29/09/2026
[sic] maakt glitch art. Met mensen. Met lichamen. Met zenuwstelsels. Met honger, angst, stilte, trilling en verzet. [sic] onderzoekt menselijke imperfecties door storingen zoals aanvallen, stotters, tremors, onderbrekingen en gebroken ritmes als input te gebruiken.
Maar deze glitches zijn niet alleen persoonlijk. Ze zijn politiek. Mensen glitchen onder druk: door geweld, verdriet, honger, oorlog, uitsluiting en systemen die bepalen wie mag eten, bewegen, spreken of verdwijnen. In een wereld waar hongersnood gemaakt kan worden, waar leed in een statistiek wordt geperst, weigert [sic] het gladde beeld.
[sic] bestaat uit Hans Willem Gijzel en Sacha Welbroek. Tijdens Perifest laten zij in de Spiegelzaal van Burgerweeshuis een interactieve installatie zien. Een gelaagde, esthetische immersie, gebaseerd op een specifieke selectie bronnen/datasets. Ze richten zich hierbij op een conflict dat voortduurt terwijl het uit beeld verdwijnt. Niet alleen omdat onze aandacht verschuift of omdat leed wordt weggescrold. Maar omdat oorlog ook de middelen vernietigt waarmee zij kan worden gezien en vastgelegd. De nieuwste IPC-analyse kon door beperkte toegang en ontbrekende gegevens geen volledige prognose maken. Wat niet is vastgelegd, staat dus niet buiten de oorlog. Het draagt er de sporen van.
De installatie van [sic] vertrekt vanuit die onvolledigheid. Met werkelijke data uit de UCDP-dataset wordt geprobeerd het conflict in Sudan te visualiseren. Kinderen verschijnen als point clouds: levens vertaald naar locaties, aantallen en tijdstippen. Het beeld oogt precies. De werkelijkheid is dat niet.
Gedurende de avond begint het systeem te degraderen. Niet door een fout, maar omdat het vergeet. Datapunten verdwijnen. Verbanden breken. Levens lossen op in ruis. Ook het publiek draagt bij aan die verdwijning. Geluid en beweging van de mensen in de grote zaal beneden versnellen het verlies, zonder dat zij het weten. Hoe meer er gedanst wordt, hoe minder het systeem bewaart. En hoe minder het weet, hoe harder het schijnt. Het beeld versplintert. De projectie wordt een stroboscoop. Data wordt ruis. Ruis wordt licht. Tot alleen wit overblijft: maximale output, minimale informatie.
![[sic] maakt glitch art. Met mensen. Met lichamen. Met zenuwstelsels. Met honger, angst, stilte, trilling en verzet. [sic...](https://img4.glartent.com/570/563/1630977835705639.jpg)
