Sinds 2008 maken zij samen voorstellingen en in 2010 hebben zij TG Darpa opgericht om als makende toneelspelers in de mogelijkheid te voorzien hun eigen ideeën voor voorstellingen te kunnen verwezenlijken. Toneelspelers die ieder met hun verschillende kwaliteiten, achtergronden en ervaringen theater maken. In de voorstellingen werken zij samen met verschillende gastmakers/spelers en muzikanten. De
zakelijke en productionele leiding van TG Darpa liggen in haar handen. Wat is Tg. Darpa?:
Toneelspelers gezelschap Darpa is in de verte vernoemd naar het Defense Advanced Research Project Agency. Een Amerikaans militair instituut dat zo breed mogelijk onderzoek financiert. Er werken voor DARPA zowel sciencefictionschrijvers als wetenschappers en internet (arpanet) is één van haar uitvindingen. Toneelspelers gezelschap Darpa richt zich uiteraard niet op het militaire maar op het theater en ondanks het feit dat wij niet de honderden miljoenen budget hebben voelen wij ons verwant met de open onderzoekende geest en basis gedachte van het originele DARPA. De Avondvullende Radicale Podium Alliantie zoals we onze naam ook wel gekscherend plegen te verklaren, gelooft óók heilig in investeren in het schijnbaar onmogelijke en het via de nog niet gebaande paden komen tot nieuwe ideeën, inzichten en ontdekkingen. Tg. Darpa maakt theater voor iedereen, maar opgestoomd in het doelgroepsdenken dat binnen de culturele wereld zo is ingevoerd, richten zij zich per voorstelling heel direct tot verschillende groepen mensen. Ze proberen publiek te bereiken dat nog niet zo vaak naar theater toe gaat en gaan met hun theater naar de mensen toe. Studenten, mensen in een achterstandswijk zijn daar voorbeelden van. Voorstellingen:
Riebeek en van Goor maakten tot op heden vijf voorstellingen. De eerste voorstelling (die leidde tot de oprichting van Tg Darpa) was “Willen jullie niet dansen?” en werd geproduceerd door po**en,- en objecttheater werkplaats Feikes Huis in Amsterdam. Voor de makers was het de eerste keer dat ze in opdracht binnen het genre po**en,- en objecttheater een voorstelling maakten en hoewel ze hier niet in verder zijn gegaan bevatten de latere voorstellingen steeds wel elementen uit dit genre en het beeldende aspect van theater is daardoor ook altijd erg belangrijk voor Tg Darpa. Na “Willen jullie niet dansen?” maakten Riebeek en van Goor met Neal lewis “Hoe ik hond at.” Een monoloog over het leven van een Russische dienstplichtige marinier met projecties van live gefilmde miniaturen versneden met bestaand beeld. Een vormexperiment als toepasselijke eerste officiële Tg. Darpa voorstelling. In 2010 zette Tg. Darpa het project “De Postkamer” op. In de Postkamer draait alles om de steeds meer verdwijnende Brief. In het project schrijven de makers een aantal weken brieven naar onbekenden. Vanuit de briefwisselingen die ontstaan (of juist niet ontstaan) wordt een voorstelling gesmeed met als rode draad een brede selectie van de ondankbaarste scènes uit de toneelliteratuur; de briefopbrengscene. Een verassende combinatie van cummunity-art, toneelrepertoire en geïmproviseerd spel. Er zijn inmiddels twee heel verschillende Postkamers geweest: Als eerste op het Jonge Harten Festival in 2010 met studenten als doelgroep voor de briefwisselingen. (waarvoor Tg. Darpa “de vrijkaart” een prijs vanuit het festival, won) Eerst werd een maand naar en met studenten geschreven resulterend in zes voorstellingen die we tijdens het festival gespeeld hebben. In 2011 maakte het gezelschap aangevuld met actrice Kim van der Horst een speciale editie van de Postkamer in de Bossche ‘Vogelaarwijk’ Hambaken. Eén van de doelen was om het publiek uit de zogenaamde ‘achterstandswijk’ naar het theater te halen en dat is gelukt met een zeer succesvolle afsluiting in de Verkade Fabriek. Darpa zint op een nieuwe plek voor een nieuwe Postkamer. De laatste voorstelling “Nina, wo ist Herman?” is gemaakt op het Over ’t IJ festival in Amsterdam, zomer 2011. Riebeek en van Goor maakten met gitaarvirtuoos Maikel Thijsen een soundscape op basis van het rocknummer Saterday Night van Herman Brood en Danny Lademacher. Met de underscore als basis en met een live gitarist werd in een zeecontainer tien dagen lang zes keer per avond een performance gehouden. Van het hierbij ontstane materiaal heeft Tg. Darpa nu een volwaardige voorstelling gemaakt die we spelen met Mik haar liedjes programma als voorprogramma.
