GOmotions

26/04/2026

12/12/2025

Voor meer informatie over de Open Dag a.s.zondag 14 December: https://www.mens4.nu/event-details/levenskunde-amsterdam

27/11/2025

OVERGAVE: WANNEER CONTROLE OPLOST IN VERTROUWEN

Er was een tijd dat ik geen bewustzijn had over wat overgave werkelijk betekent.
Ik dacht dat ik alles zelf moest doen vanuit de wil, de kracht, het doorzettingsvermogen.
De Victoriaanse wil, noem ik het nu: die innerlijke stem die zegt “je moet volhouden, sterker zijn, doorgaan.”

Ik zocht vertrouwen, maar vond het niet.
Want vertrouwen laat zich niet doen.
Het openbaart zich pas wanneer het oude
controlemechanisme zachtjes oplost.

En dat, ontdekte ik, is geen kleinigheid.
In overgave gaan is een immense innerlijke klus,
het vraagt om overgave aan het niet-weten,
aan het ritme van het leven zelf.

Overgave vraagt moed.
De moed om niet langer te vechten met het leven,
maar het te laten ademen door jou heen.

Waar in jouw leven vraagt het leven nu om overgave?
Er komt een moment waarop het oude niet meer werkt.
Waarin je merkt dat duwen, plannen en willen
alleen maar meer spanning geven.

Je hebt genoeg gedaan.
Genoeg geprobeerd, gedacht, vastgehouden.
En ergens diep in je lichaam weet je:
het is tijd om los te laten.
Niet als opgeven,
maar als overgave.

Overgave is geen zwakte.
Het is een daad van vertrouwen.
Een fluisterend ja tegen het leven dat weet wat het doet —
ook wanneer jij het even niet begrijpt.

Er is een grotere intelligentie aan het werk.
Ze beweegt door jou heen,
ademt, ordent, schept, zonder dat jij iets hoeft te forceren.

Je hoeft het niet te weten.
Je hoeft alleen bereid te zijn om te luisteren.
Wanneer controle oplost in vertrouwen,
begint het leven eindelijk met jou samen te werken
en kun je in alle rust volgen wat er geweten wil worden.

Voel je dat het tijd is om meer in overgave te gaan in je leven? Laten we daar samen naar kijken. www.gomotions.nl | [email protected] | 0610890370

22/11/2025

STILTE

Stilte is niet de afwezigheid van geluid,
maar de aanwezigheid van alles wat echt is.

Wanneer heb jij jezelf voor het laatst toegestaan
om gewoon stil te zijn — zonder iets te willen weten?
De stilte vóór het weten.

Er is een moment tussen denken en weten.
Een ruimte die niet gevuld hoeft te worden,
maar gevoeld.

We zijn gewend om te zoeken —
naar antwoorden, richting, betekenis.

Maar soms wil het leven niet dat je begrijpt.
Het wil dat je luistert.
In de stilte wordt het oude zacht.
Beelden lossen op, gedachten verstillen,
en wat overblijft is iets eenvoudigs:
aanwezigheid.

De stilte vóór het weten is geen leegte.
Het is de baarmoeder van inzicht.
Daar waar je ziel ademt,
lang voordat je hoofd het kan benoemen.

Ik herken het zo in mezelf.
De diepste boodschappen komen niet wanneer ik actief bezig ben,
maar juist in die overgangsmomenten
net voor het slapen, of vlak na het ontwaken.
Dan hoor ik de fluisteringen van mijn ziel,
zacht en helder tegelijk.

Niet voor niets zeggen we: “Slaap er nog een nachtje over.”
Want in die stilte tussen waken en dromen
ontvangen we vaak de wijsheid
waar ons hoofd nog geen woorden voor had.

De waarheid openbaart zich niet aan wie zoekt,
maar aan wie stil durft te zijn.

20/11/2025

THE STUGGLE FOR LIFE

De weg van de ziel naar het ego
is de meest onderschatte reis van allemaal.
Want pas wanneer het goddelijke vorm krijgt,
kan de wereld eraan worden herinnerd
wie ze werkelijk is.

Over creatieve zielen die niet kunnen aarden...

Sommige zielen hebben het moeilijk met ‘hier zijn’.
Ze voelen veel, zien diep, en leven met één been in het onzichtbare.
Hun ideeën bruisen, hun hart wil dienen,
maar hun lichaam… wil soms niet meedoen.
Ze dromen groot, maar handelen klein.
Ze weten wat er door hen heen wil ontstaan,
maar raken verstrikt in twijfel, angst, perfectionisme of uitstel.

Niet omdat ze zwak zijn,
maar omdat het zwaar is om licht te dragen in een wereld die dat vergeten is.

Ik zie het vaak in mijn praktijk:
creatieve zielen, healers, leiders, kunstenaars —
die met de hemel verbonden zijn,
maar vergeten zijn en het moeilijk vinden om te landen op aarde.

Ze blijven hangen in inspiratie,
terwijl hun incarnatie wacht.
Want inspiratie zonder aarding
blijft een belofte die nooit vorm krijgt.

De struggle for life gaat niet over falen,
maar over de weg terug van de ziel naar het ego —
het leren wórden wie je hier op aarde kwam zijn.

Voor velen is dat de moeilijkste stap:
vorm geven aan het onzichtbare,
je waarde belichamen,
en durven ontvangen voor wat je brengt.

Geld vragen voor je kunst, je sessies, je werk —
het voelt voor velen tegennatuurlijk.
Alsof het heilige niet verhandeld mag worden.
Maar juist daarin ligt de uitnodiging:
om te leren dat materie óók bewustzijn is.
Dat overvloed niet in strijd is met zuiverheid.

Vandaag is een uitnodiging om niet langer te kiezen tussen hemel of aarde.
Om te voelen dat je beiden bént —
het kanaal én de vorm,
De inspiratie én de incarnatie.

Alleen wat je durft te belichamen,
kan werkelijkheid worden.

Waar houd jij jezelf nog klein?



Foto van David Vig

18/11/2025

5 misverstanden over familieopstellingen:

We denken vaak dat systemisch werk “heftig” of “eng” is.
Maar meestal is het precies wat je systeem nodig heeft om weer te kunnen ademen.

Misverstand 1: “Ik moet eerst klaar zijn.”

Je hoeft niet klaar te zijn.
Je hoeft alleen bereid te zijn om eerlijk te kijken.
Je ziel bepaalt het tempo — niet je hoofd.

Misverstand 2: “Een opstelling is te confronterend.”

Ja, het kan raken.
Maar wat geraakt wordt, was er al.
In een opstelling komt het alleen aan het licht,
zodat het eindelijk kan verzachten.

Misverstand 3: “Ik weet niet genoeg over mijn familie.”

Je systeem weet meer dan je hoofd.
Je hoeft niets te ‘weten’ —
Je hoeft alleen aanwezig te zijn.

Misverstand 4: “Ik ben bang dat het te zwaar wordt.”

Wat zwaar voelt,
is meestal datgene wat je al te lang alleen hebt gedragen.
Samen dragen maakt het lichter.

Misverstand 5: “Eén opstelling verandert toch niets.”

Een echte verschuiving is voelbaar, niet meetbaar.
Soms verandert er buiten niets,
maar binnenin álles.

Tot slot: Angst is geen teken dat je er niet klaar voor bent —
het is een teken dat iets in jou wil helen.

Welk misverstand herken jij het meest?

18/11/2025

5 misverstanden over familieopstellingen:

We denken vaak dat systemisch werk “heftig” of “eng” is.
Maar meestal is het precies wat je systeem nodig heeft om weer te kunnen ademen.

Misverstand 1: “Ik moet eerst klaar zijn.”

Je hoeft niet klaar te zijn.
Je hoeft alleen bereid te zijn om eerlijk te kijken.
Je ziel bepaalt het tempo — niet je hoofd.

Misverstand 2: “Een opstelling is te confronterend.”

Ja, het kan raken.
Maar wat geraakt wordt, was er al.
In een opstelling komt het alleen aan het licht,
zodat het eindelijk kan verzachten.

Misverstand 3: “Ik weet niet genoeg over mijn familie.”

Je systeem weet meer dan je hoofd.
Je hoeft niets te ‘weten’ —
Je hoeft alleen aanwezig te zijn.

Misverstand 4: “Ik ben bang dat het te zwaar wordt.”

Wat zwaar voelt,
is meestal datgene wat je al te lang alleen hebt gedragen.
Samen dragen maakt het lichter.

Misverstand 5: “Eén opstelling verandert toch niets.”

Een echte verschuiving is voelbaar, niet meetbaar.
Soms verandert er buiten niets,
maar binnenin álles.

Tot slot: Angst is geen teken dat je er niet klaar voor bent —
het is een teken dat iets in jou wil helen.

Welk misverstand herken jij het meest?

13/11/2025

Waarom veel mensen denken dat ze niet klaar zijn voor een opstelling (maar dat juist zijn)

Ik hoor het regelmatig:
“Ik denk dat ik nog niet klaar ben voor een opstelling.”

En meestal glimlach ik dan zacht.
Want juist dát zinnetje is vaak het teken dat je systeem er wél klaar voor is.

De waarheid is:
je hoofd probeert je te beschermen,
terwijl je ziel allang roept om beweging.

We zijn niet bang voor het voelen zelf,
we zijn bang voor wat er onder het voelen ligt:
de pijn, de herinnering, het niet-weten.

Maar systemisch werk gaat niet over ‘je hele jeugd herbeleven’.
Het gaat over eindelijk zien wat onbewust nog trekt,
zodat het kan ontspannen. Zoals Bert Hellinger zegt: 'Erkennen was ist'.

Angst is geen tegenwerking —
het is een poortwachter.
Ze staat op de drempel van jouw volgende stap.

Vaak zeg ik:
“Wanneer je bang bent om te voelen,
is dat meestal het moment dat iets in jou juist wíl gevoeld worden.”
Daar begint heling.
Niet bij controle,
maar bij overgave.

Binnenkort deel ik een carrousel met:
‘5 misverstanden over opstellingen’
want veel van wat we denken te weten, klopt niet.

Is er iets in jou wat nog niet gevoeld wil worden. Ben je bang voor je verdriet, boosheid, angsten? Wellicht is het dan een idee om een individuele opstelling te doen....

11/11/2025

De moed om zichtbaar te zijn zoals je werkelijk bent.

Schaamte laat je geloven dat je te veel bent.
Maar wat als juist dat deel — het ongepolijste, eerlijke, echte —
precies is wat de wereld van jou nodig heeft?

Zichtbaar zijn vraagt moed.

Zichtbaar zijn klinkt eenvoudig,
maar voor velen van ons is het één van de moeilijkste dingen die er is.
Niet omdat we niet willen,
maar omdat we ooit hebben geleerd dat “te veel zijn” best wel gevaarlijk is.

Als kind werd ik gepest om mijn uiterlijk.
Daardoor leerde ik me aanpassen.

Mijn lichaam, mijn energie, mijn stem —
ik probeerde ze kleiner te maken,
om niet op te vallen.

Die schaamte nestelt zich diep.
Ze fluistert: “Doe normaal, val niet op, wees niet te zichtbaar.”
En jarenlang heb ik naar haar geluisterd.

Tot ik ontdekte dat juist dát stuk —
het deel dat zich schaamde,
dat zich wilde verstoppen —
de sleutel was naar mijn kracht.

Want elke keer dat ik wél zichtbaar durfde te zijn,
niet als perfecte versie van mezelf,
maar als mens — met mijn rimpels, mijn tranen, littekens —
voelde ik vrijheid.

Zichtbaar zijn is niet jezelf laten zien om gezien te wórden,
maar jezelf toestaan om er helemaal te zijn.

Vandaag stel ik jou een vraag:

Welke delen van jou mogen vandaag wél gezien worden?

Het gaat niet om de moed perfect te zijn,
maar de moed om echt te zijn.

Durf jij niet jezelf te zijn en wil je eens kijken wat de belemmerende overtuigingen of patronen zijn die jou belemmeren zichtbaar te zijn? Mail of bel mij gerust: [email protected]/0610890370

06/11/2025

Het lichaam als kompas: jouw waarheid woont niet in je hoofd

Je hoofd wil begrijpen.
Je lichaam wil bevrijden en liegt nooit.
Het vertelt het verhaal dat je hoofd allang is vergeten.

Misschien is spanning niet wat “weg moet”…
maar wat eindelijk gehoord wil worden.

Zoveel mensen proberen hun weg te vinden door te denken, te analyseren, te verklaren — we hebben het denken in deze cultuur zo belangrijk gemaakt,
maar het lichaam weet allang wat waar is.

Het vertelt je precies waar iets vastzit:
in je adem, je schouders, je buik, je keel.

Soms spreekt het fluisterend — als vermoeidheid of spanning.
En soms, als je niet naar de fluistering luistert, schreeuwt het — via pijn, benauwdheid of uitputting. Het lichaam is "the gossiper".

Ik denk aan een vrouw in een opstelling die vertelde dat ze al maanden “niet goed kon ademen”.
Ze voelde druk op haar borst, zonder medische oorzaak.
Toen we systemisch keken, bleek dat ze — onbewust — iets droeg voor haar moeder.
Ze hield letterlijk haar adem in, om ruimte te laten voor de ander.

Op het moment dat ze die last kon teruggeven,
zakte haar adem vanzelf dieper in haar lijf.
Ze keek me aan met tranen en zei:
“Ik voel dat ik weer dieper naar mijn buik kan ademen.”

Dat is wat er gebeurt als je niet langer leeft vanuit je hoofd,
maar vanuit je lichaam —
waar jouw waarheid woont.

Het lichaam is geen obstakel.
Het is de poort.
De meest eerlijke spiegel van je ziel.

Waar voel jij vandaag spanning in je lichaam?

En wat zou dat deel van jou misschien willen zeggen?

Voel je welkom om een moment de tijd te nemen om samen te onderzoeken wat jouw lieve lijf je te vertellen heeft.

03/11/2025

💔 De cry for meaning: wanneer alles klopt, maar niets meer betekenis heeft

Er komt een moment in het leven waarop alles klopt.
Je hebt opgebouwd, bereikt, gezorgd, gegeven
en toch voel je het…
die stille leegte vanbinnen.

De stilte na succes.

Het is het moment waarop je ziel zachtjes fluistert:
“Is dit het nou?”
En terwijl de wereld zegt dat je dankbaar moet zijn,
voel jij dat er iets ontbreekt.
Niet buiten je,
maar diep vanbinnen.

Het oude laten sterven kan een pijnlijk en verwarrend proces zijn,
iets wat je vaak niet alleen kunt dragen.

Tot mijn 38ste verzorgde ik, naast mijn vier heerlijke kinderen, acht paarden.
Ik reed er twee per dag en nam deel aan wedstrijden in het hogere dressuur.

Mijn leven draaide om discipline, zorg en presteren.
Totdat mijn ziel mij fluisterde dat de paardenwereld niet langer mijn weg was.
Het moment van stoppen was verdrietig en had vele consequenties,
maar gelukkig was ik moedig genoeg om te luisteren.

Ik liet los wat jarenlang mijn identiteit was geweest.
En nog elke dag ben ik dankbaar dat ik de leegte herkende
als de roep van mijn ziel,
die mij vertelde dat ik iets anders te doen had.

Dat is geen zwakte.
Dat is een oproep van de ziel.

De ziel die zegt:
het leven dat je hebt gebouwd klopt misschien aan de buitenkant,
maar het voedt niet meer wie jij vanbinnen geworden bent.

Wat je ervaart is geen depressie,
het is een existentiële crisis,
een breekpunt waarin iets ouds sterft
zodat iets echts geboren kan worden.

De cry for meaning is geen roep om méér,
maar een roep om waarheid.

Uiteindelijk heb ik de polder ingeruild voor het wonen en werken op een schip in de Jordaan....dat had ik op mijn 38ste echt niet kunnen verzinnen!

Wat probeert jouw leegte jou te vertellen?