Op 16 augustus kreeg ik een berichtje van mijn zwager Henk: Rachel! ... Het bleek te gaan om een ontwerpwedstrijd voor de vuurtoren van Ameland. De kunstenaar van het winnende ontwerp mocht zou de vuurtoren van Ameland mogen beschilderen. Omdat de vuurtoren aan een nieuwe verflaag toe was, ontstond het bijzondere idee om de toren voor de duur van tenminste een maand (en wel tijdens Kunstmaand Amel
and), door een kunstenaar te laten beschilderen. Ik vond het een uitdaging om hier wat voor te bedenken, want een vuurtoren is nou eenmaal niet een alledaags object. Maar wel een object dat tot de verbeelding spreekt. Pas na twee weken kreeg ik een idee, en ging ik aan de slag. Eenmaal bezig veranderde het idee, en ontstond het uiteindelijke ontwerp. Ik stuurde hier twee versies van op, en wachtte. Uiteindelijk vroeg ik hoe het er voor stond, en toen bleek ik bij de laatste 3 te horen! En de volgende dag zou de definitieve beslissing vallen! Ik besloot die dag bij m'n zwager en zijn gezin door te brengen zodat, mocht ik de prijs winnen, de vreugde met hen kon delen. De hele dag was de spanning om te snijden. Om half vier werd ik gebeld met de mededeling dat de beslissing over een uur zou vallen. Om 8 uur 's avonds had ik nog steeds niets gehoord. Ik wou me er al bij neer leggen, toen ik toch nog gebeld werd, en te horen kreeg dat ik gewonnen had! Het enige wat nog moest gebeuren was het kiezen van 1 van de 2 ontwerpen die ik had ingezonden. Wat een feestvreugde, wat een waanzin! Want oooooh, hoe voer je zo'n enorm project uit?! Toch moest ik het nog een paar dagen geheim houden, want de gemeente moest het ontwerp nog goedkeuren. En dat ging niet zonder slag of stoot, want niet iedereen is blij met een tijdelijke metamorfose van hun geliefde vuurtoren. Maar, uiteindelijk stemde toch een meerderheid voor het doorgaan van het project, en kon het nieuws naar de pers verzonden worden. Vanaf dat moment is het in kranten geweest, op de radio, op tv en op het internet. Nu werd het menens. Ik had twee weken de tijd om mijn planning rond te krijgen, afspraken te verzetten, hulp te zoeken. Dit had ik niet kunnen doen zonder de bemoedigende raad van allerlei lieve mensen die zich op mijn pad bevonden. En nu is het dan eindelijk zover. Over een paar uur vertrekt de boot naar Ameland. Mijn zus Willemke Bulder gaat als professioneel fotograaf het hele project vast leggen, en mijn broer Albert helpt de eerste week met het opzetten van de schets en de eerste vlakvulling. Het proces zal stap voor stap zichtbaar worden gemaakt, dus ik wens jullie ook veel plezier met het volgen van deze pagina!
