gevonden voorwerpen

21/07/2015

16/07/2015

We zijn van alles aan het ophangen.

Nog 1 dag: https://www.facebook.com/events/388623914678868/

13/07/2015

Voor de expositie SOUVENIRS hebben we inkopen gedaan bij Beekwilder, een winkel voor etalagemateriaal. Een wondere wereld vol gigantisch bestek en plastic fruit.

Heb jij of ken jij iemand met een bijzonder souvenir? Laat het ons weten via Facebook of mail je verhaal naar [email protected].

10/07/2015

Blikje melk
Nigeria, 2004

In Nigeria drinken mensen vaker gecondenseerde melk dan verse melk. Het is zelfs een statussymbool geworden en mensen drinken het dan ook graag in het openbaar. Met de Nederlandse kunstenaar Esther P***k reisde ik rond in Nigeria om de bewegingspatronen van beide typen melk met behulp van GPS te traceren.

Eerst volgden we een familie nomadische Fulanikoeienherders die hun melk verkochten op de lokale markt. Ze verbaasden zich over foto’s van dikke Nederlandse koeien. Daarna reisden we met een grote bezorgwagen gecondenseerde melk van Lagos naar Abuja, terwijl we elke distributiestap volgden. De reis naar de oorsprong
van dit blikje melk was een onvergetelijk avontuur.

Tijmen

Foto: Sophie Wright

Heb jij of ken jij iemand met een bijzonder souvenir? Laat het ons weten via Facebook of mail je verhaal naar [email protected].

09/07/2015

DO NOT / ERASE bordje
Princeton, 2015

Een tijdje geleden bezocht ik het Institute for Advanced Study in Princeton, de hemel op aarde voor wetenschappers. Voorzien van een appartementje, studeerkamer en dagelijks om 4 uur thee en zelfgebakken koekjes storten er jaarlijks zo’n 250 van de beste wetenschappers ter wereld zich als resident fellows op hun eigen onderzoek.

Door het hele instituut vind je krijtborden waarop wiskundigen hun theorieën kunnen uitschrijven, en waar steevast een DO NOT / ERASE bordje onder leunt. Deze draaien ze na een dag hard denken met de juiste kant naar voren, zodat de nieuwste doorbraak in de wetenschap niet per ongeluk ‘s nachts weggeveegd wordt door een overijverige schoonmaker. Ik zal nooit een topwetenschapper worden, maar dankzij mijn social skills heb ik wel dit
schitterende bordje.

Lotte

Foto: Sophie Wright

Heb jij of ken jij iemand met een bijzonder souvenir? Laat het ons weten via Facebook of mail je verhaal naar [email protected].

08/07/2015

Schelp
Caribisch gebied, 2015

Het zeilende vrachtschip Tres Hombres vervoert al meer dan zeven jaar vracht van het Caribisch gebied terug naar Europa. Zonder motor maar met spier- en wilskracht wordt de vracht van rum en chocola op traditionele wijze verscheept. Het schip en haar bemanning is in constante onderhandeling met de elementen, soms in overeenstemming, soms in gevecht. Na vijf maanden waren deze tweeëndertig meter hout, touw en zeilen een wereld op zichzelf. Je kon al aan iemands adem horen wie er naast je stond. Eenmaal in de Grenadines aangekomen, waren we al een eeuwigheid onderweg, maar niet eens op de helft van onze reis.

De warme zwetende dagen van onderhoud werden opgevolgd door verkoelende exotische nachten. Soms waren er spelletjes, meestal gewoon veel rum en lokale vangst op de - aan de railing geschroefde - BBQ. Zo ook lambi, een gigantische zeeslak die je eerst de hersens in moet slaan voor deze mals genoeg is om op te eten. In de roes van de nacht werd de schelp door de bootsvrouw onder handen genomen, er moest een blowhorn van worden gezaagd. Toen dit niet werkte, daagde een Franse matroos mij uit tot het spelen van boter-kaas-en-eieren. De volgende ochtend vond ik in een staat van brakke gelukzaligheid het brokstuk terug tussen de lege flessen drank op het vrachtluik.

Rianne

Foto: Sophie Wright

Heb jij of ken jij iemand met een bijzonder souvenir? Laat het ons weten via Facebook of mail je verhaal naar [email protected].

07/07/2015

Spaanse poppetjes
Spanje, begin jaren 60

Als klein meisje ging ik elk jaar met mijn ouders en broer op vakantie naar Spanje. Dit was begin jaren zestig tijd bepaald nog niet gewoon en al helemaal niet rondtrekkend en her en der kamperend of overnachtend in een hotel. Kamperen en naar het strand gaan vond ik geweldig, maar er moest ook aan cultuur worden gedaan. Vooral de bezoeken aan kerken vond ik saai.

Totdat mijn ouders mij voorafgaand aan een kerkbezoek een paar Spaanse poppetjes gaven om mee te spelen. Ik kroop daarmee meteen op de achterste kerkbank, beloofde stil te zijn en niet weg te lopen. De collectie heeft zich langzaam uitgebreid en ik werd dol op kerken. Lekker koel en rustig: de ideale speelplek!

Marleen

Foto: Sophie Wright

Heb jij of ken jij iemand met een bijzonder souvenir? Laat het ons weten via Facebook of mail je verhaal naar [email protected].

06/07/2015

Dit weekend zijn we de studio ingedoken met fotograaf Sophie Wright, die prachtige foto's maakte van de souvenirs voor de tentoonstelling in Felix in de Steigers.

02/07/2015

De tentoonstelling Souvenirs van Gevonden Voorwerpen vindt plaats in het prachtige Felix in de Steigers. En daar zijn we trots op!

Heb jij of ken jij iemand met een bijzonder souvenir? Laat het ons weten via Facebook of mail je verhaal naar [email protected].

25/06/2015

Aeroflot business class tasje
Moskou, 2010

Daar zat ik dan. In het vliegtuig in businessclass. Een glas champagne voor mijn neus, drie gangen menu en dit luxe Aeroflot tasje met slippers en een slaapmaskertje. Ik kon mijn tranen niet inhouden. Na zes dagen opgesloten te hebben gezeten op de derde verdieping van Novotel Moskou Airport, was de contradictie te groot.

Wanneer je een vliegticket boekt met één uur overstap in Moskou, verwacht je niet dat je zes dagen later pas thuis bent. Had ik geweten dat de Eyjafjallajökull (vulkaan in IJsland) op uitbarsten stond, dan had ik mijn handbagage van mijn reis Shanghai – Amsterdam een stuk praktischer ingepakt en mijn moeder van te voren gewaarschuwd.

Na een onduidelijke en chaotische avond op het Russische vliegveld, bleek dat we niet zouden vliegen. Ik werd naar het hotel geëscorteerd. De 3e verdieping mochten we echter niet af, behalve wanneer we onder begeleiding van de norse Russische bewaker naar de eetzaal gingen. Geen bagage of schone kleding, geen frisse lucht, niet langs de receptie, geen andere Nederlanders. Elke dag verzamelde wij ons bij de lift, hopend op goed nieuws: Gaan we vliegen? Ik vulde de dagen met wachten, (drank)spelletjes spelen op de gang met de andere gestrande passagiers en het zoeken naar een telefoonoplader. Op de zesde dag kreeg ik de kans om naar Frankfurt te vliegen. Eenmaal op het vliegveld was Aeroflot dat Nederlandse 20-jarige meisje als weer vergeten en leek het erop dat ik terug ging naar mijn onzekere situatie. Op het aller laatste moment kon ik toch een plekje krijgen: in business class.

Serena (1990)

Heb jij of ken jij iemand met een bijzonder souvenir? Laat het ons weten via Facebook of mail je verhaal naar [email protected].

18/06/2015

Een stukje vloer
Auschwitz, 2004

Vier mannen in een Saab reden hartje winter naar Polen voor goedkope remschijven. Het was een hachelijke onderneming. Mijn vader en ik kenden Pavel en Max amper, en waren op de bonnefooi met ze meegereisd voor een spontane vakantie. In Wroclaw moesten we de eerste avond met Max naar een rokerige hoerenkast. Behalve Max ging niemand mee naar boven. In de schemering van de kerstverlichting dronken we wodka tussen Poolse en Oekraïnse meisjes in ondergoed. Het rook er naar parfum en drank. ‘Pompen!’ vertaalde Pavel terwijl een sympathiek meisje me met vuistgebaren uitlegde wat ne**en was. Voor mij, als zeventienjarige maagd, was de spontaniteit en gekkigheid van de situatie spectaculair, maar dat drinken werd snel te veel. Met name voor mijn vader, die in een labiele fase verkeerde.

Het drinken ging door en op de derde dag kregen mijn vader en Pavel ruzie. Daarop besloten we naar Auschwitz te gaan, waar we aan het eind van de dag veel te laat aankwamen. Omdat het kamp gesloten was klommen we door een g*t in de omheining, en voor de zekerheid geboden we de taxi-chauffeur zijn lichten aan te houden en op ons te wachten. Onder een knalroze zonsondergang in de bijtende kou kwamen we aan bij de barakken, waar mijn vader onbedaarlijk begon te huilen. Tranen met tuiten voor de Weltschmerz die hij voelde. Voor mij als puber duurde het eindeloos, maar na wat ijsberen door de sneeuw werd hij kalm en samen bezochten we de rest van het kamp. Tijdens ons bezoek aan een houten barak haalde mijn vader een gestolen servet uit zijn zak, nam een handjevol van de vermolmde vloer en wikkelde het in de witte doek. Na een half uur liepen we rillend door het donker terug naar de taxi.

In een dronken bui formatteerde mijn vader het fototoestel, waardoor dit stukje vloer het enige aandenken is aan die markante reis.

Timo (1987)

Heb jij of ken jij iemand met een bijzonder souvenir? Laat het ons weten via Facebook of mail je verhaal naar [email protected].

16/06/2015

Titanium botanker,
Hilversum, 1998

Toen ik zestien was ging ik voor het eerst zonder ouders op vakantie, op wintersport in Zwisterland. Ik was daar nog maar drie dagen aan het snowboarden en ik vloog uit de bocht. Recht op mijn gestrekte arm. Ik voelde iets knappen in mijn sleutelbeen en schouder, maar de dokter zei dat het wel meeviel. De rest van de vakantie vulde ik met drank en pijnstillers, met mijn arm in een mitella.

Bij een potje basketbal na terugkomst vloog mijn schouder uit de kom en bleek een operatie nodig. De chirurg heeft mijn schouderkop doorgezaagd, een kwart slag gedraaid, en met deze pin weer vastgezet. Na een jaar haalden ze hem er weer uit. Ik kreeg hem mee als aandenken.

Ik gebruik hem nu als opener. Het ding is echt onverwoestbaar.

Jurian (1982)

Heb jij of ken jij iemand met een bijzonder souvenir? Laat het ons weten via Facebook of mail je verhaal naar [email protected].