12/12/2025
๐๐ข๐ฃ, ๐๐ญ๐จ๐ซ๐ฆ๐ค๐๐ฆ๐๐ซ, ๐ฆ๐๐ค๐๐ง ๐จ๐ง๐ฌ ๐ณ๐จ๐ซ๐ ๐๐ง ๐จ๐ฏ๐๐ซ ๐ณ๐จ๐ซ๐ .
โAnderhalf jaar geleden hoorden wij dat Stormkamer geen structurele subsidie meer zou krijgen van rijk en provincie. Anderhalf jaar lang hing ons bestaan aan een zijden draadje. Wat nu? Gaan we door? Wil รญk door? Twijfels vreten energie.
Maar een paar maanden geleden, toen ik opnieuw een verhaal uit de zorg hoorde waar mijn oren van klapperden, voelde ik weer iets ontstaan: verontwaardiging. Blijkbaar is dat mijn motor. Boosheid, verbazing, nieuwsgierigheid naar waarom mensen doen wat ze doen en waarom systemen zo vaak onrechtvaardig werken. Niets doen is geen optie.
Dus kroop ik weer achter mijn bureau. Want elk project begint op papier. Schrijven, schrijven, schrijvenโฆ praten, praten, pratenโฆ en weer schrijven. En vele denkrimpels later ligt er een plan.
Wij, Stormkamer, maken ons zorgen over zorg. De zorg als systeem en de zorg voor elkaar binnen een gemeenschap. Door vergrijzing en toenemende individualisering en polarisatie wordt de zorg voor elkaar een gigantische uitdaging. Vanuit die gedachten รฉn vanuit eerdere projecten ontstond de vraag: hoe zorgen we voor elkaar als we steeds vaker lijnrecht tegenover elkaar staan?
Afgelopen weken hebben we het plan naar diverse fondsen gestuurd, in de hoop de financiering rond te krijgen zodat we kunnen beginnen. Dus nu is het wachten, wachten, wachten en hopen. Maar uiteraard niet zonder een beetje storm. Want we zijn nog te zienโฆโ
Hanna Van Mourik Broekman neemt je mee in onze reis naar een nieuw project. Benieuwd naar het hele verhaal? Je leest het op onze website ๐