12/05/2026
Ik probeer altijd goed te doen voor anderen.
Altijd klaar te staan, te helpen waar ik kon en mensen het beste te gunnen.
Maar soms verloor ik mezelf daarin.
Soms bracht dat me in situaties, verhalen en energie die niet goed voor me waren.
In mijn volwassen leven heb ik keuzes gemaakt vanuit een beschadigd stuk in mezelf.
Niet om iemand pijn te doen, maar vanuit patronen en innerlijke onrust die ontstaan zijn door een jeugd vol trauma’s.
Het afgelopen jaar heb ik enorm hard gewerkt aan mezelf.
Aan mijn mentale welzijn. Aan rust vinden. Aan helen.
En voor het eerst voelt het alsof ik mijn “kleine ik” gerust heb kunnen stellen.
Daardoor zie ik dingen helderder.
Veel dingen die vroeger zwaar voelden, voelen nu minder belangrijk.
Ik leer eindelijk dat je niet iedereen hoeft te redden om zelf waardevol te zijn.
Je jeugd vormt je,
maar bepaalt je toekomst niet…
tenzij je patronen blijft herhalen.
Groeien doet pijn.
Maar stilstaan nog veel meer.
❤️
