Fimme Bakker

Startpagina
Nederland
Alkmaar
Fimme Bakker

Contactgegevens, kaart en routebeschrijving, contactformulier, openingstijden, diensten, beoordelingen, foto's, video's en aankondigingen van Fimme Bakker, Theater voor uitvoerende kunsten, Canadaplein 2, Alkmaar.

16/05/2026

Column – Een kind van zes hoort niet onzichtbaar te zijn

Het nieuws over dat meisje van zes uit Oost-Groningen blijft maar in mijn hoofd hangen. Niet alleen door wat haar is aangedaan, maar vooral door wat eraan voorafging. Ze was al eerder in het ziekenhuis beland. Haar school zag dat het niet goed ging: verwondingen in haar gezicht, in slaap vallen in de klas, vaak honger. En toch heeft het nog zo ver moeten komen dat ze in februari in een kunstmatige coma werd gebracht.

Misschien blijft het daarom zo kleven. Omdat een kind van zes in mijn hoofd nog gewoon iemand is die veters niet goed strikt, voorgelezen wil worden en met een knuffel slaapt. Niet iemand van wie je later moet lezen dat volwassenen om haar heen signalen zagen, zorgen hadden, alarmbellen hoorden en dat het tóch nog verder mis kon gaan.

Ik snap heus dat niet elke blauwe plek meteen een misdrijf bewijst. Ik snap ook dat professionals zorgvuldig moeten zijn. Maar er zit ergens een punt waarop zorgvuldigheid gewoon lafheid begint te worden. Een punt waarop “we moeten het nog even aankijken” in feite betekent: we laten een kind nog iets langer alleen met de verkeerde volwassenen.

En dat is misschien wat mij hier zo kwaad en machteloos tegelijk maakt: een kind van zes kan letterlijk niks. Geen plan maken. Geen veilige uitweg bedenken. Geen melding doen met de juiste formulieren en het juiste jargon. Zo’n kind is volledig overgeleverd aan volwassenen. Aan ouders, leraren, artsen, instanties. Dus als het dan tóch zo misgaat, voelt het niet alleen als een persoonlijk drama, maar als collectief falen.

En dan denk ik ook aan die 7-jarige jongen. De zoon van de vriendin van de moeder. Ook hij is mishandeld. Ook zijn leven is door volwassenen beschadigd nog voordat het goed en wel begonnen was. Ook hij draagt dit de rest van zijn leven mee, zonder dat hij daar iets aan kon doen.

Het ondraaglijkste aan dit soort nieuws vind ik niet alleen dat er monsters bestaan.
Maar dat een kind soms eerst bijna kapot moet,
voordat andere volwassenen besluiten die monsters eindelijk te verjagen.

09/05/2026

Donald Pols stapt na elf jaar Milieudefensie over naar Tata Steel. Op zichzelf? Prima. Mensen mogen van baan wisselen. Ook na elf jaar. Ook als dat schuurt. Maar dan moet je daar wel zelf voor gaan staan. Er zelf mee komen. Zelf zeggen: dit ga ik doen, dit is mijn keuze, hier mogen jullie iets van vinden. In plaats daarvan moest Milieudefensie hem per direct eruit zetten. Terecht.

En dat is dus precies het irritante. Het gaat wéér niet eens om het besluit zelf, maar om de manier waarop. Dat je niet zelf naar voren stapt, maar dat anderen het voor je moeten doen. En ondertussen heeft Tata Steel natuurlijk gewoon iets briljants en cynisch tegelijk gedaan: de mond gesnoerd van een van hun meest kritische tegenstanders door hem simpelweg binnen te halen. Of je het nou letterlijk uitkopen noemt of niet, zo voelt het wel. En daar gaat het in mijn columns de laatste tijd steeds vaker over. Niet om de keuze zelf, maar om het gedraai eromheen.

En dan nog die onzin dat hij Tata Steel van binnenuit zou gaan hervormen. Kom op zeg. Alsof Tata Steel zat te wachten op een soort groene messias die even binnenloopt en zegt: jongens, vanaf nu doen we het anders. Dat is gewoon een veel te net verhaal voor iets wat vooral voelt als: nieuwe baan, beter salaris, succes ermee.

Nogmaals: als je na elf jaar Milieudefensie denkt dat je iets anders wil, helemaal goed. Echt. Maar verkoop het dan niet als een heldenreis. Zeg gewoon: ik ga daar werken. Punt. Dan kunnen mensen dat prima nog steeds verwerpelijk vinden, maar dan ben je tenminste eerlijk.

Wat mij zo tegenstaat, is dat ook hier weer de reflex lijkt: niet zelf de pijn pakken, niet zelf het gesprek openen, niet zelf het ongemak dragen. Altijd eerst kijken of het misschien nog een beetje te spinnen valt.

En dat is precies waarom mensen organisaties, politici en bestuurders steeds minder geloven. Niet omdat ze nooit van mening veranderen. Maar omdat bijna niemand nog gewoon hardop durft te zeggen: dit is mijn keuze, en ik snap dat die smerig overkomt. Want dat is hij ook.

02/05/2026

Deze week ging het bijna iedere dag over de natuurbranden op militaire terreinen. En eerlijk: het gaat mij niet eens het meest om die branden zelf. Brand kan ontstaan. Er kan iets misgaan. Dat is k*t, maar dat is niet per se het interessante deel.

Wat me vooral stoort, is hoe het daarna meteen in de media gaat. Dat gestuntel. Dat half terugdeinzen. Dat taalgebruik waar je spontaan jeuk van krijgt. Dan zegt generaal Eichelsheim weer dat nog onderzocht moet worden of het “door ons komt”, terwijl Defensie zelf al erkent dat er in twee dagen vier branden waren op militaire oefenterreinen en nu opnieuw naar de regels voor droogte kijkt.

En ik snap heus wel dat je juridisch niet meteen overal schuld aan gaat bekennen. Maar menselijk gezien is het zó verfrissend als iemand gewoon zegt: “Dit hebben we niet goed gedaan. Sorry.”

Dat is bij mij in het verkeer precies hetzelfde. Ik kan echt disproportioneel kwaad worden als iemand onnodig links blijft hangen of zich er op het laatste moment tussen perst alsof richting aangeven iets voor zwakkelingen is. Maar als iemand dan even zijn hand opsteekt, zo van: sorry, mijn fout, dan is het ook meteen klaar. Woede weg. Bloeddruk omlaag. En weer door.

Alleen als iemand strak voor zich blijft kijken, of nog erger: doet alsof ík gek ben, dan kook ik over. Dan wil ik bijna uitstappen en een hele cursus menselijke omgangsvormen op de motorkap geven.

En dat is precies wat me aan dit soort bestuurstaal zo tegenstaat. Niet de fout, maar het onvermogen om hem gewoon toe te geven. Alsof autoriteit betekent dat je boven feilbaarheid verheven bent. Terwijl gezag voor mij juist begint waar ijdelheid ophoudt: bij iemand die groot genoeg is om te zeggen dat hij fout zat.

Alleen lijken we in een cultuur te zijn beland waarin mensen met macht denken dat ze geen fouten meer mogen maken en ze dus vooral nooit meer durven toegeven. En zo krijg je dat rare toneelstuk waarin iedereen allang ziet wat er is misgegaan, maar niemand het nog gewoon zegt.

Terwijl het soms echt zo simpel is.�Niet draaien. Niet duiken. Niet onderzoeken tot iedereen murw is.�Gewoon zeggen: dit was onze fout. Sorry.�Want niet de fout zelf veroorzaakt vaak de meeste schade, maar alles wat daarna nog blijft smeulen.

01/05/2026

We gaan de laatste volle maand in met try-outs van mijn voorstelling ‘Zwaargewicht’. Leuk als je komt kijken!

Kaarten zijn te bestellen via https://fimme.nl/speellijst/

29/04/2026

Voor een paar seconde was ik trots op mezelf….

28/04/2026

Mijn steun en toeverlaat❤️

26/04/2026

Principes zijn flexibel op Koningsdag, toch?👑

25/04/2026

De overheid zegt: verduurzamen. Minder gas, meer stroom, liefst elektrisch rijden. Er komt zelfs een subsidie voor mensen die hun oude auto inruilen voor een tweedehands elektrische. Hartstikke leuk. Echt. Alleen heb ik in mijn situatie ongeveer niets aan al die maatregelen.

Want je kunt wel roepen dat iedereen aan de stekker moet, maar het stroomnet zit op allerlei plekken al vol. In Utrecht komen vanaf 1 juli zelfs nieuwe aanvragen voor stroomaansluitingen op een wachtlijst. Dus eerst krijg je te horen dat je vooral moet elektrificeren, en daarna hoor je dat het stopcontact bezet is. Dat is toch een beetje alsof de overheid zegt dat je moet leren zwemmen, maar wel alvast het zwembad leeg laat lopen.

En dan die zonnepanelen. Jarenlang was het: doen, slim, goed voor het klimaat, goed voor je portemonnee. Nu stopt de salderingsregeling per 1 januari 2027 en blijft half Nederland zitten met terugleverkosten, onduidelijke vergoedingen en het gevoel dat je als brave burger weer nét op tijd in het verkeerde overheidsverhaal bent gestapt.

Dan is er nog dat nieuwe treinidee: goedkoper reizen in de daluren. Ook prachtig. Alleen heb je daar dus vooral wat aan als je leven zich afspeelt buiten de uren waarop normale mensen naar hun werk moeten. Dus ook dat voelt weer als typisch beleid voor iemand die zelf nooit om kwart over zeven ergens hoeft te zijn.

En bedankt trouwens voor die twee cent extra kilometervergoeding, maar als zzp’er heb ik daar op dit moment ook niet zo gek veel aan.

Ik ben niet tegen verduurzamen. Integendeel. Maar dan moet het wel een serieus plan zijn en niet een soort nationale speurtocht waarbij elke oplossing weer strandt op de volgende overheidshobbel.

Ze willen van de fossiele brandstoffen af en verduurzamen. Prima. Maar dan moeten de ruimte en de mogelijkheden er wel zijn. Anders is het geen transitie, maar gewoon dweilen met de kraan open en ondertussen de emmer kleiner maken.

Foto: Jade Harms

24/04/2026

Tot 1 juli ben ik er even niet.😅

22/04/2026

Eindelijk heb ik de diagnose gekregen. Kan iemand dit in normaal Nederlands vertalen?😅

21/04/2026

Wanneer je deze week meer mag spelen🕺 Wie komt er kijken?

24 APR De Meerpaal, Dronten
25 APR Nije Skalm, Stiens

Foto: Jaap Reedijk

Adres

Canadaplein 2
Alkmaar
1811 KE

Website

http://fimme.nl/speellijst/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Fimme Bakker nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.