11/07/2018
ေအာင္ျမင္တဲ့ သူေတြဟာ သမိုင္းကို ဖတ္ၾကတယ္။
===========================================================================
- ထိုင္ခံု ၃၀၀ ရွိေသာ ႏိုင္ငံတကာေလယာဥ္ တစ္စီးတြင္ ထိုင္ခံု ၉ ခံုသာပါရွိ တတ္ေသာ ပထမတန္း(First Class)
- ေလယာဥ္ တစ္စီးလံုး ထိုင္ခံုအေရအတြက္ႏွင့္ ႏွိုင္းယွဥ္လွ်င္ ၃ % သာရွိၿပီး၊ အီကိုႏိုမိ ထိုင္ခံု(Economy class) ထက္ အနည္းဆံုး ၅ ဆမွ အဆ ၂၀ အထိ ေစ်းပိုႀကီးေသာ ပထမတန္း။
- နယ္ပယ္ အသီးသီးတြင္ ေအာင္ျမင္ေနၾကေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္၊ အႏုပညာရွင္၊ တကၠသိုလ္ပါေမာကၡစသည့္ ပထမတန္းတြင္ စီးၾကေသာသူမ်ား၏ ေသးငယ္ေပမယ့္ ေအာင္ျမင္မႈကို ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ အတုယူစရာ ေကာင္းေသာအမူအက်င့္မ်ားအေၾကာင္း ေရးသာထားေသာစာအုပ္။
ေလယာဥ္မယ္ေဟာင္း စာေရးဆရာမ မိဂ်ဳခိ အာခိခိုဟာ ေလယာဥ္ပထမတန္းတြင္ ၁၆ ႏွစ္တိုင္တိုင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူပါ။ ေန႔စဥ္ ၾကံဳေတြ႕ ခဲ့ရတဲ့ သူရဲ့ အေတြ႕ အႀကံဳကို အေျခခံၿပီး ဒီ စာအုပ္ကို ေရးသာခဲ့ရာမွာ ဂ်ပန္တြင္ စာအုပ္ေရေပါင္း ၁.၅ သန္းေက်ာ္ ပံုႏွိပ္ထုပ္ေဝေရာင္းခ်ႏိုင္ခဲ့ေသာ Best seller စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ရဲ့ အမည္ကေတာ့ "퍼스트클래스 승객은 펜을 빌리지 않는다" “ေလယာဥ္ ပထမတန္း(First Class)ထိုင္ခံု တြင္ စီးၾကေသာခရီးသည္မ်ားသည္ ေဘာပင္ မငွားၾကပါ” လို႔ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲက အခန္း တစ္ခန္းကို ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ေလယာဥ္ ပထမတန္းတြင္ စီးနင္းလိုက္ပါလာေသာ ခရီးသည္မ်ား၏ အျပင္ပိုင္းပံုစံကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဓိကအားျဖင့္ ပစၥည္းေတြ နည္းတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ထိုင္ခံ အေပၚဘက္ ပစၥည္းထည့္တဲ့ စင္ ျပည့္ ေနတာမ်ိဳးတစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးပါဘူး။ အမ်ိဳးသားမွ မဟုတ္ အမ်ိဳးသမီးေတြလဲ အတူတူပါပဲ။ ဒါကေတာ့ ပထမတန္းက စီးတဲ့ ခရီးသည္ေတြဟာ တျခား အတန္းက စီးတဲ့ ခရီးသည္ေတြထက္ ပိုၿပီးေတာ့ ပစၥည္းသယ္ခြင့္ ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ေလယာဥ္ကို မၾကာခဏ စီးၾကတဲ့သူေတြျဖစ္လို႔ ေလယာဥ္ထဲ ေရာက္ရင္ ဘာလုပ္မလဲဆိုတဲ့ အစီအစဥ္က သူတို႔မွာ အားလံုးျပင္ဆင္ၿပီး ျဖစ္ေနတာလဲပါပါတယ္။
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခရီးသြားေတြကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ လက္တစ္ဘက္မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အိတ္တစ္လံုးနဲ႔ ေနာက္တစ္ဘက္မွာကေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ ကိုင္ထားေလ့ရွိပါတယ္။ ေအာင္ျမင္မယ့္ လူေတြရဲ့ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ လက္ထဲကေန စာအုပ္ကို မခ်တာပါပဲ။ ပထမတန္းမွ စီးနင္းလိုက္ပါလာေသာ ခရီးသည္ေတာ္ေတာ္မ်ားကေတာ့ စာကိုအသဲအသန္ဖတ္ၾကတဲ့ စာဂ်ပိုးေတြ မ်ားတတ္ပါတယ္။
ကၽြန္မေတြ႔ဖူးတဲ့ ပထမတန္းမွ စီးနင္းလိုက္ပါေသာ ခရီးသည္မ်ားဟာ စာကို အမ်ားႀကီးဖတ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မမွတ္မိသေလာက္ ခရီးသည္ တစ္ဦးဟာ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ဖတ္ဖို႔ စာအုပ္ ၈ အုပ္ယူလာၿပီးေလ ယာဥ္စီးေနတဲ့ တခ်ိန္လံုး အဲ့ဒီ စာအုပ္ ၈အုပ္လံုးၿပီးေအာင္ ဖတ္ခဲ့တဲ့ လူကေတာ့ အမ်ားဆံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့ လူပါပဲ။သြားတဲ့ ေနရာက ဘယ္ေနရာဆိုတာကို မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ ေလယာဥ္စီးခ်ိန္ ၁၃ နာရီေလာက္ၾကာတဲ့ အခ်ိန္ကို အမ်ိဳးအစားကြဲျပာတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြက စာအုပ္ ၈ အုပ္ကို ဖတ္တဲ့အတြက္ ၁. ၆ နာရီကို စာအုပ္ တစ္အုပ္ ဖတ္ႏိုင္တဲ့ သေဘာပါ။ စာဖတ္ အရမ္းျမန္တယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ စဥ္ဆက္မျပတ္ေခါင္းထဲကို ပညာဗဟုသုတ အသစ္ေတြ ထည့္တဲ့ အတြက္ အဲ့ဒီရဲ့ ရလာဒ္ေတြ အျဖစ္နဲ႔ ဒိုင္ဒီယာအသစ္ေတြနဲ႔ မဟာဗ်ဴဟာအသစ္ေတြ ဆက္တိုက္ ထုတ္လုပ္ႏိုင္တာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။
ဒီလိုနဲ႔ တစ္ရက္မွာေတာ့ ကၽြန္မလဲ ပထမတန္းက စီးနင္းလိုက္ပါလာတဲ့ ခရီးသည္ေတြ ဘယ္လို စာအုပ္မ်ိဳးဖတ္တာမ်ားလဲ ဆိုၿပီးေတာ့ ဂရုစိုက္ေလ့လာၾကည့္မိပါတယ္။ ခရီးသည္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားဖတ္ၾကတာကေတာ့ GE ရဲ့ CEO ဂ်က္ဝဲလ္ခ်ီရဲ့ စာအုပ္ “ယွဥ္ၿပိဳင္မႈဆိုင္ရာ နည္းဥပေဒ” ဆိုတဲ့ မိုက္ကယ္ ဖိုတာရဲ့ စာအုပ္မဟုတ္ သမိုင္းေနာက္ခံ စာေရးဆရာ ရွီဘာ လိုထာလို( ၁၉၂၃~၁၉၉၆၊ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ သမိုင္းေနာက္ခံဝတၳဳကို အေကာင္းဆံုး ပံုေဖာ္ႏိုင္တဲ့ စာေရးဆရာလို႔ အသိအမွတ္ျပဳခံရသူ၊ နာမည္ႀကီး ဝတၳဳမ်ားအျဖစ္ - - စတဲ့ ဝတၳဳစသည္တို႔ရွိပါတယ္) ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါတင္မဟုတ္ပါဘူး။ အတြဲလိုက္ ထုတ္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြကိုလဲ အတြဲလိုက္ယူလာၿပီးေတာ့ ဖတ္တဲ့ ခရီးသည္ေတြလဲ ရွိပါတယ္။ေနာက္ထပ္ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အီခယ္နာမီ ရွိဳးထာရို(၁၉၂၃~၁၉၉၀၊ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ့ နာမည္ႀကီး သမိုင္းဝတၳဳစာေရးဆရာ၊ နာမည္ႀကီး စာအုပ္အျဖစ္ - < ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကို ေပါင္းစည္းေအာင္ လုုပ္ခဲ့ေသာ သူရဲေကာင္း ၃ ဦး> - စတဲ့ ဝတၳဳေတြရွိပါတယ္။)ရဲ့ စာအုပ္ေတြကိုလဲ ႀကိဳက္ၾကၿပီး စာအုပ္အအမ်ိဳးအစားထဲမွာကေတာ့ အထုပၸတၱိနဲ႔ သမိုင္းဝတၳဳေတြ မ်ားပါတယ္။
ဘာျဖစ္လို႔ ပမထတန္းမွာ စီးတဲ့ ခရီးသည္ေတြဟာ သမိုင္းစာအုပ္ကို အဖတ္ မ်ားတာပါလဲ။ သမိုင္းထဲက သူရဲေကာင္းေတြ၊ ထူးခၽြန္တဲ့ သူေတြရဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြကို အဖတ္မ်ားတဲ့ အတြက္ မသိစိတ္ထဲမွာ မိမိကို သင္ျပမယ့္ ဆရာသမားကို ရွာေနတာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္းေနထိုင္အသက္ရွင္ၾကရတဲ့ ဘဝမွာ ကိုယ့္အတြက္ အေထာက္အကူျပဳမယ့္ မွန္ကန္တဲ့ နည္းလမ္းကို သြန္သင္ညႊန္ျပတဲ့ သင္ၾကားမႈမ်ိဳးကို ေပးႏိုင္တဲ့ ဆရာမ်ိဳးကို ေျပာတာပါ။
ကၽြန္မလဲ လူေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံရင္းမွ ကိုယ့္ဘဝကို သြန္သင္ညႊန္ျပေပးမယ့္ ဆရာကို ရွာခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီကေနသင္ယူရာမွာ သူ႔ဆီကေန ခြင့္ေတာင္းစရာမလိုပါဘူး။ ကိုယ္က တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ဆရာအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ၿပီဆိုရင္ သူ႔ရဲ့ စာအုပ္ကို ဖတ္၊ သူ႔ရဲ့ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြကို ေလ့လာၿပီး သူေတြးတဲ့အတိုင္း တူႏိုင္သေလာက္တူေအာင္ လိုက္လုပ္တာနဲ႔ပဲ လံုေလာက္ေနပါၿပီ။ ပထမတန္းမွာ စီးၾကတဲ့ ခရီးသည္ေတြက ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေသာ ဆရာေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို ေအာင္ျမင္တဲ့သူေတြကို အနီးအနားကေန ေတြ႔ဆံုႏိုင္ခဲ့တာဟာ ကၽြန္မဘဝအတြက္ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔မရတဲ့ အခြင့္အေရးပဲျဖစ္ပါတယ္။
ပထမတန္း ခရီးသည္မ်ားဟာ လက္တေလာေခတ္စားေနတဲ့ best seller စာအုပ္ေတြကို ဖတ္တာ ရွားပါတယ္။ ကၽြန္မလဲပဲ စာကို အမ်ားႀကီးဖတ္ တဲ့ သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အတြက္ ေလဆိပ္က စာအုပ္ဆိုင္မွာ မၾကာခဏဆိုသလို စာအုပ္ ဝယ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ခရီးသည္ေတြ ဖတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြကေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္မွာ သိပ္မေတြ႔၊ သိပ္နာမည္သိပ္မႀကီးတဲ့ စာအုပ္ေတြျဖစ္ေနတာ မ်ားပါတယ္။ လတ္တေလာ နာမည္ႀကီးၿပီး အဖံုးလွလွေလးေတြ အုပ္ထားတဲ့ စာအုပ္မဟုတ္ အဖံုးထူထူနဲ႔ ထင္တာထက္ ပိုေလးတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္ၾကပါတယ္။ စာဖတ္ အလြန္သန္တဲ့ သူေတြျဖစ္ၾကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြအရ စာအုပ္ေရြးရာမွာလဲ သာမန္လူေတြနဲ႔ အျမင္မတူၾကပါဘူး။
ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မကိုယ္ပိုင္ ကုမၸဏီေထာင္ၿပီးေတာ့ ေတြ႔ၾကတဲ့ ပါတနာေတြဟာလဲ စာအုပ္ကို လက္က မခ်တဲ့ သူေတြ မ်ားပါတယ္။ အၿမဲတမ္း ခ်ိန္းတဲ့ေနရာမွာ ႀကိဳေရာက္ေနတတ္ၿပီး စာအုပ္ဖတ္ေနၾကေလ့ရွိပါတယ္။ သူတို႔ေတြဟာလဲ အာရွ ေရွးေဟာင္းစာေပေတြကို အဖတ္မ်ားၾကပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ မွတ္ထားတဲ့ စာေတြ၊ စာရြက္ေခါက္ထားတာေတြ၊ စာရြက္ေလးေတြကတ္ထားတာေတြကိုေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ အျပင္ဘက္မွာ စတစ္ကာ လိုမ်ိဳး ပိုစတစ္ ေရာင္စံုေလးေတြကတ္ထားတာကိုလဲ မ်က္စိထဲမွာ ထင္းကနဲ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ပညာကို စီမံခန္႔ခြဲတဲ့နည္း တစ္ခုလို႔ေတာင္ ဆိုရမလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ တစ္ေယာက္က ဒီလို ကၽြန္မကို ေျပာဖူးပါတယ္။
ႏွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ စာထဲမွာ အထူးသျဖင့္ အဖိုးတန္တဲ့ အိုင္ဒီယာေတြ ဖံုကြယ္ၿပီး ရွိေနတတ္ပါတယ္။
ကၽြန္မ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ပမထတန္း ေလယာဥ္အခန္းဟာ စာဖတ္ခန္းလားလို႔ ထင္ရေလာက္ေအာင္ ခရီးသည္ေတြဟာ စာဖတ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ ဒါမွမဟုတ္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ေဘးမွာထားၿပီး စာၾကည့္မီးကိုဖြင့္ကာ စာအုပ္ထူထူ ႀကီးထဲမွာ စိတ္ႏွစ္ၿပီး စာဖတ္ေနၾကတဲ့ ခရီးသည္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုတစ္ေလာေတာ့ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြ မ်ားျပားလာတဲ့ အတြက္ စာအုပ္ကို ကိုင္ၿပီး ဖတ္တဲ့ ခရီးသည္ေတြဟာ အရင္ကထက္ သိသိသာသာ နည္းသြားပါတယ္။ ခရီးသြားလမ္းညႊန္းစာအုပ္ကလြဲၿပီး အမွန္တကယ္ စာဖတ္တဲ့ ခရီးသြားေတြဟာ သိပ္မရွိေတာ့သေလာက္ပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ ယေန႔အခ်ိန္ထိပဲ ေအာင္ျမင္တဲ့ သူေတြအတြက္ စာဖတ္ျခင္းဟာ သာမန္ အခ်ိန္ျဖဳန္းေဖ်ာ္ေျဖမႈ ခံယူျခင္းမ်ိဳမဟုတ္ပဲ ဘဝရဲ့ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္ပါ။ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ စာအုပ္ဟာ လက္လြတ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ အရာျဖစ္ေနလို႔ပါ။
=========================================================================
က်မ္းကိုး၊ ဘာသာျပန္။
