We noemen onze manier van werken artistiek actieonderzoek. We signaleren uitdagingen. Bijvoorbeeld woningtekort, ongelijkheid, groeiende vergrijzing, (arbeids)migratie of de energietransitie. Vervolgens zoeken we een plek waar dit vraagstuk speelt. We stellen een team samen van burgers, professionals en beleidsmakers. Iedereen die op deze plek met het vraagstuk te maken heeft, kan meedoen. Samen o
nderzoeken we ieders ervaring. Dit doen we door organisatieopstellingen, locatiebezoek, verschillende gespreksvormen of beeldonderzoek. Het team wordt zo onderdeel van elkaars belevingswereld. Dit leerproces brengt altijd een wens tot verandering met zich mee. Deze wens is basis voor onze artistieke werkvormen. Deze gebruiken we om in het betrokken netwerk en bij een bredere groep de gewenste verandering te oefenen. De keus voor kunst maken we heel bewust. Een maatschappelijk vraagstuk brengt spanning mee. Door onze kunstvormen leren mensen zich in elkaar in te leven en groeit nieuw inzicht. Hierdoor ontstaat vertrouwen en de mogelijkheid om anders met elkaar om te gaan. Leefwerelden sluiten beter bij elkaar aan. Zo verkleinen we de kloof tussen mensen, burger of professional. We beseffen tegelijk dat het woord kunst soms afschrikt. Daarom zien we ons naast kunstenaars ook als een soort kameleon. Mensen leren ons daarom ook kennen als onderzoekers, activisten, docenten, lieve mensen, bruggenbouwers of kennispartners. Wat is dan het effect? Onze vorm van samenwerken heeft drie gevolgen. Professionele organisaties worden gevoeliger en gaan op een andere manier denken en werken. Burgers voelen zich gehoord en gezien en durven meer verantwoordelijkheid te nemen. Kunstenaars komen uit de kunstbubbel en winnen aan sociale impact. Zo maken we met kunst de wereld stap voor stap een stuk echter, gevoeliger en rijker.
