04/10/2026
De zwaarste marathon van Nederland loop je niet op een strak schema. Die loop je op karakter.
Zaterdag stond ik aan de start van de Kustmarathon. Goed voorbereid, gretig en met een ambitieus plan. Ik koos er bewust voor om snel te vertrekken.
Al vrij vroeg in de race voelde ik het: dit tempo ligt eigenlijk te hoog. Op zo’n moment heb je twee opties: direct temporiseren en behoudend naar de finish hobbelen, of doortrekken en zien hoe ver het schip strandt. Mijn keuze was snel gemaakt: ‘No guts, no glory’.
Het resultaat? Een race vol bikkelen. Vechten tegen het zand, heuvels, duintrappen en vooral tegen jezelf. Een pure test van veerkracht, focus en doorzettingsvermogen.
Natuurlijk had ik qua eindtijd nog harder willen lopen. Maar juist doordat het zo diep ging en opgeven geen optie was, krijgt deze 11e marathon extra veel g***s.
Soms moet je gewoon durven gokken en bereid zijn om te vechten voor elke kilometer.
Bedankt voor je onvoorwaardelijke steun & support Jolanda Bazen ❤️ en ook Katrien van Eijk, Raf, Guusje en mijn loopmattie Leon van den Ouden!
