Onze voorstellingen tonen op een humoristische en vervreemdende manier de pogingen van de mens om daarin te leven. Theatergroep ECHO uit Arnhem is opgericht in 2010 door Anna Schoen en Lotte Dunselman. Zij hebben binnen het Nederlandse theaterlandschap een eigen theatervorm ontwikkeld, in wisselende samenwerking met gerenommeerde theatermakers en aanstormend talent. ECHO beweegt zich tussen beelde
nd- en bewegingstheater, performance en nieuw Nederlands teksttheater in. Aan de basis van het maakproces staat altijd een op maat geschreven script, dat op de vloer een beeldende en fysieke vertaling krijgt. ECHO snijdt belangwekkende thema’s aan, zoals maatschappelijk conformisme (Burgerlijke schemering), de hedendaagse overdaad aan informatie (Hotel Informatie), social justice (De moraalridder) en de zoektocht naar zingeving (Club Catharsis). Binnen dat kader schetst ze een heel eigen universum, dat de toeschouwer een vervreemdend spiegelbeeld voorhoudt. ECHO is punk-poetisch, absurdistisch, activistisch en eigentijds. De speelstijl is rauw, gekenmerkt door uitputting en het opzoeken van grenzen. De voorstellingen zijn rationeel ongrijpbaar en op gevoelsniveau duidelijk herkenbaar. De altijd aanwezige humor is zwart, banaal, satirisch en soms subtiel. Aan de basis van alle voorstellingen staat de persoonlijke zoektocht: ‘Hoe ons te verhouden tot het ogenschijnlijk maakbare leven’. ECHO maakt voorstellingen waarin steeds een sociaal systeem onder de loep wordt genomen. Om dat systeem vervolgens met een hoop vervreemding binnenstebuiten tekeren en te bevragen. Via theater tonen we een weerspiegeling van de maatschappij, maar dan wel één waarin alles nét even anders is: als een echo met een iets vervormde klank. Want, zoals Socrates zo mooi verwoordde: ‘Wijsheid begint met verwondering.’
"We leven in waanzinnige tijden. Aan de ene kant vliegen grote visies over duurzaamheid en het basisinkomen ons om de oren. Gelijkheid voor mensen van kleur, voor vrouwen en voor de LGBTQ-gemeenschap worden eindelijk vanzelfsprekend. Einsteins relativiteitstheorie wordt bevraagd en uitgebreid, rechten voor dieren, bomen en oceanen worden bevochten en de meest wonderlijke robotica en vergevorderde AI worden werkelijkheid. Tegelijkertijd smelten de ijskappen, stijgt de zeespiegel tot ongebreidelde hoogte en wordt de lucht steeds warmer. We struikelen over dodelijke virussen, overbevolking, vergrijzing, pubers met een burn-out, massaal uitstervende dier- en plantensoorten, vreemdelingenhaat, vervuiling ter land ter zee en in de lucht. Binnen deze context zoeken wij, theatermakend, onze weg. We doen pogingen ons te verhouden tot elkaar, tot ons begrip van tijd en ruimte en tot de dood. We onderzoeken hoe je dat nu eigenlijk doet: leven." ECHO pakt de wereld vast en kantelt haar. Daarna pakt ze de bril waarmee wij naar die kanteling kijken en zet ook die ondersteboven. Ze haalt de taal weg van het beeld en de handeling weg van de tekst. Ze stapt achteruit en bekijkt het nieuwe perspectief. Steeds opnieuw verschuift de lens, tot de vervorming en verdraaiing compleet zijn. Vervolgens onderzoekt ECHO hoe we in die verdraaiing onze eigen menselijkheid terug kunnen vinden. Het lokale, het kleinschalige, het behapbare. ECHO neemt je de komende vier jaar mee in die kanteling. Als een abstracte, wiskundige, ruimte en tijd-uitdagende trip laat ze je voelen hoe ons wereldbeeld in moordend tempo aan het veranderen is. Moedig en angstig tegelijk, modderend, lelijk wadend door de bagger neemt ze je mee in de oefening: ‘hoe ons universum helemaal anders voor te stellen’. De komende vier jaar creëert ECHO zes vriendelijke dystopieën. Vriendelijk omdat ze fictief zijn, omdat er wat te lachen valt en omdat we zelfs in de lelijkste lelijkheid schoonheid vinden.
