25/06/2026
Vaak zijn we geneigd om direct betekenis te geven aan een kindertekening. We denken te weten wat we zien. Een huis. Gras. Een raam.
Maar kinderen tekenen niet altijd wat wij denken dat ze tekenen.
Sterker nog: als we echt willen weten wat er op papier staat, kunnen we het beste onze aannames parkeren en gewoon luisteren.
Want een kindertekening is geen toets in perspectieftekenen. Het is een manier van denken op papier.
Kinderen tekenen wat voor hen belangrijk is. Wat ze weten. Wat ze voelen. Wat ze zich voorstellen. En soms lopen binnen, buiten, boven, onder, gisteren en morgen gewoon gezellig door elkaar heen op hetzelfde vel.
Dat noemen we ook wel intellectueel realisme: kinderen tekenen niet per se wat ze zien, maar wat ze weten. De achtertuin hoeft dus niet achter het huis te staan. Hij mag er net zo goed doorheen groeien.
Dus de volgende keer dat een kind iets laat zien, probeer eens niet te raden wat het is.
Vraag:
💬 “Vertel eens over je tekening.”
De kans is groot dat je een heel andere wereld ontdekt dan je dacht te zien.
