Wat zijn de openingstijden?

Vrijdag 14:00 - 17:00 Zaterdag 14:00 - 17:00

Bierumer School

Startpagina
Nederland
Bierum
Bierumer School

Routebeschrijving Website Contact opnemen met het bedrijf

Bierumer School biedt kunstenaars ruimte voor productie en presentatie. Gericht op experiment en ontw https://www.transartists.org/en/air/bierumer-school

In een dynamisch gebied dat getekend wordt door verdronken dorpen, windturbines, rechtlijnig getrokken akkers en kronkelende maren door natuur, landbouw en (offshore) industrie biedt Bierumer School kunstenaars ruimte voor productie en presentatie. Bierumer School is gericht op experiment en ontwikkeling, waarbij kunst vragen stelt en niet altijd uit is op een antwoord. Een plek voor de verbeelding van het niet direct benoembare. Een open en actieve vrijplaats voor kunstenaars in alle disciplines.

13/09/2026

Last week, Klaudija Ylaite and Lily Dollner arrived in Bierum to begin a two-month residency, which will culminate in a duo exhibition at the beginning of November.

Their collaborative project, currently in its research phase, explores recalibrating the senses and a (re)turn to the state of no-mind. They will be accomplishing this by developing their budding home-grown ideology, lovingly nicknamed Lobotomism.

Ylaite and Dollner investigate the medical history of lobotomy and its violence targeting minorities, and look at how lobotomy is applied in popular culture from the Ramones’ “Teenage Lobotomy” to a popular internet meme, “Live, Laugh, Lobotomy.” Can this historical act of medical violence be reinterpreted and reclaimed as a chic post-something ideology?

Having spent an intensive summer clown course at École Philippe Gaulier, the duo will put what they have named their inner idiots to work. The idiocy will help them make something out of the multifaceted history and cultural image of lobotomy.

More information on the process and exhibition comes later.

Made possible by the

11/09/2026

Vorig weekend was de opening van Pum van der Koppel's werk naar aanleiding van zijn residentie in de school. De komende tijd is het te bekijken op onze zolder, waaronder het gehele weekend, waarbij we natuurlijk ook extra open zijn voor de Open Monumenten dagen.

Foto door Hannah Schleifer

En bedankt aan o.a. Stroom Den Haag en het Mondriaan Fonds

31/08/2026

Week 8:

Het idee waar ik vorige week nog zo blij mee was, is gesneuveld. De laatste fase bestaat uit schrappen, herschikken en opruimen. Hurken achter de coulissen. In een vorig leven als (big-) bandlid heb ik geleerd dat je vooral moet doen alsof het er bij hoort, de foute noten.
Blue notes. Blauwe maandagen. Blauwe dinsdagen. Het publiek weet van niks hoor. Ik breek met die regel door hier per week mijn ervaringen op te schrijven. Ik probeer pretensies los te laten. Dat lukt niet volledig. Een verfrommeld zelf. Helemaal onderin mijn rugzak (een Osprey die ik heb geleend van mijn vader) vind ik een hoopje nutsdenken. "Wat is het punt?" hoor ik mij soms denken over mijn werk. Daar moet ik dan telkens een antwoord op verzinnen. De puzzel leggen. Lastig want niet eenduidig. Soms saboteer ik mezelf en zit ik mezelf tegen. De kunstenaar verspert de kunst. Misschien hoef ik het hier niet allemaal te weten en is bevragen genoeg. Hier is ver weg. Hier is ook dichterbij geworden. Ik
hoef ook niet te doen alsof ik het allemaal weet. Ik heb werken gemaakt in het donker, op de tast. Bij de dageraad arriveert een assistent. Een goeie vriendin en een goeie kunstenaar. Ik voel me gekend want we kennen elkaar al lang. Ik ben een twijfelaar en klaar met twijfelen. We hebben een productieve dag. De plotselinge schwung van het doen. Dan kijken. Dan toch. Een tentoonstelling van tegenstrijdigheid. Werken op zichzelf. Ze dansen zonder muziek. Ik laat ze.

Pum van de Koppel. Opening 'Perpetuum Immobile' 4 september 14:00 - 17:00

24/08/2026

Week 7:

Ik moet eerlijk bekennen dat ik een rol speel. Of ik doe nu
alsof ik een rol aan het spelen ben. Want wat kan ik het anders noemen? Ik moet er een naam aan gaan geven om er wat van te maken. Ik had twee tassen met boeken mee, maar die verleidden niet tot een maakproces. Een laptop, maar die leende zich vooral voor afleiding. De open houding van de nieuwsgierige Artist in Residence werd al snel opzij geëlleboogd door de starre pose van de verongelijkte kunstenaar. Best ongeloofwaardig, maar het gaf me wel een vorm om mee te werken. Ik dook er in, ging kopje onder en onder het mom van mijn nieuw verworven onderwerp zonderde ik me af. Ik zou eenzaam zijn. Het mocht ook, hier. Dat vond ik er juist spannend aan. Mijn onderzoek was vooral 's nachts en zag ik terug in
schaduwen op de muren. Wel een gevaarlijk spelletje, rollen wennen. En ik heb nog altijd niet duidelijk waar de kunstenaar op houdt en ik begin of andersom. Ook heb ik de tijd anders beleefd. Ze strekte zich uit, even lamlendig als ik. Nu het einde van mijn tweede maand in zicht komt,
neemt ze weer vastere vormen aan. Nog een kleine twee weken. Iets meer dan een paar dagen. Ik begin dingetjes met losse uiteindes vast te knopen. Touwen. Een publicatie. Een fotograaf. En een idee waar ik oorspronkelijk mee aan kwam zetten duikt weer op, nu minder eenduidig. Doorleefd.

21/08/2026

Perpetuum Immobile | Pum van de Koppel

Opening: 4 september 2026, 14:00 - 17:00
Expo: 4 t/m 26 september 2026, op vr-za

[English caption in the comments]

Wat doet een vreemde kunstenaar wanneer hij geconfronteerd wordt met een vreemde omgeving? Pum van de Koppel (1999, Amsterdam) verstopt zich.

Kunst doen kan een motor zijn om te ontsnappen uit een vaste rol. Via performance waagde Pum zich eerder aan verschillende disciplines en vondt er bewegingsvrijheid door mislukking te omarmen. In zijn werken botste hij tegen ongeschreven regels, sociale codes en maatschappelijke verwachtingen die zo een nieuwe vorm kregen.

De motor staakte. Van de zomer strandde hij in Bierum. In juli en augustus verbleef hij als Artist in Residence in de Bierumer School. Het voornemen om, zoals het een kunstenaar betaamt, vanuit niets iets te maken sneuvelde al snel. Op de dijk keek hij de leegte in en bleek hij er moeilijk kaas van te kunnen maken. Er wordt wel gezegd dat stadsmensen zichzelf liever uit de weg gaan, alleen "is er een zelf zonder een sociale context?".

In Perpetuum Immobile bewaart Pum van de Koppel zorgvuldig de afstand tussen Bierum en Den Haag (waar hij normaal woont), tussen resident en omgeving en tussen uitvinder en techniek. Hij stelt scherp vanuit stilstand, en zoomt in op wat het kan betekenen om mens te zijn wanneer je met jezelf opgescheept zit. Met foto's, video's, tekeningen en sculpturen reflecteert hij op zijn relatie met technologie. Scrollend, filmend, dansend. Uiteindelijk komen we door kunst of andere voertuigen wel weer in beweging. De constellatie van de werken in de tentoonstelling nodigt de bezoeker uit tot een zoektocht, maar de vraag is of er daarmee afstand overbrugd of juist bevestigd wordt.

Poster door .
Mede mogelijk gemaakt door Mondriaan Fonds en Stroom Den Haag.

18/08/2026

Week 6:

Ik teken door. Tijdens het gekras realiseer ik me dat ik mijn gedachtes aan het materialiseren ben. Via de tekeningen vallen de ideeën en de twijfels mijn hoofd uit en de wereld in. Die externalisatie is ook in het algemeen een belangrijke truc in mijn kunstenaarschap. Ik maak graag
de twijfelende dingen echt en onderdeel van de fysieke wereld, waar de zwaartekracht ons solidair maakt. Het valt me gedurende deze residency extra op hoe gelukkig ik word van de gesprekken met andere mensen, en
hoe lastig ik de relatie met mezelf vind. Ik haal mijn eigenwaarde vooral uit het samendenken met de medemens. Met anderen kan ik onbekende weggetjes inslaan. Alleen met mijn eigen gedachten daarintegen ben ik sneller geneigd het kleine blokje om te lopen. Wat dat betreft was het fijn dat het afgelopen zaterdag de jaarmarkt in Bierum was en er veel vriendelijke vreemden van heinde en verre naar het dorp kwamen en ook
een kijkje namen bij mijn work in progress. Er bleken veel kunstminnend of kunstcurious. Tussen de middag onsnapte ik de drukte even en nam ik plaats op de standvastige dijk. Dit keer zat ik er naast een Duitse oma.
We verstonden elkaar niet en keken voor ons uit. Haar kleinzoon met downsyndroom was na wat wikken en wegen over de graad van de helling aan het ontsnappen naar het strandje beneden. Ik zei in een taal dat ik het
een mooi beeld vond. Ze zei in het Duits dat ze de leegte inderdaad mooi vond. Miscommunicatie. Ik was het er mee eens.

Pum van de Koppel

13/08/2026

Week 5:

Ik ben dingen aan het proberen op de zolder, maar het komt nog niet echt van de grond. Ik stuit op de onpraktische werkelijkheid, en op mijn onhandigheid. Mijn fietsbanden zijn niet goed opgepompt, ik mis batterijtjes, en touw voor mijn sculptuur. Mijn pinpas is geblokkeerd
omdat die blijkbaar aan vervanging toe was en ik een nieuwe toegestuurd heb gekregen (, in Den Haag?). Ik voel me immobiel. Mijn leefruimte maak ik steeds kleiner. Ik vind nieuwe verstopplekken. Overdag is er veel lawaai om me heen, er word geklust aan een winkeltje in het gebouw.
Vandaar dat ik liever 's nachts werk. Dat voelt echter clandestien omdat er tijdelijk ook een gast in de school logeert die, denk ik, 's nachts liever slaapt. Het lukt af en toe wel om te ontsnappen uit de school en uit mijn tobbende hoofd, dan loop ik in de schemer naar de dijk en in het donker weer terug. Het begroeten van passanten is een kunst die ik nog niet onder de knie heb. Hoi, hoi. Dat alledaagse ongemak op de begane gronden relativeert gelukkig wel goed. Werk en leven zijn moeilijk te scheiden, en al helemaal als Artist in Residence waar ik woon in mijn werk. Maar het lijkt me wel een fijn idee. Ik moet snel weer in vorm komen, de opening begin september komt in zicht. Ik ga maar op zoek naar een hoekje zonder stilte en zonder geluid. De poster en tentoonstellingstekst zijn in ieder geval af, en naar tevredenheid.

Pum van de Koppel

05/08/2026

Week 4:

De dagen gaan aan me voorbij en maken even geen onderscheid. Af en toe krijg ik bezoek. Ik ben een sociaal dier, een mensaap. Ik heb bezoek van iemand die goed is in op de grond liggen, dat zit in de familie. We lopen naar de dijk waar hij zegt dat het zo lekker stil is, geen verkeerslawaai. Ik pieker, maar ik spreek niks uit. Later heb ik bezoek van een ander iemand die goed is in andere dingen. We gaan naar de snackbar en kletsen wat, we kijken mensen. De dag erop, vlak voor hij vertrekt, hebben we het over de politiek. We besluiten het moeilijke gesprek met een volgende keer, zo ging het de vorige keer ook. Dingen zijn goed in verschillende vormen te denken. Ik denk na over vriendschap en of dat onvoorwaardelijk kan zijn. Ik heb in ieder geval genoeg tijd. Ik wil hier zijn voor mijn residency en neem het te letterlijk. Ik bivakkeer in de school, maar een blokje om of een ontsnapping zou toch ook wel goed zijn voor het creatieve proces. De bezoeken helpen in ieder geval. De afstand (en de daaropvolgende toenadering) word de rode draad van de tentoonstelling. Ik heb trouwens een flauwe titel bedacht en een grafisch ontwerper benaderd voor de poster. Ik geef aan mezelf toe dat ik wat minder moet nadenken en wat meer moet doen. Ik maak een vertrouwde tekening. Eentje met lijntjes in een raster. Mijn handen weten nog hoe het moet.

Groeten,
Pum van de Koppel

29/07/2026

Week 3:

Ik ben hier, en tegelijkertijd niet daar. Fiftyfifty. Ik heb een ethernetkabel bij me van 6 meter, daarmee leg ik verbinding aan. Bekabeld internet. Een beetje een navelstreng. Naast mijn bed kan ie erin, en het andere uiteinde aan de andere kant van de kamer. Ik probeer maar wat dingen. Het blauw vind ik wel mooi. Ik log in op al mijn accounts. Ik log uit op al mijn accounts. Ik zou mij eigenlijk nog harder kunnen vervelen als ik mijn best zou doen. Maar een mens moet ook eten. Ik ga langs bij de buren en vervang mijn fietsband. Ik vind een blik lychees in Spijk en word nostalgisch. Verwarring met grootstedelijkheid. Ik heb visite, er is een extra bed. Het samenzijn voelt vertrouwd. Ik verhoud mij weer eens tot iemand anders. Ik ontmoet de kunstenaars die hier een atelier hebben, en krijg een rol papier mee en meer ideeen. Ze drijven rond in mijn achterhoofd. Komende week vis ik ze eruit en ga ik dingen maken, tekenen. Dan komt het verwezenlijken, het lastigste gedeelte. Walter Swennen, een belgische schilder, vertelt in een youtube-video hoe hij ontsnapt aan de 'situation miroir' tussen de kunstenaar en zijn werk. Door interventie van een derde partij om een afstand tussen de twee te creeren. Het derde wiel is de tijd. Hij kwam tot dit inzicht toen een vriend bij hem kwam logeren en stiekem een briefje op een schilderij hing: "Niet aanraken!". Misschien moet ik ook geduld hebben. Nu eerst mijn bed uit.

Groeten,
Pum

29/07/2026

Het wordt een warme dag vandaag. Perfect weer om het Dagblad van het Noorden te halen en te lezen wat er allemaal gebeurt in het mooie Bierum. Gisteren zij ze langs geweest en zijn er foto's van Anjo de Haan. Lekker op het terras hangen en genieten dus. De expositie van Ietje is nog dit weekend op zolder te bewonderen.

Adres

Hereweg 12
Bierum
9906PE

Openingstijden

Vrijdag	14:00 - 17:00
Zaterdag	14:00 - 17:00

Website

http://www.bierumerschool.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Bierumer School nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.