23/04/2026
Je bedenkt iets. Iets waarvan je hoopt dat het kinderen even doet vergeten waar ze zijn. Je werkt er maanden aan, finetunet, fantaseert over hoe een kind het zou kunnen ervaren in die koude, stille wachtkamer voor de operatiekamer, iets waarvan je hoopt dat ze even doen vergeten waar ze zijn.
En dan is het er. En het werkt. En je hoort van kinderen die lachen op een plek waar normaal gesproken tranen zijn. En voor mij als game designer, blijft het dan toch iets abstracts. Ja natuurlijk is het super fijn om te horen wat jouw product doet, wat het teweeg brengt, maar het echte besef?
Het echte besef kwam voor mij pas toen IK het zelf, zelf zag. Niet in het ziekenhuis, want daar werk of ben ik (gelukkig) niet, maar gewoon thuis op de bank…
Kijkend naar het NOS jeugdjournaal! Toen onze StoryWall voorbij kwam. Toen vertelde Merte haar verhaal, over hoe ze zich zoveel fijner had gevoeld met StoryWall, en hoe ze nu niet meer hoefde te huilen voor een operatie en zo zat ik huilend achter mijn tv. Zo ontzettend dankbaar voor het feit dat mijn product, waar zoveel bloed, zweet en tranen in zaten, precies deed waar het voor bedoeld was!
Dit was 2018. We zijn inmiddels jaren verder. Meer ziekenhuizen, nieuwe versies en een stuk beter begrip van wat er precies gebeurt in dat stille moment vlak voor een behandeling of operatie. Maar elke keer als ik deze beelden terugzie denk ik: dit is precies het gevoel dat we willen vasthouden. Een kind dat thuiskomt van het ziekenhuis en zegt dat het leuk was. Hoe fantastisch is dat?
