10/11/2025
Дөнгөж шинээр баригдсан, буй байдал нь огтхон ч өөрчлөгдөөгүй барилгад хараа булаах зүйл юу ч үгүй хэмээн “Истанбул — Дурсамж ба хот” номонд бичсэн байдагийг саналаа. Гагцхүү цаг хугацааны уртад санамсаргүй тохиолдлоор өнгө үзэмж нэмж, цоо шинэ дүр төрхтэй болж байж л түүнд хараа булаам гоо үзэсгэлэн бүрэлдэн тогтдог байх.
Энэ бол Улаанбаатар хотын зүүн урд хэсэгт орших “Ботаник” — анир чимээгүй хэрнээ их л түм бужигнасан дүүрэг.
Харлаж хуучирсан уурын зуух, хүн амьдардаг юм болов уу гэмээр бүх хаалга нь цоожтой ажилчдын дотуур байр, өвөл хаалгаа барьж зун нээгддэг бололтой нэг жижигхэн контейнер доторх хүүхдийн номын сан, хатаж хорчийсон хаалгаа барьсан модон ТҮЦ, сайхан үнэр ханхийсэн нарийн боовны цех (хуучнаар 22-р дэлгүүр), хүн амьдардаг юм болов уу гэмээр эмээгийн минь хуучин хашаа, ганц нэг үлдсэн үйлдвэр, бас агуулахын урт тоосгон байшингууд, хашааны үзүүрт цухуйх гудамжны нэрс — “Жажины гудамж”, айлын хашаа дээгүүр сүндэрлэх үзмэр болгосон аятай хуучны орос машин, гэр оронгүй ядуу зүдүү хүмүүст хоол өгдөг болсон “Дулмалин” хийд, хүүхдүүд дуртайн аргагүй тоглодог Б. Сүхбаатарын гэрийн буурь, хашаа түшин хөгширч гандсан ганц мод, эгчийн минь амьдардаг байсан 69-р байр, байрны ханан дээр ихэд жаргалтай дүртэй тариаланч эмэгтэйн мозайк (яг л “хурдан буцаад ирээрэй, хүлээж байя” гэж байгаа аятай), хааяа нэг үзэгдэх байрны оршин суугчид, бөмбөг харуулдан зогсох модон шийд, эмээтэйгээ жаргалтайн аргагүй хүнсний мухлаг чигтээ алхаж буй би, миний бүдэг бадаг бага насны дурсамж гээд энэ бүхэнд цогцолсон гоо үзэсгэлэн бол зориудынх биш ээ.
Энэ бол бидний бүтээсэн, өнөө хэр нь хадгалагдан үлдсэн амьдралын хэв маяг юм.