25/11/2025
ππ¨π¨π€π’π π₯ππππ!
Gisteren woonde ik de uitvaart bij van collega en vriendin Monique Groffen Snelleman (Mookie), die veel te jong is gestorven. Ze was een prachtig mens: intelligent, wijs, recht door zee. Ze stortte zich met volle energie op verandering en op alles wat daarbij komt kijken.
Dat is veel.
Heel veel.
Aan het einde van de ceremonie onderdrukte ik de impuls om te applaudisseren voor haar.
Keihard,
gaan staan,
joelen,
klappen.
Mijn lijf wilde dat.
Ze verdiende een staande ovatie β in ieder geval van mij.
Maar⦠ik wachtte.
Ik keek om me heen, op zoek naar bevestiging, en overlegde fluisterend met iemand naast me. Die schudde nee.
Er kroop schaamte bij mij naar binnen.
Oh, niet gepast. Niet mijn plek, dacht ik.
En ik maakte me klein, zoals Bijrijders dat kunnen.
Zoals Monique ook vaak deed in haar leven. Emotioneel verwaarloosde kinderen kunnen dat heel goed.
En nu heb ik spijt.
In de kroeg na afloop - tijdens Mookies Cocktail - hadden meer mensen dat moment gevoeld en die neiging onderdrukt.
Monique zou het zΓ©ker hebben gedaan.
Dat maakte haar zoβn heerlijk lief, gek w**f.
Ik heb een Monique in mij. Misschien bewonder ik haar daarom zo.
Het moment was voorbij. De kans om haar een applaus te geven ook.
Dus maakte ik een diepe buiging voor haar. Ik nam de tijd, hield de rij op van mensen die langs haar bloemrijke mand liepen. F**k it, dacht ik. En ik nam me ter plekke voor om nooit meer de Monique in mij weg te drukken.
Dank je, Monique, dat je me dit nog even hebt duidelijk gemaakt. Ik neem je mee.
En als ik weer zoβn geniale impuls voel, ga ik ervoor β met jou als mijn grootste supporter.
π Kijk vooral even naar het filmpje hieronder.
Daar is ze zoals ik haar het liefste herinner:
scheppend, spelend, vertellend met zand.
Levend, in elke beweging.
https://youtu.be/Cnerr865n6Q
Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.
