05/02/2026
Ze fietste onverwachts langs Ateljee, zag het bordje bij de oprit en moest afstappen.
Ze zat in diepe rouw om haar pas overleden geliefde....
Bij een kopje thee vertelde ze haar verhaal. Ineens kwam alles eruit. Ze was verbaasd over zichzelf. Dat doe ik normaal nooit, zomaar alles eruit gooien bij een vreemde.... En die" vreemde" werd uiteindelijk een dierbare vriendin.
We gingen plannen maken.
Ze wilde zo graag een passende urn voor haar partner. En ze wilde deze zelf maken. Thuis ging ze schetsen want samen waren we er wel uit dat zijn grote passie zeevissen, het thema werd.
Met haar schets gingen we aan de slag.
"Je moet me wel helpen hoor".... want ze was wel creatief maar onbekend met boetseren.
En in twee dagen kwam deze sprankelende, zwemmende vis uit haar handen. Verbaasd over haar eigen kunde en met alle tranen en emotie die ze had in de klei gestopt.
" Wat zou hij verrast zijn als hij dit zou kunnen zien".
De keer erop kwam ze terug om te glazuren.
Beiden hielden ze van veel kleur. Dus de vis moest niet saai worden, hij moest sprankelen!!
Wat vinden jullie, sprankelt de vis ?
Een familielid had nog een mooie zwerfkei waar de vis uiteindelijk op werd gemaakt.
En de urn kreeg een mooie plek.....
Ze was er zo blij mee. Hij is zo passend, kleurrijk en zwierig vond ze.
Dat is wat ik probeer te doen met mensen die hier binnen komen. Samen praten; wat wil diegene maken, is er al een plan, zo niet dan komen we wel tot ideeën door te praten over jullie leven, jullie passie's, dromen......
Alle emoties mogen er zijn. Ik ben er en luister.
Die dag ben ik er alleen voor jou.
Samen brainstormen en nadenken, zodat elke urn zo persoonlijk en intiem mogelijk wordt.
Sinie Wentink
Ateljee-Deventer- Urnen
