21/07/2026
“Succes!”
Ben je vandaag wel naar de dienst geweest, vraagt mijn buurman, de koster, als ik toeloop op mijn huis, aan het begin van de avond, vanaf mijn autootje in de museumstraat. Nee, maar het was wel een viering vandaag. Een prachtige viering van overdracht en beleven. Met niets anders dan naald en zijden draad tegen het decor van de middeleeuwse weverij.
Ach er waren er, uitsluitend volwassenen, die slechts kort bleven staan, even keken – verbijsterd over de fijne materialen en het geduld dat ik blijkbaar heb – en gauw doorliepen met de wens: “Succes!”
Zij… begrepen er niets van. Dit borduurwerkje dient maar één doel, en dat is hier en nu, tussen u en mij. Sta even stil. Gun jezelf het onbekende. Sommige grote en veel kleine mensen deden dat. Díe viering bedoel ik. Kijk, ik maak tekeningen met draadjes op een lapje stof. Een enkel kind bleef langer dralen, vragen, kijken. Nieuwsgierig, verwonderd…
Mag de succes-knop uit? Mogen kinderen groot worden zonder te denken dat ze iets groots moeten bereiken?
Als ik na het parkeren langs de etalage van de kinderboekwinkel loop, zie ik daar deeltjes van de serie Little people, big dreams. Het is mooi om kinderen te vertellen over het leven en oeuvre van Leonardo da Vinci of David Bowie. Maar… mag het zonder die vlag vol sterren, dromen en ambities?
Ons leven draait om aanzien en reputatie. Leef omringd met de vereiste luxe en de juiste tint genuanceerd groen op de muur. “Succes!” En draag dat uit. Wat ooit begon met duckface-selfies is uitgegroeid tot een moordende data-slurpende ratrace voor likes. (Overigens: het kuiltje in mijn kin is in werkelijkheid nèt iets mooier dan op deze foto). “Succes!”
Terug bij de weverij. Ik legde mijn borduurwerk even neer om de neolithische sjamaan te omhelzen. We hoeven nooit veel te zeggen. Dit keer ontvouwde zich een dialoog. Over beleven en overdracht. Hij kan geen ceremonies meer doen. Ze kosten teveel energie en geen mens is er nog ontvankelijk voor in onze wereld. Dat is voorbij. We zijn ontheemd uit de geestelijke wereld, losgezongen. Hij kan er niet meer tegenop, tegen de volken die geloven dat zij de apotheose van alle geschiedenis vertegenwoordigen. Hij noemde ze op: vijf, zes, zeven culturen van vroeger en nu. En ik keek naar de mensen die met hun buggy's voorbij sjouwden, blik op het wegdek, op weg naar… “Succes!”… en telde hen er bij op. En mij erbij.
David en Leonardo waren niet bezig met dromen, ambitie, slim bezig zijn, reputatie en volgers. Ze deden wat ze goed konden, wat hun nieuwsgierigheid of verwondering wekte en waar hun hart naar uit ging. Zo werden ze wie ze waren.