Bierumer School

18/08/2026

Week 6:

Ik teken door. Tijdens het gekras realiseer ik me dat ik mijn gedachtes aan het materialiseren ben. Via de tekeningen vallen de ideeën en de twijfels mijn hoofd uit en de wereld in. Die externalisatie is ook in het algemeen een belangrijke truc in mijn kunstenaarschap. Ik maak graag
de twijfelende dingen echt en onderdeel van de fysieke wereld, waar de zwaartekracht ons solidair maakt. Het valt me gedurende deze residency extra op hoe gelukkig ik word van de gesprekken met andere mensen, en
hoe lastig ik de relatie met mezelf vind. Ik haal mijn eigenwaarde vooral uit het samendenken met de medemens. Met anderen kan ik onbekende weggetjes inslaan. Alleen met mijn eigen gedachten daarintegen ben ik sneller geneigd het kleine blokje om te lopen. Wat dat betreft was het fijn dat het afgelopen zaterdag de jaarmarkt in Bierum was en er veel vriendelijke vreemden van heinde en verre naar het dorp kwamen en ook
een kijkje namen bij mijn work in progress. Er bleken veel kunstminnend of kunstcurious. Tussen de middag onsnapte ik de drukte even en nam ik plaats op de standvastige dijk. Dit keer zat ik er naast een Duitse oma.
We verstonden elkaar niet en keken voor ons uit. Haar kleinzoon met downsyndroom was na wat wikken en wegen over de graad van de helling aan het ontsnappen naar het strandje beneden. Ik zei in een taal dat ik het
een mooi beeld vond. Ze zei in het Duits dat ze de leegte inderdaad mooi vond. Miscommunicatie. Ik was het er mee eens.

Pum van de Koppel

13/08/2026

Week 5:

Ik ben dingen aan het proberen op de zolder, maar het komt nog niet echt van de grond. Ik stuit op de onpraktische werkelijkheid, en op mijn onhandigheid. Mijn fietsbanden zijn niet goed opgepompt, ik mis batterijtjes, en touw voor mijn sculptuur. Mijn pinpas is geblokkeerd
omdat die blijkbaar aan vervanging toe was en ik een nieuwe toegestuurd heb gekregen (, in Den Haag?). Ik voel me immobiel. Mijn leefruimte maak ik steeds kleiner. Ik vind nieuwe verstopplekken. Overdag is er veel lawaai om me heen, er word geklust aan een winkeltje in het gebouw.
Vandaar dat ik liever 's nachts werk. Dat voelt echter clandestien omdat er tijdelijk ook een gast in de school logeert die, denk ik, 's nachts liever slaapt. Het lukt af en toe wel om te ontsnappen uit de school en uit mijn tobbende hoofd, dan loop ik in de schemer naar de dijk en in het donker weer terug. Het begroeten van passanten is een kunst die ik nog niet onder de knie heb. Hoi, hoi. Dat alledaagse ongemak op de begane gronden relativeert gelukkig wel goed. Werk en leven zijn moeilijk te scheiden, en al helemaal als Artist in Residence waar ik woon in mijn werk. Maar het lijkt me wel een fijn idee. Ik moet snel weer in vorm komen, de opening begin september komt in zicht. Ik ga maar op zoek naar een hoekje zonder stilte en zonder geluid. De poster en tentoonstellingstekst zijn in ieder geval af, en naar tevredenheid.

Pum van de Koppel

05/08/2026

29/07/2026

Ik ben hier, en tegelijkertijd niet daar. Fiftyfifty. Ik heb een ethernetkabel bij me van 6 meter, daarmee leg ik verbinding aan. Bekabeld internet. Een beetje een navelstreng. Naast mijn bed kan ie erin, en het andere uiteinde aan de andere kant van de kamer. Ik probeer maar wat dingen. Het blauw vind ik wel mooi. Ik log in op al mijn accounts. Ik log uit op al mijn accounts. Ik zou mij eigenlijk nog harder kunnen vervelen als ik mijn best zou doen. Maar een mens moet ook eten. Ik ga langs bij de buren en vervang mijn fietsband. Ik vind een blik lychees in Spijk en word nostalgisch. Verwarring met grootstedelijkheid. Ik heb visite, er is een extra bed. Het samenzijn voelt vertrouwd. Ik verhoud mij weer eens tot iemand anders. Ik ontmoet de kunstenaars die hier een atelier hebben, en krijg een rol papier mee en meer ideeen. Ze drijven rond in mijn achterhoofd. Komende week vis ik ze eruit en ga ik dingen maken, tekenen. Dan komt het verwezenlijken, het lastigste gedeelte. Walter Swennen, een belgische schilder, vertelt in een youtube-video hoe hij ontsnapt aan de 'situation miroir' tussen de kunstenaar en zijn werk. Door interventie van een derde partij om een afstand tussen de twee te creeren. Het derde wiel is de tijd. Hij kwam tot dit inzicht toen een vriend bij hem kwam logeren en stiekem een briefje op een schilderij hing: "Niet aanraken!". Misschien moet ik ook geduld hebben. Nu eerst mijn bed uit.

Groeten,
Pum

29/07/2026

Het wordt een warme dag vandaag. Perfect weer om het Dagblad van het Noorden te halen en te lezen wat er allemaal gebeurt in het mooie Bierum. Gisteren zij ze langs geweest en zijn er foto's van Anjo de Haan. Lekker op het terras hangen en genieten dus. De expositie van Ietje is nog dit weekend op zolder te bewonderen.

23/07/2026

Ik heb nog geen ritme. Naast mijn werk als kunstenaar moet ik ook weer
even het volwassen leven heruitvinden. Een nieuwe supermarkt blijkt al
best spannend. Weer in de school zoek ik afleiding. Ik zit veel achter
de computer. De helderheid die ik voor ogen had, blijkt niet zomaar
tevoorschijn te komen. De technologie brengt me wel in staat om over
lange afstanden te communiceren met de mensen die ik bij voorbaat zal
missen. Ik struin het internet af en stuit op Bernard Stiegler, een
voormalig bankberover die in de gevangenis aan het lezen en filosoferen
sloeg. Hij heeft teksten geschreven over de relatie tussen mens en
technologie. Hoe onbeholpen die zonder elkaar zijn. Ik vind die
verstrengeling wel interessant, ben altijd te porren voor een
tragikomische invalshoek. Hij noemt technologie zowel een gif als een
geneesmiddel. De datacenter van Google bij de Eemshaven wilde ik al als
onderwerp nemen maar ik wist nog niet zo goed hoe daar aan te beginnen.
Nu heb ik in ieder geval een theoretische referentie en kan ik de
relatie tussen mij en die datacenter wat concreter maken. Ik vind het
stiekem wel een goeie grap dat ik juist als artist in residence puberaal
op mijn kamertje blijf zitten en maak er voor nu vrede mee. Ik stuit
echter wel op het klassieke antropologische probleem: hoe scheid ik mijn
persoonlijke ervaringen met die van het veldwerk. Ik weet het nog even
niet en blader door boeken met het werk van andere eenzame kunstenaars,
zoals Francesca Woodman (zie foto).

Pum

22/07/2026

Tjesse Riemersma is op dit moment een paar weken als schrijvers-resident in de school. Hij is te volgen via https://substack.com/home/post/p-207666491

'Aan het begin van iedere residentie is dit opnieuw de vraag: hoe maak ik mezelf weer een schrijver en reanimeer ik dit levenloze document tot iets dat een beroep op me doet?

Dit keer kijk ik zo goed mogelijk om me heen. Het gevoel ergens te zijn: het is best vreemd dat zoiets ertoe doet bij een cerebrale activiteit als schrijven, maar het helpt. Het helpt om de kamperfoeliegeur te volgen en de struik te vinden, één van de bloemetjes te plukken, het kontje eraf te bijten en de nectar eruit te zu**en. Zo zoet, dat helpt – al doet de geur me ook denken aan toiletblok.

De picknicktafel waar ik aan werk staat op het oude schoolplein. Een paar keer veer ik op en ren ik zomaar een kant op, bezeten door iets wat blijkbaar op schoolpleinen rondwaart. Het liefst sta ik bovenop de picknicktafel. Dan zie ik achter de graanvelden de zeedijk. ’s Ochtends, als de grijze nevel nog op het land staat, zie ik in de verte de windmolens draaien en is het of ze de lage mist weg ventileren zodat de dag eindelijk kan beginnen.'

19/07/2026

13/07/2026

Mijn eerste week hier in het hoge noorden. Trein uit Den Haag. Huts. Ik kwam vanuit Appingedam aanfietsen en bemerkte het uiteinde van de wereld. In de laatste bocht naar Bierum doemt de beroemde leegte op. Als randstedeling ben ik hier een exoot. Gelukkig werd ik verwelkomd en rondgeleid door een nuchtere Groninger. Het was wikken en wegen wat ik meeneem en wat ik achterlaat, en dat duurt eigenlijk nog voort (ook al heb ik mijn bagage al in mijn verblijf uitgestald). Ben ik nog steeds dezelfde persoon nu ik mijn vertrouwde sociale context ben ontvlucht? Is het nog van belang om per se een persoon te zijn in confrontatie met de existentiële vragen die hier plots opduiken? Wat heb ik hier te zoeken? Wat heb ik als kunstenaar te bieden? Ik merk dat het in mijn hoofd begint te waaien, een compensatie voor de vermindering van prikkels hier op het platteland. Een raar beroep heb ik nu eenmaal, die van de professionele twijfelaar. Een cruciale etappe van het kunstzinnige proces is het moment van uitglijden. De onverwachtse wending. Ideeën over wat ik hier wil uitspoken wisselen zich nog in hoog tempo af. Ik neem mijn intrek in het verlaten schoolgebouw, best eenzaam. Wel met een luxe atelier in de voormalige gymzaal. Als eerste probeer ik een audio installatie bij elkaar te sprokkelen en de ruimte te vullen met vertrouwde geluiden. Ik weifel, maar de muziek loopt inmiddels. Volgens mij word het een introverte tocht. Toch typisch Pum van de Koppel.