31/01/2014
We kijken terug op een geslaagde Jam!. Afgelopen zondag vond de eerste jamsessie georganiseerd door TKEK plaats. Jampotten, jammers en een heuse luchtgitaar. Kosten nog moeite werden gespaard om het tot een succes te maken. En dat was het. Een verslag van een onopvallende deelnemer, met foto's van Marloes de Weijs.
Ik ben ooit bespeeld door Paul Weller van The Jam en sindsdien vaak gebruikt voor wat minder hoogstaande kunsten. Zondag verwachtte ik weer zo'n probeersel dat het niet zou halen bij de licks van mijn Jam frontman.
Tezamen met 50 jampotten werd ik vervoerd naar de W2. Er hing een enorme gitaar en ik was even bang dat ik deze aan m'n ingang zou moeten dulden. Jammer genoeg werd deze grote jongen ook nog uitgelicht door licht-technici, zodat ik helemaal in het niet viel. Maurice van TKEK had een mooi staaltje werk verricht: vóór en tijdens de jamsessie, aan het decor en op de percussie.
De geluid-professionals zetten een microfoon voor mijn neus waarmee ze aan wilden geven dat ik me niets hoefde te verbeelden; het zou dit keer niet om mij draaien maar om die jammerlijke "musici".
Terwijl ik mijn buizen mocht opwarmen kwamen de bezoekers binnen, enkelen met een instrument, anderen met louter de intentie om te luisteren, bakken en eten. De grote zaal was verfraaid met foto's van Marloes de Weijs Fotografie. Mijn buurman trok zijn scheur open, hij werd bespeeld door de gitarist van de rock cover band Jjam en ik was blij verrast; dit klinkt toch wel iets beter dan een lickje waarvan alleen de intentie goed is.
Blues woman Anne-Marie de Leeuw verwarmde het podium met haar klanken. Best jammer dat ze vroeg weg moest maar enkele muzikanten uit haar gevolg bleven en hadden het duidelijk naar hun zin.
Na een uur was ik dan toch behoorlijk opgewarmd: wee diegene die met z'n vingers m'n koelplaat zou raken. ik heb bekende nummers gehoord zoals The Way I do, door zangeres Carine van Horssen, die zichtbaar veranderde van schuchter muisje naar podiumbeest. Ik hoorde, heel bijzonder, violist Ivo Houweling die los ging op Rockin' in the Free World. Hij kreeg even de kans zich te profileren, want de voortreffelijke sax van Martin Dooper wist van geen ophouden.
De ware kunststukjes waren de spontane nummers: een akkoordenschema werd afgesproken en jammen maar. Blues en jazzstukken waarbij de bassist en de gitarist het op een akkoordje hadden gegooid, lekker funky. Het hoge niveau weerhield sommigen er eerst van het podium te betreden, maar na enig aandringen werden ook deze bescheiden lieverds omgetoverd in ware podiumhelden.
Voor deze Jam wil ik me nog wel een keer opwarmen, Paul Weller eat your heart out!
Vox