19/07/2026
Een paar maanden geleden vroeg ik mijn buurman (boer) iets wat me heel dicht bij mijn hart lag.
Of hij, als het zo ver zou zijn, een g*t voor mijn hond wilde graven.
Ik voelde dat de dag dichterbij kwam en het was belangrijk voor me dat hij terug zou keren naar de aarde. De plek waar hij zo van hield.
De laatste weken hielp ik hem steeds vaker overeind, omdat hij het zelf niet goed meer kon opstaan.
's Nachts sliep ik met mijn oren op stokjes, zodat ik hem kon helpen als hij op wilde staan. Zijn lichaam kon niet meer.
De dag voordat hij overging, sliep ik met mijn dochters beneden. Hij kreeg alles wat hij lekker vond, zelfs de cinenmonrolls van mijn dochter. 😅
En de volgende ochtend, vlak voordat de dierenarts kwam, gebeurde er iets bijzonders.
De kamer was gevuld met spirits. Hij keek ineens door de kamer. Hij nam ze waar, hij zag iets in de open ruimte en observeerde het.
Opeens draaide hij zijn hoofd naar mij en keek me aan. Zo helder en aanwezig. Een blik van liefde en dankbaarheid.
Hij was klaar om te gaan.
Hij is heel rustig overgegaan. In volle overgave.
Daarna heb ik nog lange tijd naast hem gelegen. Hem gekriebeld door die dikke laag pluis op zijn hoofd.
Tot mijn buurman met zijn trekker voor de deur stond hem op te halen.
We brachten hem naar een rustig plekje, aan de rand van het bos. Terug naar de aarde zoals ik dat graag wilde.
Sinds die dag mis ik zijn grote, mooie lichaam bij me. Tegelijkertijd zie ik hem iedere dag, maar dan in een andere vorm. Ik voel hem zo sterk. Zo blij en dankbaar.
Liefde is nooit echt weg, ze verandert alleen van vorm.
