwind oplost.
Nu niet meer.
Ik laat mijn werk meebewegen met mijn cyclus.
Ik zaai als het tijd is om te zaaien.
Ik oogst als het stroomt.
En ik laat het land braak liggen als alles in mij vraagt om stilte.
En soms zit ik dan wél lekker in mijn focus en energie, maar vraagt het gezinsleven meer aandacht.
Ook dat is een ritme om te accepteren.
Sinds ik dit verschil echt een plek geef, voelt ondernemen lichter.
Ik kan dagelijks kiezen waar ik mijn energie op zet,
wat vandaag stroomt en wat beter kan wachten.
Ik vertrouw erop dat wat nu niet lukt,
later wel weer in mijn andere energie zal passen.