23/03/2025
Monologue
Speaker 1: ဟိုတစ်နေ့ကလေ Sally Rooney ရဲ့ Normal People ကြည့်တယ်။ အဲ့ထဲမှာ မင်းသမီးပေါ့၊ “Marianne” က အိပ်ရာပေါ်မှာ မင်းသား၊ “Connell” ကို “will you hit me” ဆိုတဲ့ bed scene တစ်ခုပါတယ်။ အဲ့နားလေးက အရှိုက်ပဲ သိလား။ ငါ ချက်ချင်းဆက်မကြည့်နိုင်ဘဲ ၅ မိနစ်လောက် pause လုပ်ထားပြီး ရေသောက်၊ လမ်းထလျှောက်ပြီးမှ ဆက်ကြည့်နိုင်တယ်။
Speaker 1: “you could do anything you wanted to me” ဆိုတဲ့စကားကို အိပ်ရာပေါ်မှာ မျက်လုံးအသေတွေနဲ့ ပြောတာ။ မျက်လုံးအသေလို့ ပြောလို့ရသလို တအားနာကျင်ဝမ်းနည်းနေတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ပြောတာ။ မင်းသမီးက abusive household မှာ ကြီးပြင်းလာတာ။ သူ့ထဲက အချစ်ခံရဖို့ ဘာမဆိုလုပ်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ inner child လေးရဲ့ နာကျင်မှုကို အထင်းသားမြင်နေရတယ်။ အဲ့မှာ ငါငိုတာပဲ။ Marianne ရဲ့ သူ့နာကျင်မှုအပေါ်၊ သူ့မလုံခြုံမှုတွေအပေါ် ရိုးသားမှုက ငါ့ကို မှန်ထောင်ပြလိုက်သလိုပဲ။ သူ့ကို ကြည့်တိုင်း “ငါက အချစ်မခံထိုက်ဘူး” “တန်ဖိုးမရှိဘူး”လို့ပဲ ခံစားရတဲ့ ငါ့ low self-worth ငါ ပြန်မြင်နေရသလို ခံစားရတယ်။
Speaker 2: အဲ့တော့ရော Connell က အဲ့နားမှာ ဘာလုပ်လိုက်လဲ။
Speaker 1: ဘာမှမလုပ်ဘူး၊ “I can’t do this to you” ဆိုပြီး ပြောလိုက်တယ်ထင်တယ်၊ Marianne ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာကို Connell မြင်သွားတယ်ထင်တာပဲ၊ Connell ရှေ့က တခြားလူတွေနဲ့မှာလည်း Marianne က သူ့ကိုယ်သူ ထိုးပေးခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့မှ သူ့ကိုသူရယ်လို့ မမြင်ခဲ့ကြဘူး၊ ရသလောက် အရည်ညှစ်ထုတ်ပြီး အသုံးချခဲ့ကြ၊ အခွင့်အရေးယူခဲ့ကြတာပဲ၊ Connell ကျမှ ဘာလို့မြင်တတ်ရလဲဆိုတာက သူတို့ ကြားက ဆက်နွယ်မှု connection ကို ပိုလှသွားစေတယ်လို့ ငါထင်တယ်။
Speaker 1: ဪ ပြီးတော့ ငါ အရက်မသောက်တော့ဘူးလို့ စဉ်းစားထားတယ်၊ ငါ သူ့ကို ကတိပေးထားလို့၊ play boy တွေနဲ့ မ date ပါနဲ့တော့လို့ သူ တားဖူးတာရှိတယ်၊ ငါ့အတွက်မကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခုကို လုပ်တော့မယ်ဆိုရင် အဲ့စကားက နားထဲမှာ ပြန်ပြန်ကြားယောင်လာတယ်၊ ဪ ငါသူ့ကို ကတိပေးထားတာပဲ ဆိုပြီး၊ အဲ့လို အသိတရားဝင်လာတာနဲ့ အဲ့အရာကို ငါဆက်မလုပ်ဖြစ်တော့ဘူး၊ လိမ္မာနေတယ်ပဲ ဆိုပါတော့။ bad boy addiction က အဲ့မှာပြတ်တာပဲ။
Speaker 1: နောက်ပြီးတော့ ရှိသေးတယ်၊ ငါ အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ တစ်ယောက်ထဲပဲ ဖြစ်နေဦးမယ်ထင်တယ်၊ သူကလေ သူတို့ batch ရဲ့ Summa Cum Laude၊ first date မှာ ငါ့ကို စာအုပ်ဖတ်ပြီး စောင့်တာ၊ ဖတ်တဲ့စာအုပ်ကလည်း Dostoevsky ရဲ့ Notes from Underground၊
Speaker 1: အဲ့လောက် စာတော်တဲ့ဘဲက ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ဖိနပ်ကြိုးကို ချည်ပေးတာလေ၊ တစ်ခါလည်းမဟုတ်၊ နှစ်ခါတောင်၊ လူတွေရှေ့မှာ၊ ပထမဆုံးအကြိမ် ငါတို့ ကတောက်ကဆဖြစ်ကြတော့ ငါ့ thinking process က auto ငါအအော်ခံရပြီလို့ပဲ ထင်တာ၊ သူက အော်တတ်တဲ့လူမျိုးမဟုတ်ဘူးဟ၊ ငါ့ကိုစိတ်တိုနေရက်သားနဲ့ ငါ့ဖိနပ်ကြိုးပြေသွားတော့ ငုံ့ပြီး ဖိနပ်ကြိုးချည်ပေးတာဟယ်၊ အဲ့ဒါကြီးကို ရသွားပြီးကတည်းက နောက်ပိုင်းတခြားဘဲတွေ ငါ့ကို ဂဂျိုးဂဂျောင်လာလုပ်ရင် နင်တို့က ဘာမလို့လဲ ဆိုတာတွေ ဖြစ်လာရော။
Speaker 1 ရယ်လျက်
Speaker 1 : သူ့စံနှုန်းကို ဘယ်သူ့မှ မကျော်နိုင်နေဘူး၊
ငါတို့၂ယောက်က တစ်ယောက် dating standard ကို တစ်ယောက် မမျှော်လင့်ဘဲ မြှင့်ပေးခဲ့မိတယ်ထင်တယ် လို့ ငါတို့မကြာခဏ ရယ်စရာပြောဖူးကြသေးတယ်၊ Connell နဲ့ Marianne ပြောသလို “we have done so much good for one another” ပေါ့။
Speaker 1 : သူခရီးသွားရမယ့်မနက်မှ ငါ့ကြောင့်
နောက်ကျနေတာ၊ တခြားလူတွေနဲ့ဆို ငါက အမြဲအပြစ်အပြောခံနေကျလေ၊ သူက မျက်မှောင်တစ်ချက်တောင် မကျုံ့ဘဲ ငါ့ကို စောင့်တာ၊ ယောကျာ်းလေးတွေ အဲ့လောက်နူးညံ့တတ်မှန်း၊ စိတ်ရှည်တတ်မှန်းငါမသိခဲ့ဘူး။ သူနဲ့မှ လက်တွဲဖော်ဆီက တန်ဖိုးထားခံရတယ်ဆိုတာ၊ လေးစားမှုနဲ့ ဆက်ဆံခံရတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ခံစားဖူးတာပဲ၊ အဲ့တော့မှ အရင်ကရဖူးတဲ့ အရာတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါလားဆိုပြီး သိလာတာ၊ နွေးထွေးပြီး စိတ်လုံခြုံတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို သိလာတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်ဟာကတော့
ငါ့အတွက် အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေတယ်ဆိုတာကို ချိန်ထိုးတတ်လာတယ်။ သူ့ကိုမြင်တိုင်း ဪ သူ့အမေက သားလေးကို ကောင်းကောင်းပျိုးထောင်ခဲ့တာပဲလို့ နေရင်းထိုင်ရင်းငါ့မှာ ဂုဏ်တွေယူနေသေးတယ်။
Speaker 2 : ဟဲ့ နေပါဦး၊ အဲ့ဒါဆို အဲ့လောက် chemistry လည်းမိ၊ နင့်အပေါ်လည်း ကောင်းတယ်ဆို အဲ့ဘဲ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။
Speaker 1 : A good question. ငါတို့ ပြတ်သွားတယ်ရော်။
Speaker 2 ငြိမ်သက်
Speaker 1 : (ရယ်) လက်တွေ့ဘဝက တကယ်ရက်စက်တယ် သူငယ်ချင်း။ ရွှေမင်းသမီးလေးဇာတ်တောင် မသိမ်းနိုင်ဘူး။
Speaker 1 : ဒီတစ်ခါမှာ သူက သူ့အတွက်သူ ရွေးချယ်သွားတယ်။ PhD ဆက်တက်ရင် သူ ldrs မလုပ်နိုင်လောက်ဘူးတဲ့။ အဲ့ဒါလည်း ငါ့အတွက် အရှိုက်ပဲသိလား။ နောက်ထပ် အထိနာစေတဲ့ breaking point ။ ငါက ဦးစားပေးရွေးချယ်ခံရဖို့ မထိုက်တန်နေဘူးလား ဆိုတဲ့ဆီပဲ အဝိုင်းတွေဆက်လည်တာ။ “ငါက ဦးစားပေးခံရဖို့ မထိုက်တန်ဘူး” ဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ့ ယိုင်နဲ့နေတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာရဲ့ ရောင်ပြန်တွေဟပ်တာဆိုတာ ကြောက်စရာပဲ။
Speaker 1 : သူသွားခါနီး လမ်းခွဲစကားကြားတဲ့အချိန်မှာ ငါဘာလုပ်ခဲ့လဲသိလား။
Speaker 2 : ကျေးဇူးပြုပြီး ပြဿနာရှာခဲ့တယ်လို့ ပြောပေးပါ။
Speaker 1 : အေး… အဲ့ဒါလည်း တစ်ပိုင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေနဲ့တုန်းကလိုပဲ ထားသွားမခံရဖို့ ငါဘာမဆို လုပ်ပါ့မယ်ဆိုပြီးလည်း တောင်းပန်ခဲ့သေးတယ်။
Speaker 2 : ဟယ်။
Speaker 1 : ထုံးစံအတိုင်း ငါ့ကိုယ်ငါ ထိုးပေးခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူဘာလုပ်လဲ သိလား။ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။
အခွင့်အရေးယူသလို ဖြစ်သွားမှာစိုးလို့ဆိုပြီးကို ဘာမှမလုပ်ခဲ့တာတဲ့။ ထားခဲ့ခံရလို့ နာနေတဲ့ကြားထဲက လူတိုင်းက အခွင့်အရေးပေးတိုင်း အခွင့်အရေးမယူကြဘူးပဲ ဆိုတဲ့ အသိမှာ ပိုနာကျင်ရတယ်။ ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်၊ တန်ဖိုးမထားတဲ့လူတွေနဲ့ပဲ တွေ့ခဲ့တာ။ ငါ့အတွက်ငါ ဘယ်လိုရပ်တည်ပေးရကောင်းမှန်းလည်း မသိခဲ့ဘူး။ ကိုယ်ကျင့်တရားအရရော၊ သူနဲ့သူကြား စိတ်လုံခြုံနေတဲ့၊ လုံလောက်နေတဲ့ သူ့ကို မြင်ရတဲ့
အချိန်မှာ ငါ့ထဲက healthy မဖြစ်တဲ့ pattern တွေကို မှန်ထောင်ပြလိုက်သလိုပဲ။ ငါ့ကိုချစ်တယ်၊ သူ့ကိုသူတော့ ပိုချစ်တယ် ဆိုတာလေးကို ငါသင်ယူလိုက်ရတာ။ သူက တည်ငြိမ်လေလေ၊ ငါက လှုပ်ခတ်လေလေ။ သူ့ကိုသူ ဦးစားပေးနေရာမှာ ထားတတ်တဲ့သူကို မြင်ရတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ကိုငါ မရွေးချယ်နိုင်တဲ့နေတဲ့ငါက ငါ့ကိုယ်ငါ သိမ်ငယ်လာတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့နားမှာတင် အဲ့လိုလူနဲ့ ငါမထိုက်တန်နေဘူးလို့ပါ ခံစားရတယ်။
Speaker 1 : အဲ့နားလေးကလေ ငါ့ကို လှုပ်နှိုးလိုက်သလိုပဲ။ အတွင်းထဲက မလုံနေတဲ့ ငါ့ခြံစည်းရိုးတွေကို အလုပ်လုပ်ဖို့ အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံလေးတွေ မြည်လာတာ။
Speaker 2 : နင့်ကိုယ်နင် ပိုချစ်တတ်လာတယ်ပေါ့။
Speaker 1 : အဲ့လိုပြောဖို့ စောသေးပေမဲ့ ကြိုးစားနေတုန်းပါပဲပေါ့။
Speaker 2 : သူနဲ့ရော အဆက်အသွယ်ရှိသေးလား။
Speaker 1 : ဘလိုင်းကြီး ထားခဲ့ခံရတဲ့နေရာမှာ စိတ်ဆိုးတုန်းပဲမလို့၊ ငါအဆက်အသွယ်တွေ အကုန်ဖြတ်ပစ်လိုက်တာ။ မတရားဘူးလို့ ခံစားရတဲ့နားမှာ ငါစိတ်ဆိုးတတ်လာပြီသိလား။ ဒါပေမဲ့ ခုနပြောခဲ့သလို “we have done so much good for one another” ပါ။ ငါတို့ တစ်ယောက်အပေါ်တစ်ယောက် အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ Marianne နဲ့ Connell ရဲ့ closure လို ငါတို့အတွက်က ပြည်ဖုံးကားချပြီးတဲ့ တစ်ခန်းရပ်ပြဇာတ်လို ခံစားရတယ်။
……………………………………………
Speaker 1 : ဒါပေမဲ့လည်း ဘယ်သူသိမလဲ၊ နေသာတဲ့တစ်ရက်ရက်မှာ ငါသူ့ဆီ စိတ်လိုလက်ရ ဖုန်းဆက်ဖြစ်သွားတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
သူသင်ပေးခဲ့လို့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ချစ်တတ်နေပြီလို့ ပြောပြမလို့။
Pic Crd : Normal People
#
