13/06/2026
Ik hoor het mij zeggen:
“…ik werk zelf ook met porselein…”
De dame schiet naar achteren in de ruimte en duikt met haar hoofd in een kastje.
Hahaha, zo herkenbaar!
Ik zal even bij het begin beginnen.
In de ochtend een mooie wandeling gemaakt van zo’n anderhalf uur en direct door naar een idyllisch stadje.
Mijn aandacht wordt getrokken door een klein galerietje. Veel groen voor de deur, tierelantijntjes, in de etalage voornamelijk wit.
Ik twijfel. Waarschijnlijk niet echt mijn ding, maar loop toch even naar binnen.
Binnen is alles smetteloos wit, inclusief alles wat te koop is, met hier en daar een tikje zandkleur of grijs. In de winkel word ik enthousiast begroet door een dame, even smetteloos wit gekleed passend in het geheel, met een tikje blingbling.
Het eerste wat ze zegt is of ik het al lekker vind ruiken. Ze is namelijk druk in de weer met een spuitbus Dusty, haar nieuwste aanwinst.
Ze babbelt lekker verder terwijl ik rustig probeer rond te kijken.
Ik ben enigszins verrast door het werk dat zij verkoopt en ben enthousiast over het fijne werk van mooi, puur porselein.
En dan hoor ik het mij zeggen:
“Ik werk zelf ook met porselein.”
De dame in kwestie schiet naar de achterkant van haar galerietje en duikt met haar hoofd in een kastje.
Ik moet enorm lachen, al doe ik dit niet hardop.
Op dit moment ben ik namelijk zelf de bekende rode vlag: een dame met een verwaaid hoofd in een donkerblauwe regenjas op wandelschoenen die even tussen neus en lippen door meldt dat ze ook kleit. 🤣🤣
Alleen de rugzak ontbrak nog.
Ik heb ze zelf ook af en toe binnen, de dames zelf of hun manlief:
“Mijn vrouw kleit ook!”
Meestal wordt direct daarna het bekende leren telefoonhoesje opengeklapt om vol trots alle foto’s te laten zien. (Het duurt vaak even voor deze gevonden zijn.)
Heerlijk!
Ik ga meestal gewoon beleefd het gesprek aan.
Maar de reden dat de in smetteloos wit geklede dame zich snel uit de voeten maakte, is mij inmiddels geheel duidelijk. 😉