22/09/2026
Tja. Ik had vakantie. Heb ik nu echt vakantie gehad? Ik heb lopen ruimen. Zowel mijn atelier als voorzolder stond vol met dozen met oude herinneringen. Ik heb dus ruimte gemaakt, zowel letterlijk als in mijn hoofd (zou je denken).
Afgelopen zondag was ik lekker aan het schilderen aan een dameslamp. Mijn overbuurjongen was aan het pannen leggen op mijn schuurdakje in de tuin. Ik was die ochtend nog even over de jaarmarkt in Beerta gegaan en heb mijn hondjes uitgelaten in het natuurgebied hier vlakbij en had mijn pas gewassen was opgehangen aan het rek in de kamer omdat mijn wasdroger het begeven heeft.
Toen ik net goed en wel aan de gang was met het beschilderen aan mijn dameslamp, werd er aan de voordeur gebeld. Lichtelijk geïrriteerd liep ik stampend in mijn schilderskloffie de trap af, want wederom gestoord in mijn proces, deed ik de deur open. Daar stond een oude kunstvriend die ik al meer dan 10 jaar niet meer had gezien (Dirk Moerbeek, een begenadigd kunstschilder en een fijn mens.). "Nou Dirk wat leuk! Was je in de buurt?!" riep ik uit.
Zijn antwoord deed me bijna achterover vallen. Hij was naar mij toegekomen om mijn werken te bekijken tijdens de Open Atelierroute waar ik aan zou deelnemen. Totaal vergeten! Ik nodigde hem uit om naar binnen te komen, maakte een kop slappe thee en we liepen samen naar boven naar mijn atelier om eens flink bij te kletsen.
We moesten beiden lachen om mijn stommiteit. Het was totaal allemaal aan mij voorbij gegaan. Ik vertelde hem dat ik ook al was vergeten om de expositie van 'Kunst aan de rand van Nederland' in te richten in de kerk van Beerta. Ik kreeg toen een telefoontje van de organisatie een dag later, toen de expositie al open was, met de vraag waar ik bleef. Ik heb toen de eerste de beste schilderijen van mij gepakt van de voorzolder, die vol met dozen stond voor mijn schilderijen. Ik kon er amper bij. Deze heb ik toen maar naar de kerk gebracht met excuses voor mijn verwarde hoofd. (Daarna ben ik al die dozen gaan uitzoeken en spullen naar de kringloop gebracht onder andere.)
Later in de middag toen Dirk er nog was, werd er weer gebeld. Ik zei nog tegen Dirk dat ik hoopte dat dit geen bezoekers waren terwijl ik de trap af liep. Edoch... daar stonden twee keurige mensen voor de deur. Ze keken naar mijn met verf besmeurde kleding en de deur naar de kamer stond open en zagen ze het wasrek staan en over de stoelen een nat dekbedovertrek hangen, terwijl mijn hondje Tygo (zeer waaks) hen weg probeerde te blaffen. Ik legde hen uit dat ik het compleet was vergeten dat er Open Atelier-dag was. Ze mochten binnenkomen, maar wilden graag een andere keer langskomen als het mij beter schikte. Ik heb hen een visitekaartje meegegeven onder mijn verontschuldigingen. Gelukkig woonden ze niet ver uit de buurt.
Mijn vakantie is voorbij; vandaag schilderlesgeven aan leuke dames in Drieborg en morgen en het weekend weer aan het werk in het Vondelhuys.
Maar...
Zondag is de tweede en laatste dag van de Open Atelierroute. Ik zou dan moeten werken. Zou ik toch proberen om mijn atelier en huis open te stellen? Vroeger had ik doorgaans een goedbezochte open dag in het atelier waar ik toen woonde. Ik vond het zonde om dit aan me voorbij te laten gaan. Dus collega's gevraagd wie er met me kon ruilen van dienst en gelukkig: Esther wilde wel de zondag werken voor mij, als ik de vrijdag dan voor haar zou kunnen werken. Ik ben dankbaar en blij.
Maar nu als de sodemieter mijn huis beschikbaar maken om bezoekers te ontvangen en mijn vele schilderijen en objecten een plek geven in mijn niet al te grote huis. Een poster op mijn raam plakken dat ik zondag open huis heb en mijn hondjes zondagmorgen naar een vriendin brengen want een venijnig blaffende Tygo heet de eventuele bezoekers niet echt een warm welkom...
Kortom; er weer werk aan de winkel! En zijn jullie van harte welkom aanstaande zondag 27 september, van 13:00 tot 17:00 uur in mijn huis.
Adres: Roelf Vegtstraat 5 Beerta. Wie weet zie ik je dan!
