29/05/2026
Als leven doodsangst geeft
Over de grootmoeder die stierf in het kraambed en hoe haar achterkleinkind haar angst voortleefde
Nancy kwam voor de 3e keer in twee jaar tijd bij me. Aanleiding de allereerste keer was haar schildklierkankerbehandeling en haar (doods)angsten. We verkenden deze angsten door contact te maken met haar keelchakra (eigen waarheid spreken) en door haar moederlijn op te stellen. Daarbij belandde ze in een herbeleving/representatie van de bevalling van een voormoeder, waarbij deze - zo voelde Nancy - enorm veel bloed verloor. De precieze toedracht - waar, bij wie, wanneer en hoe dit in de voorlijn precies had plaatsgevonden - achterhaalden we toen niet.
Dit keer kwam ze - inmiddels medisch schoon verklaard - bij me met de vraag 'alles is fysiek goed, ik heb de afgelopen jaren bij jou en bij anderen en in mijn eentje uitentreure aan mezelf en mijn verleden gewerkt, alle emotionele release gedaan, vergeving gevoeld, rituelen uitgevoerd, voorlijnen opgeschoond, juiste plek ingenomen, patronen aangekeken, pijn van anderen teruggegeven, en nu wil ik weer leven zoals voor de diagnose... en dat lukt maar niet, waarom nou toch? Ik hoop vandaag de laatste sleutel te vinden.'
Ze duidde haar gevoel met woorden waarvan we na afloop beseften dat ze letterlijk de oorzaak blootlegden: "Het voelt of het nieuwe geboren wil worden maar ik hou het tegen want iedere keer als ik aanstalten maak om mezelf in de wereld te zetten met mijn ideeën en plannen, word ik bevangen door doodsangst, paniek zelfs, die ik niet kan verklaren."
Ze had op het levenswiel intuïtief plaatsgenomen op de plek van de wijze vrouw, maar terwijl ze vertelde, wapperde ze steeds met haar hand links naast en achter zich - de plek van de dood - naar iets wat haar gevoelsmatig naar achter trok, dat haar terughield, weghield uit het leven, weg van de natuurlijke stap naar voren.
Het was duidelijk: 'leven roept doodsangst op'.
En ik wist nu ook meteen heel helder dat hier sprake was van een specifieke lotsverstrengeling met de doodsangst van iemand anders in haar familie, veel specifieker nog dan haar eerdere inzichten dat alle vrouwen in haar familielijn niet voluit geleefd hadden. Daar had ze zich reeds van losgemaakt, en dat was dus niet genoeg.
Ze ging nog eens haar voormoeders langs. Haar moeder met wie ze al zo veel uitgewerkt had. De moeder van haar moeder; haar oma, die op z'n zachtst gezegd geen vriendelijk mens was. En diens moeder, haar overgrootmoeder, die gestorven was in het kraambed.
'Wacht.. stop' deed mijn radar hier. Dit is het. Hier moeten we naartoe.
Het was haar overgrootmoeder die doodgebloed was in het kraambed. De baby - Nancys oma - had haar leven bij de geboorte bekocht met de dood van haar moeder. Leven=dood. Het leven nemen = dood creëren. En schuldig zijn. Nancys oma was in haar eigen beleving schuldig aan moord geweest al op de eerste dag van haar leven. Dit had haar gemaakt tot de zure, kwaaie vrouw die op haar b***t geen liefdevolle warme moeder had kunnen zijn voor haar eigen dochter; de moeder van Nancy. En ook Nancy was daardoor in zekere zin moederloos opgegroeid. Want ook haar moeder had geen voorbeeld gehad van wat een liefdevolle moeder is.
Wat een pijnlijk epigenetisch doorwerkend lot.
Het regende kwartjes bij Nancy. Waarom ze zelf nooit kinderen had gewild. Waarom ze die ene keer toen ze toch zwanger bleek, door pure doodsangst was bevangen en voor abortus koos. Hoe deze noodlottige dood haar oma en moeder en zichzelf precies beinvloed had. Hoe haar overgrootmoeder uit het leven was gerukt terwijl ze leven gaf. De diepte er van. De impact. En vooral: dat zij zich hier weliswaar mee geïdentificeerd had, maar zich er dus ook van kon individualiseren. Vrij maken. Terug van zichzelf worden.
Ik stelde voor dat Nancy haar overgrootmoeder alsnog zou erkennen en eren en danken zoals eigenlijk nooit gebeurd was. De angst of haar lotsbeleving technisch (en daarmee vaak geforceerd) teruggeven zoals vaak in systemisch werk gedaan wordt, is in mijn beleving eigenlijk door een dergelijk ritueel niet nodig. Als het goed is, maakt het zien en erkennen van iemands pijn, je vanzelf op slag bewust van het feit dat die pijn nooit van jou was. Waarmee alles automatisch terug op de juiste plek valt.
We gaven Nancys overgrootmoeder het ceremoniële eerbetoon en afscheid dat ze nooit op die manier had gekregen. Nancy legde een hoogzwanger oermoederbeeldje neer en plaatste prachtige stenen rondom haar. Ze sprak met haar. Vertelde haar: 'wat zul je in shock geweest zijn. Dat je je kind niet zou kunnen zien opgroeien. Dat je geen tijd meer had. Dat je niet meer kon doen wat je allemaal nog wilde doen.' Plots ook besefte Nancy dat haar eeuwige gevoel van 'ik haal niet uit mijn leven wat er in zit, het gaat te snel, ik heb nog dingen te doen' hier rechtstreeks mee verbonden was.
Ik kreeg een diep indrukwekkend gevoel van een in dat moment verschuivende tijdlijn. Alsof alles in Nancys familieverhaal in dit helende moment met terugwerkende kracht een andere kleur kreeg. Stel je voor Nancy, zei ik, dat jouw overgrootmoeder vanaf nu in een andere nieuwe tijdslijn jou destijds aan haar sterfbed heeft zien zitten. Dat ze daardoor wist/weet; dit heb ik de wereld gegeven: een achterkleindochter. Zoveel leven heb ik teweeg gebracht. Mijn dood was niet voor niets.
De tranen rolden over Nancys wangen. De doodsangst leek ter plekke te verdampen en plaats te maken voor dankbaarheid en eerbied. Een heilig helingsmoment.
Tot slot bracht Nancy haar overgrootmoeder- het oermoederbeeldje - in haar handen naar de plek van de dood aan de andere kant van het wiel. Een diepe opgeluchte bevrijdende kalmte daalde neer.
In een laatste droomstaatvisualisatie liet ik Nancy daarna haar moeder, oma en overgrootoma oproepen en zien in een weelderige zonnige paradijslijke tuin. Een bezegelend moment dat tegelijk verbinding en loslating mogelijk maakte.
Nancy draaide zich letterlijk om, zodat haar voormoeders steunend achter haar stonden zoals het hoort. En niet voor zich waar ze in de weg stonden en waardoor Nancy voor hen had gezorgd.
Voor haar was de weg vrij. Haar toekomst. Haar leven. Klaar om voluit te leven.
In de vensterbank waar haar blik op stuitte stond een schilderijtje van mijn hand. Een portret van een vrouw met gesloten ogen, een slechtvalkje op haar schouder. Het drong tot me door hoezeer deze vrouw op Nancy leek en ik besloot haar het werkje te geven. Het hoorde bij haar. Als dat voor haar ook klopte.
Het klopte. Ze was er enorm blij mee.
Beide verwonderd van de magie van deze sessie namen we afscheid.
En nu eerst rusten lieve dappere Nancy. Rusten van al je harde werk van jaren van lotsverstrengeling. Bijkomen. Ontwarren. Integreren. Leven!
Knuffel❣️
Manja Gruson
(Verslag en foto's uiteraard met Nancys enthousiaste instemming geplaatst)
