05/10/2026
❗️Ons kleinkunstkoor brengt in maart de voorstelling 'Hallelujah Kameraden', een ode aan Adèle Bloemendaal & tijdgenoten 😍 Muziek van Martin van Dijk zit daar natuurlijk prominent in. En het koor en ons ensemble zingen vele liedjes van beide 'meisjes'. Dus leuk om dit stuk van Jacques Klöters hier even te delen❣️
nederlied.nl
Ik moest vanmorgen denken aan Jenny Arean die vandaag 84 jaar geworden is. Van harte en nog vele jaren!
Jenny Arean, Adèle Bloemendaal, componist Martin van Dijk, toetsenist Tom Barlage en ik hadden vrijwel wekelijks in de keuken van Adèle gezeten en bedacht wat er in het nieuwe theaterprogramma Meisjes in de grote stad moest komen. We waren een goed ingewerkte ploeg want zowel Martin als ik hadden al jaren met Adèle en Jenny afzonderlijk gewerkt. We hadden hilarische bijeenkomsten waar alles wat ons bezighield in cabaretnummers vertaald werd die ik of andere tekstschrijvers gingen maken.
Het verschil tussen de dames was dat alles wat Jenny op het toneel zegt eerlijk waar is. Bij Adèle lag dat anders. Haar waarheid was de melding van een leugen waar wellicht weer een waarheid achter verscholen zat. Voor Jenny moesten we dus zo realistisch mogelijk schrijven en voor Adele bizar fantaseren. Een unieke combinatie voor een programma. Een realiste en een wolkenklimmer.
Het màken van een programma, dat vond Adèle heerlijk, Jenny veel minder. Jenny houdt van optreden, Adèle niet. Op het moment dat het maken bijna klaar was en er het land in gegaan moest, haakte Adèle af. De Adèle-kenners hadden dat wel verwacht, maar wij haar medewerkers niet. Wij hadden een heerlijke tijd meegemaakt waarin de contouren te voorschijn kwamen van een zeer sterk programma. Adele was happig, energiek en vindingrijk. Ze was zó happig dat ze geen tijd nam voor small-talk maar ons al op de trap toesprak van: "Zeg schat, zou het niet leuk zijn als wij dwergwerpsters waren die klaagden over onze dwergen?"
Wanneer kwam de omkeer? Op een zeker moment besloten de dames dat ze te dik waren, daar moest iets aan gebeuren. Ze reisden naar Gent om daar bij een arts een pillenkuur te halen die in Nederland verboden was. Moeiteloos zouden de ponden eraf vliegen. Dat was ook zo, je kon er zelfs bij door blijven eten. Maar Adèle begon òòk nog flink te trainen en na korte tijd zag ze er uit alsof ze een rol in een oorlogsfilm had aangenomen. Plotseling begon haar hart met dubbele snelheid te slaan en was er groot alarm. De kuur werd gestaakt, er kwamen pillen om het hart weer regelmatig te krijgen, maar de angst had bezit van haar genomen. Haar energie was verdwenen, ze ging korte tijd naar Bonaire, zou daar nog werken maar dat gebeurde niet, ze kwam terug, kreeg een forse griep, weer hartritme stoornissen, raakte verder in de lappenmand en kwam nooit meer terug op haar oude energieniveau. Ze besloot dat ze niet meer genoeg in huis had om zo'n zwaar programma twee seizoenen te trekken en gooide de handdoek in de ring.
De Adèle-watchers wezen op de stapels doktersattesten die zij haar hele carrière nodig heeft gehad om onder contracten uit te komen. Wij hadden geen doktersattest nodig want wij waren erbij. Niemand voelde zich belazerd, ook Jenny niet. "We zijn tweeëndertig jaar bevriend en het is rot dat ons dit overkomt, maar het gaat nu niet over verdriet. Dat is wat anders. Toen Adèles huis afbrandde heeft ze met haar kind bij mij gewoond. Als dank gaf ze me een boek waarin ze schreef: 'weet je verzekerd van mijn trouw' en ik heb geen reden om daar aan te twijfelen.
Jenny ging moedig voorwaarts en begon aan een one-woman show die heel succesvol was.
Maar het idee van "Meisjes in de grote stad" was toch nog niet verdwenen. Bij de AVRO was er een hoofd televisie die als bijnaam Kees- dat doen wij! - van Twist had. Een enthousiasme man die graag het been hoog opgooide. Hij wilde nog altijd eens de Gouden Roos in Montreux winnen. Het idee van Meisjes in de grote stad sprak hem aan, hij kwam met de jonge regisseur John Trappeniers, het zou een tv-film worden, we gingen er weer fris tegenaan. Jenny Arean wilde zingen over Amsterdamse geuren uit haar jonge jaren. Ze had een aantal voorbeelden opgeschreven waaronder de lucht van de cacaofabriek aan de Amstel. Willem Wilmink zou het schrijven, maar we waren niet tevreden met wat er uit kwam. Toen kreeg Jan Boerstoel de opdracht en deze Hagenaar die al lang in Amsterdam woonde, kwam met een hele mooie tekst. Martin van Dijk schreef de muziek. Jenny zong het heerlijk. De televisiefilm Meisjes uit de grote stad is er gekomen, er zaten geweldige dingen in zoals de rap die Tom Barlage en ik voor Adele geschreven hadden, het lied over de Amsterdamse kroeg van Carmiggelt dat de dames prachtig synchroon zongen en vooral het magistrale slotlied van Jenny: Zing dan!, tekst Ivo de Wijs en muziek Nino Rota, dat na die tijd zo'n beetje haar lijflied is geworden.
Ik kijk met veel trots terug op onze film Meisjes in de grote stad. Mooie film, maar geen prijs in Montreux. Je kunt hieronder zien of hij na bijna dertig jaar stand gehouden heeft. Jenny in ieder geval wel. Wie maakt nog zulke programma's? Gewoon hele mooie teksten door de beste tekstschrijvers laten schrijven en door een goeie componist op muziek laten zetten en superieur uitvoeren, prachtig vormgegeven door een avontuurlijke regisseur en liefdevol geproduceerd door een kundige producent.
