Culturia

27/01/2024

Culturia gaat waarschijnlijk een doorstart maken in Zaal 100.
Perfecte plek.

30/01/2022

Ongelooflijk, maar waar. Wat een held

04/12/2021

Twee keer. In het Nederlands en Engels. Two times. In Dutch and English.

Andreas Duiventil heeft een simpele blik op alles en iedereen. Alles is s**t en iedereen is een kl****ak. Andreas zelf ook, maar hij draagt het als een eretitel. Hij is de grootste kl****ak van allemaal. Hij spuugt op alles. Je zou hem een racist kunnen noemen, maar dat dekt de lading niet. Hij heeft ook een bloedhekel aan witte mensen. Eigenlijk wel mooi dat hij totaal geen onderscheid maakt. Het maakt hem onafhankelijk van welke mening dan ook.
Zijn mening is de enige mening die voor hem telt. Vrienden heeft hij niet. Hij haat vrienden en familie zelfs nog meer. Andreas Duiventil is de personificatie van misantropie, een lichtend voorbeeld voor alle mensenhaters.

Andreas Duiventil has a simple view of everything and everyone. Everything is s**t and everyone is an as***le. Andreas himself too, but he wears it as an honorary title. He's the biggest bastard of them all. He spits on everything. You could call him a racist, but that doesn't cover it. He also hates white people. It's actually nice that he doesn't differentiate at all. It makes him independent of any opinion. His opinion is the only opinion that matters to him. He has no friends. He hates friends and family even more. Andreas Duiventil is the personification of misanthropy, a shining example for all people haters.

07/10/2021

Hij heeft de luizige oogopslag van een oplichter.
Zijn vrouw heeft onoprechtheid tot een ware kunst verheven.
Hun liefde is in zoverre zuiver dat beiden in elkaar zichzelf zien.
Hun vriendenkring is er een van schaamteloze huichelarij.
Soms klopt alles gewoon.

19/09/2021

De jonge vrouw staat achter een hek op een apart stukje van de brug. Dat heb ik pas later door wanneer ik over de brug loop. Vanuit de verte zie ik haar vanaf een bankje langs de Amstel. Ze beweegt vrij veel en ik vraag me af wat ze eigenlijk doet. Drie kwartier later loop ik over de brug en ze is nog steeds bezig. Dan zie ik dat ze selfies maakt vanuit verschillende hoeken, waarschijnlijk voor haar Instagram account. Drie kwartier lang en nog steeds niet de perfecte foto gevonden. Het heeft iets absurds, deze doorwrochte ijdelheid. Een gefilmde registratie van deze performance zou niet misstaan in het Stedelijk Museum. Ed van der Elsken was er blij mee geweest.

18/07/2021

Twee vrolijke zwarte jongens rijden op de fiets voorbij. Een van hen heeft een geluidsbox. “ Ik ben een visionair!” Kraait een rapper twee keer triomfantelijk. De rest hoor ik niet, want ze zijn al weer voorbij.
In mijn fantasie rijmt hij door:” Een visionair met veel flair!” Ik ben eigenlijk wel benieuwd welke Nederlandse rapper zichzelf een visionair vind.
Even later loop ik over De Amstelbrug. Ik moet plotseling uitwijken voor een fietser die tegen de richting over het trottoir mij bijna omver rijdt. Tot mijn niet geringe verbazing is de fietser het wat jongere evenbeeld van Simon Carmiggelt. Dezelfde trieste oogopslag en hetzelfde doorgroefde gelaat.
Nadat zijn holle blik heel even de mijne kruiste, fietst hij even moedeloos door. Een sorry kan er niet van af. Geen energie voor vermoed ik.

18/05/2021

28/04/2021

De markt staat voor het eerst sinds tijden weer helemaal vol met kramen. Die lege plekken hadden toch iets triests. Het geroezemoes is ook weer ouderwets. Iedereen is blij. Bovendien is het tot nu toe een stralende dag.
Er loopt een wat morsig gekleed mannetje met volledig grijs haar op de markt. In zijn linkerhand een plastic zak met bananen. Geen milieubewust type, meer een type van wie maakt me wat. Hij kijkt plotseling nors achterom naar een andere man die voorbijloopt. Iets aan die man bevalt hem niet.
Het heeft iets dierlijks. Als een gorilla die zich bewust is van zijn onaantastbare positie binnen de groep. Vervolgens pakt hij nonchalant met een hand een banaan uit de plastic zak. Zonder na te denken bijt hij een stukje van de bovenkant van de banaan eraf. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is loopt hij tevreden door, terwijl hij happen van de banaan neemt met schil en al. Inderdaad, niemand maakt hem wat.

27/04/2021

De jongeman heeft componistenhaar. Een weelderige halflange haardos à la Beethoven, zal ik maar zeggen. Het wappert ook ondeugend in de wind. Dit alles contrasteert met zijn wat verschrikte en argeloze blik. De oogopslag van een jong damhert, alsof hij elk moment kan weg galopperen.
Iets tussen zijn vermoedelijke Snapchat berichten maakt hem nog angstiger. Hij slaakt een kreet: “Oh, maar dit is zo intens!”
Zijn vriendin kijkt hem geamuseerd aan. Bijna bibberend, zegt hij: “Eh, zullen we naar het park terug gaan?”

27/04/2021

Ik heb al een hele tijd last van mijn rug. Dat hebben wel meer mensen, zeker mensen die al flink wat gevorderd zijn op hun levenspad.
Gelukkig, dat bleek achteraf, kreeg ik een kurk niet uit een wijnfles.
Althans, aanvankelijk niet.
Ik ben nog steeds redelijk sterk, maar de kurk zat muurvast. Tegelijkertijd was ik een beetje panisch. Dat kan eigenlijk niet, want een beetje panisch,bestaat niet. Panisch is panisch.
Schrijf het dan niet, hoor ik U denken.
Het enigszins ontkennen van emoties is mij echter niet vreemd, vandaar deze afzwakking.
Ik heb ooit bij het openen van een bierflesje de hele kop eraf getrokken en een flinke winkelhaak in mijn rechter middelvinger getrokken. Ik bloedde als een rund en viel bijna flauw.
Het was tijdens een feestje en de aanwezige feestgangers kregen iets zilverachtigs. Bizar. Je kan het litteken nog steeds zien en jarenlang kon ik de komst van regen voorspellen aan de hand van een stekende pijn in mijn vinger. Dat mis ik af en toe.
Maar goed, vandaar de angst dus, want ik moest echt heel veel kracht zetten. Meerdere pogingen liepen op niets uit, maar ik voelde wel de wervels in rug wat recht trekken. Prettige bijkomstigheid.
Uiteindelijk bij de vijfde poging kreeg ik de kurk uit de fles. Man, wat smaakt zo’n wijntje dan lekker.