https://www.facebook.com/1924032841185337/

Dream Writers, Yangon (2026)

10/01/2021

https://www.facebook.com/musicianathae/photos/a.520936085360464/520936058693800/

😍😍😍

28/10/2019

🎧🎶😊😊😊🎶🎧

14/09/2019

" ဗလာ "
# # # # # #
............................................................................................... ။ ။

13/09/2019

ဆုေတာင္း
==×=×==

"ကြ်န္ေတာ္က
တပ္မက္ျခင္းတရားကို ရွိမွန္းမသိပါဘူး"

"ေတြးတတ္(ႏိုင္)သမၽွအကုန္ ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္တယ္ဆိုလဲ"

"အိမ္မက္လို႔ေျပာၾကတဲ့ အကၡရာတစ္ခုကို
ကြ်န္ေတာ့္အနာဂတ္မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး ျဖစ္တည္ေနရာဆီ
တစ္ခဏေလာက္ အလည္အပတ္ဖိတ္ေပးႏိုင္မလား"

"တစ္ေခါက္ေလးပါပဲ
တစ္ခါေလာက္ေလးဆိုယံုတင္ပါ အေဆြေတာ္ရယ္..."

(လင္းေရာ္)
( 12.9.2019/11:26 PM )

24/08/2019

"တိုးတိတ္ျခင္း နယ္ေျမ"

ဒီအိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြလြန္ရင္
မိုးသားျပာၾကီးရဲ႕ေအာက္မွာ
အရင္လိုအျပံဳးေတြကို ျပန္အသက္သြင္းပါ။

အနားသတ္မလွတဲ့ တမ္းတျခင္းမ်ိဳးနဲ႔
တစ္ကိုယ္ေတာ္ၿပိဳပ်က္ေနေပမယ့္
ကို႔ရဲ႕ကဗ်ာေတြဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းပါပဲ။

တစ္ခ်ိဳ႕လြမ္းခန္းေတြဟာ
အေပါစားဆန္ဆန္ ယိုယြင္းေနပါၿပီဆိုေတာ့
မုသားတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ရန္ျဖစ္ရေသးတယ္။

ကို႔ဇာတ္ကလဲ လပ္ခုပ္သံတိတ္ေနပါၿပီေလ။

ဇာတ္ၫြန္းေတြလဲ မေကာင္းေတာ့ဘူး...ဟန္နီ
ကို႔အလြမ္းေတြက အသက္မွမပါေတာ့တာပဲ
ဒီအရပ္နဲ႔ဒီဇာတ္ပဲကပါဆိုရင္
ဟိုးခပ္ေဝးေဝးမွာ...ငိုေနတဲ့ကို႔ကို ထပ္သတ္ေပးပါ။ ။

khant (home)

17/08/2019

* August လအတြက္ အႀကိဳက္ဆံုးစကားလံုး *

"ပန္းသီးတစ္လံုးကိုခိုးလိုက္ရင္ေတာ့
မင္းဟာ သူခိုးျဖစ္သြားမွာပဲ"
"ႏိုင္ငံတစ္ခုလံုးကိုသာခိုးမယ္ဆိုရင္
မင္းဟာ...ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာလိမ့္မယ္"

(2019)

05/07/2019

***"ဘယ်သူပြောလဲ..ကျနော်မယုံဘူး"***

၁။
"အထီးကျန်တဲ့!!!!..
စကားလုံးလေး ကိုယ်တိုင်ကပဲ ငါ့ကိုမင်းဆီကနေ
ငါ့တစ်ကိုယ်တော် အတ္တဆီ ပြန်ပို့ပေးတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံလိုပဲ။
သွားတော့..စိတ်ကူးယဉ်မှုဟာ နာမည်ကျော်သလောက် မလှည့်စားနိုင်စွမ်းပါဘူး။"
#ဂျွန်ကိစ်(နိုက်တင်ဂေးလ်သို့ တမ်းချင်း..မှ)

အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ စူးရှလာတာဆိုလို့ အတိတ်ထက်ရှည်လျားတဲ့ သတိရခြင်းတွေပဲ မမပါရီ။
ကောင်းကင်ပြာဆိုတာ စကြဝဠာရဲ့ အနားသတ်မျဉ်းမဟုတ်ဘူး။
သိမှုနယ်ပယ်ကို မကျော်နိုင်တဲ့ အမြင်ကန့်သတ်ချက်သက်သက်ပါ။
အချစ်ကို ကျနော်အဲ့လိုပဲပြဌာန်းခဲ့ပါတယ်။
တကယ်ပါ မမပါရီ။ခင်ဗျားဟာ ကျနော့်အတွက်တော့ စိတ်နဲ့တီးတဲ့ ဂီတ။ကျနော့်ဝိညာဉ်ရဲ့ ရစ်သမ်။တဆတ်ဆတ်တုန်ခါနေတဲ့ မှော်ဝင်ကဗျာ။

ကျနော်ကတော့ သိပ်တက်ကြွတဲ့ သူပုန်။ကျနော့်မျက်လုံးမှာ ရေခဲမြစ်။ဒါပေမယ့် တိတ်တဆိတ်ကြေကွဲတတ်တယ်။
နာကျင်မှုကို တုန့်ပြန်ရာမှာ ကာ့တ်ကိုဘိန်းနဲ့ ကျနော် အတူတူပဲ။
ရှန်ပိန်တစ်ခွက်။
အကိုက်ခဲပျောက်ဆေးပြား ၅၀။
ကျည်ဆန်တစ်တောင့်။
သေတမ်းစာမှာ ခင်ဗျားကိုချစ်တယ်လို့ အကျယ်ကြီးရေးခဲ့မှာ။
ခင်ဗျားကိုပြောရင် ယုံမှာမဟုတ်ဘူးး။

၂။
"အသံနုနုလေးများ သေဆုံးတဲ့အခါ ဂီတဟာ
အမှတ်ရစိတ်ထဲမှာ တုန်ခါလို့နေတယ်"
#ရှယ်လီ(သို့.....မှ)

ခင်ဗျား အသံကို မကြားရတဲ့နေ့တွေဟာ ကိုယ်ကျိုးနည်းနေတော့တာပဲ မမပါရီ။
ခင်ဗျားက ဖုန်းမခေါ်ဘူး အသေခံပစ်တယ်။
ခင်ဗျား သွားကြားထဲက ထွက်လာတဲ့ အေးစက်စက်အသံတွေ မကြားရရင် ကျနော်က နေ့တိုင်းသေနေတယ်။
ဒါဟာ ကျနော့်ရဲ့ ခင်ဗျားရှိရာ ပျံသန်းခြင်း။
ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားဆီ မရောက်မီ ပျက်ကျခြင်းပဲ မမပါရီ။
ခင်ဗျား အမှတ်တမဲ့ လှမ်းကြည့်မိတဲ့ နေရာတိုင်းဟာ ကျနော်လဲကျသေဆုံးခဲ့တဲ့ နေရာတွေပဲ။
ခင်ဗျားကို ပြောရင်ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး..။

၃။
"ငါ့ရှေ့မှာ မင်းနာမည်ကို ထုတ်ပြောနေကြတယ်။
ငါ့နားမှာကြားရတာက သေမင်းခေါင်းလောင်းသံ"
#ဘိုင်ရွန်(ခွဲခွာချိန်..မှ)

ဘယ်အချိန်ထိ အေးစက်နာကျင်နေရမှာလဲ။
ခင်ဗျား အသိအမှတ်မပြုတဲ့ နေ့တွေဆို ကျနော်ဘာမှ မကြားဘူး။
ကျနော် ဘာမှ မမြင်ရဘူး။
"သိပ်ရုပ်ပေါက်တာပဲ"တဲ့.. ခင်ဗျားက ပြန်မယ်ဆိုတာချည်းပဲ။
June လကုန်သွားတယ်..
July လကုန်သွားတယ်..
တိတ်ဆိတ်မှုဟာ အကျယ်လောင်ဆုံးပဲ..
ခင်ဗျားကို ပြောရင်ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး..။

၄။
"လေရိုင်းတို့ ငိုနေကြတယ်။
ညကလဲ အေးစက်လို့...
လာခဲ့ပါ အိပ်စက်ခြင်းရယ်"
#ဝီလျံဘလိတ်(အရူးတေး..မှ)

အမှောင်....။
ညဟာ တတိတိတောက်စားဖို့ မုဆိုးနှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ဓားသွေးနေကြပြီ.
စိတ်ဟာ ရှိုက်ဖွာထားတဲ့ စီးကရက်မီးပဲ။
အပူချိန်400°Cအနေအထားနဲ့ တငွေ့ငွေ့လောင်လို့...
အရင်လို ပြန်ကြားပါရစေ။..
ခင်ဗျား မကြားတော့ဘူး။
တိတ်ဆိတ်ခြင်းဟာ ကျနော့်ကို ခုတ်ချလိုက်ပြီ..
လေဟာနယ်ထဲ လွင့်ပျံနေတဲ့ အသံလှိုင်းတွေကို စိတ်အားနဲ့ ပြန်ဆွဲခေါ်နေမိတာပဲ။
ဘယ်မှာလဲ။တဖြေးဖြေး အေးစက်လာတဲ့အခါ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ သောက်ကျိုးနည်း အနေအထားနဲ့..
ခုကြည့်လိုက်!!
ကျနော်တို့ စကားမပြောကြတော့ဘူး။ကျနော်တို့ ဝေးသွားကြပြီ။
ငါတို့က သိပ်နီးခဲ့လို့ ဝေးခဲ့ရတာ။
ဘယ်သူပြောလဲ??
ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်လာပြောလဲ ကျနော်မယုံဘူး။

(ပုလင်းဖက်ညခင်း..မှ😁)

25/06/2019

"ခေတ်ပျက် တက္ကသိုလ်"

တက္ကသိုလ်တွေကို မြို့ ပြင်သူတို့ပို့ပစ်လိုက်ကြတယ်။
ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံးစိန်ခေါ်မှုပဲလို့ ဘယ်သူမှ
မတွေးကြဘူး။ ပျက်စီးယိုင်လဲနေတဲ့ မိသားစုဘဝကို
ရုန်းကန်ဖို့ကြိုးစားကြရင် မိဘတွေဟာ သားသမီးတွေကို
လျစ်လျှူရှုလိုက်ကြရတော့တယ်။

ဒါဟာ ငါတို့ မျိုးဆက်ရဲ့ သမိုင်းအစပဲ … ဒါကို
ငါတို့ သိပ်မသိခဲ့ကြဘူး။ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတို့… ၇၅%တို့
စတာတွေနဲ့ပဲ လုံးချာလိုက်ရင်း ငါတို့ မျိုးဆက်တစ်ဆက်ရဲ့
ဦးနှောက်ဖွံ့ဖြိုးမှုဟာ တဖြည်းဖြည်းခါးအောက်ပိုင်းကိုပဲ
ရောက်ရှိလာတယ်။ ဒါတွေကို အခုချိန်မှာ ပြန်တွေးတော
ကြည့်တော့ စနစ်တကျဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတဲ့ မျိုးဆက်များလို့
တခြားသူတွေကိုပဲ အပြစ်ပုံချဖြစ်ခဲ့တယ်။ တကယ်တမ်း
ငါတို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စနစ်တကျပြန်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြတာ...
ဦးနှောက်ဖွံ့ဖြိုးမှု၊ ကိုယ်ကာယဖွံ့ဖြိုးမှုထက် လိင်ဖျော်ဖြေမှုတွေကိုပဲ
တရေးတယူရှိတဲ့ ကျောင်းသားတစ်စု ခေတ်တစ်ခေတ်မှာ
ပေါ်ထွန်းခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါတို့ မမေ့သင့်တော့ဘူး။

ပျင်းရိအိုက်စပ်မှုတွေပေါင်းချုပ်ထားတဲ့ စာသင်ခန်းရဲ့
အပြင်ဖက်မှာ ရှင်သန်ကျက်စားစရာ ငါတို့ခေတ်မှာ
ဘာဆိုဘာမှမရှိ။ မရှိ၊ ရှိအောင် ရှာကြံပျော်ဖို့ ငါတို့ဟာ
မော်ကွန်းထိန်းနဲ့ စိန်ပြေးတမ်းကစားကြတယ်။
ဆရာ၊ ဆရာမတွေနဲ့ ကလန်ကဆန်လုပ်ကြရတယ်။
ခေတ်ပျက်ပညာရေးအောက်မှာ ငါတို့ဟာ စာဘယ်လောက်သိတယ်။
ဘာတွေဟာ ငါတို့ဘာသာရပ်မှာ ဘယ်လိုအရေးပါတယ်ဆိုတာ
တွေးတောနေတာထက် ငါ အရက်ဘယ်နှလုံးသောက်နိုင်တယ်ဆိုတာက
လူတွင်ပိုကျယ်ခဲ့တယ်။ သိပ်နှမြောဖို့ကောင်းတဲ့ အချိန်အခါတွေပေါ့ …
ဆေးလိပ်၊ အရက်၊ ကိုကင်းကနေ မူးယစ်ဆေးဝါးအထိ
ငါတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးလှတဲ့ တက္ကသိုလ်နယ်မြေထဲ စိမ့်ဝင်လာတယ်။

အာဏာရှင်တွေအပေါ် ငါတို့တွေရဲ့ အမြင်ဟာ မူးရစ်ဆေးဝါးတွေပေါ်ပဲ
မျက်စိကျလာတယ်။ ဘယ်အစိုးရတက်တက် "ငါတို့လုပ်မှ ငါတို့စားရမယ်"
ဆိုတဲ့ အတွေးဟာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေရဲ့
အသိထဲ ရှင်သန်နေတာကိုက ကြောက်စရာလက်နက်တစ်ခု
ပျော်စရာလှုပ်ရှားမှုတွေဟာ အရက်ဆိုင်၊ ထန်းရည်ဆိုင်၊
ခေါင်ရည်ဆိုင်တွေမှာပဲ စည်ကားနေတော့တယ်။ ဒါဟာ ငါတို့အပြစ်မဟုတ်ဘူး။
ကျောင်းသင်ခန်းစာတွေဟာ အစဉ်အမြဲလေ့လာနေမှ၊
တွေးတောကြံဆနေမှဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ဖြုတ်ချလိုက်တဲ့
ဆရာ၊ ဆရာမတွေနဲ့ပါသက်ဆိုင်တယ်။ ငါတို့ ဒီလိုအကြောင်းပြချက်ပေးကြတယ်။
ဘာမှအရေးမကြီးတဲ့ စာပိုဒ်အရှည်ကြီးတွေကို အော်ကျက်၊
အဖြေလွှာဆိုတဲ့ စာရွက်ဖြူဖြူပေါ် အချိန်တိုအတွင်း အမြန်ဆုံးရေးနိုင်သူဟာ
လူတော်ဖြစ်တဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်မှာ ညနေတိုင်း ဘုံဆိုင်သွားထိုင်နေလည်း
ငါဟာ လူတော်ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဘာလို့ စာသင်ခန်းကိုလာနေဦးမှာလဲ။
ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖြစ်သလို… ငါတို့ခေတ်ရဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခုပဲ။

ငါတို့ ခေတ်မှာ လက်တစ်ဆုပ်စာ သူရဲကောင်းတွေပေါများခဲ့တယ်။
ကမ္ဘာကျော်သူတိုင်းဟာ ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်းတွေ… ဟစ်တလာ၊
နက်ဆင်၊ လင်ကွန်း၊ ဂန္ဓီ၊ မိုရှေးဒါးယန် ကအစ နေဗီး၊ နဲဗားမိုး၊ ရှဲဒိုးဖြီးကအစ
ငါတို့ ရဲ့သူရဲကောင်းတွေဖြစ်လာကြတယ်။ သူတို့တစ်တွေဟာ
ငါတို့ရဲ့ Grand Royal ခွက်၊ Mandalay Ram၊ရိုးရာခေါင်ရည်၊
Army Ram၊ မြန်မာဘီယာ၊ ဒဂုံဘီယာ စတဲ့ ထုံကြင်မေ့ပျောက်စေတဲ့
အကြောက်တရားဖြေလျော့မှုခွက်ထဲ မျောကျသွားခဲ့တယ်။ ငါတို့
စကားကြီးစကားကျယ်တွေအော်ပြောကြတယ်။ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ၈၈ အကြောင်းနဲ့
ကျောင်းသားသမဂ္ဂအကြောင်းတို့ဟာ စကတ်တိုဝတ်ဖင်သားလှတဲ့
ကောင်မလေးတစ်ယောက် အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲ
ရောက်ချင်ရောက်သွားတတ်တယ်။ မော်စီတုန်း၊ ချီဂွေဗားရားတွေရဲ့
တော်လှန်ရေးစိတ်ဓာတ်တွေဟာ ပေါင်တံဖြူဖြူရင်သားလှလှ
မော်ဒယ်တစ်ယောက်ဆီမှာ ဂိတ်ဆုံးသွားတတ်ကြတယ်။
ငါတို့ဟာပျော်နေကြတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဦးနှောက်လှုံ့ဆော်မှုတွေဟာ
လိင်တံဖွံ့ဖြိုးမှုဆီမှာပဲ ရေချိန်လာကိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ဟာ
ငါတို့ရဲ့ မထင်ထားမှတ်တဲ့ ဒုတိယလမ်းစဉ်ကိုပဲ ကျင့်သုံးကြတယ်။
မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှ ၁၅၀၀ တန်ကောင်မလေးတွေနဲ့ ဖက်ကြ၊ နမ်းကြ၊
သီချင်းဆိုကြ… တစ်ချို့လည်း တစ်ခဏတာ
စိတ်အပန်းဖြေရာနေရာမှာ သောင်တင်ကြနဲ့ … ဒီလိုနဲ့ပဲ တစ်ချို့တွေ
Accident တွေဖြစ်ကြ … နှာခေါင်းရှုံ့ ခံရကြရ …
ခေတ်ပျက်မှာရှင်သန်ရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ထွက်ပေါက်ကို
ဘာလို့ ဒီနေရာမှာပဲ ဖွင့်ထားပေးတာလဲလို့တော့ ဘယ်သူမှမတွေးကြဘူး။

မှားတယ်။
ကိုယ့်ကိုကိုယ် စနစ်တကျဖျက်ဆီးနေတဲ့ ငါတို့လည်းမှားတယ်။
ဘာလုပ်ချင်လုပ်ချင် ခွင့်မပြုပေးတဲ့ ကျောင်းအာဏာပိုင်ဆိုသူတွေရဲ့
အကြောက်တရားဟာလည်းမှားတယ်။
ဒီလိုဖြစ်အောင်စနစ်တကျ ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူတစ်စုလည်းမှားတယ်။
အမှားတွေကြားရှင်သန်ရတာများလာတော့ ငါတို့ဟာ အမှားကို အမှန်ထင်ပြီး
အမှန်တွေ ပပျောက်ကုန်တယ်။ နှမျောတယ်။

ငါတို့ ခေတ်တခေတ်ဟာ နှမျောဖို့ အရမ်းကောင်းခဲ့တယ်။

နော်ကောင်း

unicode

"ခေတ်ပျက် တက္ကသိုလ်"

တက္ကသိုလ်တွေကို မြို့ ပြင်သူတို့ပို့ပစ်လိုက်ကြတယ်။
ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံးစိန်ခေါ်မှုပဲလို့ ဘယ်သူမှ
မတွေးကြဘူး။ ပျက်စီးယိုင်လဲနေတဲ့ မိသားစုဘဝကို
ရုန်းကန်ဖို့ကြိုးစားကြရင် မိဘတွေဟာ သားသမီးတွေကို
လျစ်လျှူရှုလိုက်ကြရတော့တယ်။

ဒါဟာ ငါတို့ မျိုးဆက်ရဲ့ သမိုင်းအစပဲ … ဒါကို
ငါတို့ သိပ်မသိခဲ့ကြဘူး။ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတို့… ရ၅%တို့
စတာတွေနဲ့ပဲ လုံးချာလိုက်ရင်း ငါတို့ မျိုးဆက်တစ်ဆက်ရဲ့
ဦးနှောက်ဖွံ့ဖြိုးမှုဟာ တဖြည်းဖြည်းခါးအောက်ပိုင်းကိုပဲ
ရောက်ရှိလာတယ်။ ဒါတွေကို အခုချိန်မှာ ပြန်တွေးတော
ကြည့်တော့ စနစ်တကျဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတဲ့ မျိုးဆက်များလို့
တခြားသူတွေကိုပဲ အပြစ်ပုံချဖြစ်ခဲ့တယ်။ တကယ်တမ်း
ငါတို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စနစ်တကျပြန်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြတာ...
ဦးနှောက်ဖွံ့ဖြိုးမှု၊ ကိုယ်ကာယဖွံ့ဖြိုးမှုထက် လိင်ဖျော်ဖြေမှုတွေကိုပဲ
တရေးတယူရှိတဲ့ ကျောင်းသားတစ်စု ခေတ်တစ်ခေတ်မှာ
ပေါ်ထွန်းခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါတို့ မမေ့သင့်တော့ဘူး။

ပျင်းရိအိုက်စပ်မှုတွေပေါင်းချုပ်ထားတဲ့ စာသင်ခန်းရဲ့
အပြင်ဖက်မှာ ရှင်သန်ကျက်စားစရာ ငါတို့ခေတ်မှာ
ဘာဆိုဘာမှမရှိ။ မရှိ၊ ရှိအောင် ရှာကြံပျော်ဖို့ ငါတို့ဟာ
မော်ကွန်းထိန်းနဲ့ စိန်ပြေးတမ်းကစားကြတယ်။
ဆရာ၊ ဆရာမတွေနဲ့ ကလန်ကဆန်လုပ်ကြရတယ်။
ခေတ်ပျက်ပညာရေးအောက်မှာ ငါတို့ဟာ စာဘယ်လောက်သိတယ်။
ဘာတွေဟာ ငါတို့ဘာသာရပ်မှာ ဘယ်လိုအရေးပါတယ်ဆိုတာ
တွေးတောနေတာထက် ငါ အရက်ဘယ်နှလုံးသောက်နိုင်တယ်ဆိုတာက
လူတွင်ပိုကျယ်ခဲ့တယ်။ သိပ်နှမြောဖို့ကောင်းတဲ့ အချိန်အခါတွေပေါ့ …
ဆေးလိပ်၊ အရက်၊ ကိုကင်းကနေ မူးယစ်ဆေးဝါးအထိ
ငါတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးလှတဲ့ တက္ကသိုလ်နယ်မြေထဲ စိမ့်ဝင်လာတယ်။

အာဏာရှင်တွေအပေါ် ငါတို့တွေရဲ့ အမြင်ဟာ မူးရစ်ဆေးဝါးတွေပေါ်ပဲ
မျက်စိကျလာတယ်။ ဘယ်အစိုးရတက်တက် "ငါတို့လုပ်မှ ငါတို့စားရမယ်"
ဆိုတဲ့ အတွေးဟာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေရဲ့
အသိထဲ ရှင်သန်နေတာကိုက ကြောက်စရာလက်နက်တစ်ခု
ပျော်စရာလှုပ်ရှားမှုတွေဟာ အရက်ဆိုင်၊ ထန်းရည်ဆိုင်၊
ခေါင်ရည်ဆိုင်တွေမှာပဲ စည်ကားနေတော့တယ်။ ဒါဟာ ငါတို့အပြစ်မဟုတ်ဘူး။
ကျောင်းသင်ခန်းစာတွေဟာ အစဉ်အမြဲလေ့လာနေမှ၊
တွေးတောကြံဆနေမှဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ဖြုတ်ချလိုက်တဲ့
ဆရာ၊ ဆရာမတွေနဲ့ပါသက်ဆိုင်တယ်။ ငါတို့ ဒီလိုအကြောင်းပြချက်ပေးကြတယ်။
ဘာမှအရေးမကြီးတဲ့ စာပိုဒ်အရှည်ကြီးတွေကို အော်ကျက်၊
အဖြေလွှာဆိုတဲ့ စာရွက်ဖြူဖြူပေါ် အချိန်တိုအတွင်း အမြန်ဆုံးရေးနိုင်သူဟာ
လူတော်ဖြစ်တဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်မှာ ညနေတိုင်း ဘုံဆိုင်သွားထိုင်နေလည်း
ငါဟာ လူတော်ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဘာလို့ စာသင်ခန်းကိုလာနေဦးမှာလဲ။
ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖြစ်သလို… ငါတို့ခေတ်ရဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခုပဲ။

ငါတို့ ခေတ်မှာ လက်တစ်ဆုပ်စာ သူရဲကောင်းတွေပေါများခဲ့တယ်။
ကမ္ဘာကျော်သူတိုင်းဟာ ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်းတွေ… ဟစ်တလာ၊
နက်ဆင်၊ လင်ကွန်း၊ ဂန္ဓီ၊ မိုရှေးဒါးယန် ကအစ နေဗီး၊ နဲဗားမိုး၊ ရှဲဒိုးဖြီးကအစ
ငါတို့ ရဲ့သူရဲကောင်းတွေဖြစ်လာကြတယ်။ သူတို့တစ်တွေဟာ
ငါတို့ရဲ့ Grand Royal ခွက်၊ Mandalay Ram၊ရိုးရာခေါင်ရည်၊
Army Ram၊ မြန်မာဘီယာ၊ ဒဂုံဘီယာ စတဲ့ ထုံကြင်မေ့ပျောက်စေတဲ့
အကြောက်တရားဖြေလျော့မှုခွက်ထဲ မျောကျသွားခဲ့တယ်။ ငါတို့
စကားကြီးစကားကျယ်တွေအော်ပြောကြတယ်။ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ၈၈ အကြောင်းနဲ့
ကျောင်းသားသမဂ္ဂအကြောင်းတို့ဟာ စကတ်တိုဝတ်ဖင်သားလှတဲ့
ကောင်မလေးတစ်ယောက် အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲ
ရောက်ချင်ရောက်သွားတတ်တယ်။ မော်စီတုန်း၊ ချီဂွေဗားရားတွေရဲ့
တော်လှန်ရေးစိတ်ဓာတ်တွေဟာ ပေါင်တံဖြူဖြူရင်သားလှလှ
မော်ဒယ်တစ်ယောက်ဆီမှာ ဂိတ်ဆုံးသွားတတ်ကြတယ်။
ငါတို့ဟာပျော်နေကြတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဦးနှောက်လှှုံ့ဆော်မှုတွေဟာ
လိင်တံဖွံ့ဖြိုးမှုဆီမှာပဲ ရေချိန်လာကိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ဟာ
ငါတို့ရဲ့ မထင်ထားမှတ်တဲ့ ဒုတိယလမ်းစဉ်ကိုပဲ ကျင့်သုံးကြတယ်။
မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှ ၁၅၀၀ တန်ကောင်မလေးတွေနဲ့ ဖက်ကြ၊ နမ်းကြ၊
သီချင်းဆိုကြ… တစ်ချို့လည်း တစ်ခဏတာ
စိတ်အပန်းဖြေရာနေရာမှာ သောင်တင်ကြနဲ့ … ဒီလိုနဲ့ပဲ တစ်ချို့တွေ
Accident တွေဖြစ်ကြ … နှာခေါင်းရှုံ့ ခံရကြရ …
ခေတ်ပျက်မှာရှင်သန်ရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ထွက်ပေါက်ကို
ဘာလို့ ဒီနေရာမှာပဲ ဖွင့်ထားပေးတာလဲလို့တော့ ဘယ်သူမှမတွေးကြဘူး။

မှားတယ်။
ကိုယ့်ကိုကိုယ် စနစ်တကျဖျက်ဆီးနေတဲ့ ငါတို့လည်းမှားတယ်။
ဘာလုပ်ချင်လုပ်ချင် ခွင့်မပြုပေးတဲ့ ကျောင်းအာဏာပိုင်ဆိုသူတွေရဲ့
အကြောက်တရားဟာလည်းမှားတယ်။
ဒီလိုဖြစ်အောင်စနစ်တကျ ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ လူတစ်စုလည်းမှားတယ်။
အမှားတွေကြားရှင်သန်ရတာများလာတော့ ငါတို့ဟာ အမှားကို အမှန်ထင်ပြီး
အမှန်တွေ ပပျောက်ကုန်တယ်။ နှမျောတယ်။

ငါတို့ ခေတ်တခေတ်ဟာ နှမျောဖို့ အရမ်းကောင်းခဲ့တယ်။

-နော်ကောင်း

05/06/2019

" စိတ်ကျနေတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ စီးကရက်အငွေ့ဟာလည်း ပျံသန်းနိုင်သေးတယ်။ "

လူတွေဟာ ဝေးမှာကြောက်ကြတယ်။လူတွေထဲက လူနှစ်ယောက်ဟာလည်း ဝေးမှာကိုကြောက်ရတာပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်မမြင်ရတဲ့စိတ်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်း အောက်ထိကျဆင်းလာကြတယ်ပေါ့။ ဘဝရဲ့ဆုံနိုင်ခွင့်တွေကို စီးကရက်အခိုးအငွေ့တွေလို မှုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်ရတယ်၊စိတ်ကျနေတဲ့လူရဲ့ အခိုးအငွေ့တွေဟာလည်း အပေါ်ကို ပျံသန်းတက်နိုင်ပါတယ်။ စိတ်ကျနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စီးကရက်အငွေ့ဟာလည်း ပျံသန်းနိုင်သေးတယ်။

အိမ်တံခါးဝမှာ ဝေ့တယ်။ ပြတင်းပေါက်က ထွက်တယ်။ လမ်းမပေါ်ကိုရောက်တယ်၊ နီးရာ YBS တက်စီးပြီး ဆံနွယ်တစ်ခုရဲ့ လည်ပင်းအစပ်မှာ ခိုနားဖို့ ခရီးထွက်တယ်။ ပြင်သစ်လို နတ်သမီးလို့ ပေးထားတဲ့ ဆိုင်လေးဆီရောက်တော့ ဆင်းလိုက်တယ်။ ကော်ဖီတစ်ခွက်မှာတယ်။ လူတွေက မနှစ်မြို့လို့ ဒါမှမဟုတ် လူတွေကို မနှစ်မြို့လို့ လူတွေနဲ့ ဝေးရာကို ထွက်လာတဲ့ စီးကရက်ငွေ့ဟာ စိမ်းသက်သက်အနံ့တွေနဲ့။
ဘယ်အရာနဲ့ ဝေးဝေး ရေမွှေးရနံ့တစ်ခုနဲ့ ပြေးနီးချင်တာ။ မဟာဗန္ဓုလပန်းခြံထဲက ခုံတန်းလေးနဲ့ ပြေးနီးချင်တာ။ ပြိုကျလာမယ့် တိမ်အိုတွေကို အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်နောက်ကျမှာ မစိုးရိမ်ရဘဲ စိတ်အေးလက်အေး ထိုင်ကြည့်ချင်တာ။ ဝတ်ထားတဲ့ ဂျင်းဂျက်ကက်ဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် လုံလောက်တဲ့ ထီးကလေးဖြစ်ချင်တာ။စိတ်ကျနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စီးကရက်အငွေ့ဟာလည်း ပျံသန်းနိုင်သေးတယ်။

လိုအပ်တာထက်ပိုစိုသွားလို့ စိုးရိမ်ရတာ ရေစိုနေတဲ့ ရေးလက်စကဗျာစာရွက်လေးပေါ့။အဲဒီထက်ပိုပြီးပြောရင် မိုးမိတဲ့ နှလုံးသားတွေပေါ့။ ကိုယ်တွေပေါ်ကို ရွာချခဲ့တဲ့ လိုအပ်တာတွေရော လိုအပ်တာထက်ပိုခဲ့တဲ့ အစွန်းအထင်းတွေပေါ့။ဘဝကိုရေးကြသူတွေမှာ ခဲဖျက်လေးကိုယ်စီရှိကြရင် ကောင်းမယ်။ ဒါမှမဟုတ် အဝတ်လျှော်စက်ကြီးတစ်လုံးကိုလည်း တောင့်တပါတယ်။စိတ်ကျနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စီးကရက်အငွေ့ဟာလည်း ပျံသန်းနိုင်သေးတယ်။

အဝေးကို မသွားပါနဲ့။ ဒါမှမဟုတ် မျက်တောင်လေးခတ်ပါ။ ဒုတိယအရာကို ကိုယ် ရွေးပေးတယ်။ အေးအေးဆေးဆေးပေါ့ကွယ်။ လက်ဖမိုးလေးနဲ့ ယုယုယယ ပင့်ဖယ်ပေးလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်ဟာ ဘဝတစ်ခုစာ အားငယ်ပင်ပန်းခြင်းတွေ ပြေပျောက်ပါစေပေါ့။ ကိုယ်တိုင်ဟာ တစ်ယောက်တည်းဆို လွင်ပြင်ကျယ် တစ်ခုပေမယ့် လိုအပ်တဲ့အခါကျရင် ပြောင်ရှနေတဲ့ ထောင့်မှန်ကျကျ ဆူးတစ်ချောင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သေးတာ။ စိတ်ကျနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စီးကရက်အငွေ့ဟာလည်း ပျံသန်းနိုင်သေးတယ်။

ထောင့်ဖြောင့်တစ်ခုဟာ သူနဲ့ကျမှ ဖြည့်ဘက်ဖြစ်ပါတယ်။နွေရဲ့ အဆုံးသတ်ဟာ သူနဲ့ကျမှ မိုးစက်မိုးပေါက်ဖြစ်ပါတယ်။ ဂျုံကြမ်းတစ်ခုဟာ သူနဲ့ကျမှ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးလို မွှေးပျံ့ကြိုင်လှိုင်တယ်။ဒါက ရေစက်ပါ။ဒါပေမယ့် ရေစက်ဟာ ရှေ့မဆက်နိုင်တော့။ ရေစက်တစ်ခုဟာ နှစ်ဦးသဘောတူ ခမ်းခြောက်သွားခဲ့တယ်။ မြစ်အစင်းစင်းဟာ ကိုယ်တွေရဲ့ အဝေးကနေ ဝေ့ဝိုက်ပြီးမှ ဆက်လက်စီးဆင်းသွားပါသတဲ့လေ။စိတ်ကျနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စီးကရက်အငွေ့ဟာလည်း ပျံသန်းနိုင်သေးတယ်။

ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ဓာတ်ပုံလေးဟာ အမြဲရှိဆဲပဲ။ ကိုယ့်စိတ်တွေကို အံစာတုံးခေါက်ပြီး လျှောက်လိုက်တဲ့အခါ အကြိမ်ကြိမ်တက်ခဲ့ရ လှေကားများ။ ပြီးတော့ အမြီးအရှည်ဆုံးမြွေကို မြင်မက်ပြီးတဲ့အခါ ပြုတ်ကျခဲ့ရတဲ့ ညပေါင်းများစွာ။ ထမင်းရည်ပူစည်းနင်းမိတဲ့အခါ ဖြန့်ကြည့်ခဲ့ရတဲ့ အိပ်မက်တွေဟာ ပြေးခွင့်လည်း မသာတော့။ လက်လျှော့ရခဲ့တယ်။စိတ်ကျနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စီးကရက်အငွေ့ဟာလည်း ပျံသန်းနိုင်သေးတယ်။

စက္ကူလှေလေးခေါက်ထားတယ်။ ယုံပါ။
သူလိုကိုယ်လို စီးခဲ့ဦးမှာပဲ။ တစ်နေ့နေ့မှာ...

စိတ်ကျနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စီးကရက်အငွေ့ဟာလည်း ပျံသန်းနိုင်သေးတယ်။

- ခွန်းညိုသွေး

02/06/2019

အများဆိုင်နာမ်တစ်ခုကို
တစ်ဦးထဲအပိုင်လို ဝါကြွားမောက်မာချင်လာတိုင်း
အခြားသူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ချစ်ကြောင်းပြောရတယ်။
အဲ့မှာစတော့တာပဲ...။
ငါရှူသွင်းလိုက်တဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ လက်ထဲကကော်ဖီခွက်ဟာ
တစ်ခြစ်ခြစ်ပူလောင်လာခဲ့။ အတ္တတွေ သိက္ခာတွေ ငါမသိတော့။ နားထဲကြားနေရတာက သာဒီးလူရဲ့ 'လိုသလိုသုံး'သီချင်း။ ဒီဘဝမှာတင် ဘယ်ရွေ့ဘယ်မျှရေစက်ပါမယ်မှန်းမတွေးမိခင်မှာပဲ ဇန်နဝါရီရက်စွဲတွေကို တစ်လလုံးစာ ငါမေ့သွားတယ်။ အင်း...ငါ့လက်ထဲက ကော်ဖီခွက်ကတော့ အငွေ့မသေနိုင်သေး။ ဒီလိုနဲ့ ငါလဲအများဆိုင်နာမ် ရုပ်ဂုဏ်သတ္တိလေး ဖြစ်ရင်ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ဖြစ်ခဲ့ပြီးသားလဲ ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ...။
အင်း...အဲ့မှာစတော့တာပါပဲ။

#ဖြိုးခန့်

25/05/2019

**ရှင်သန်နေခြင်းက သိစိတ်နဲ့မသိစိတ်မှာ**

ဘယ်ဌာနေကနေ ဘယ်လိပ်ပြာလေး
တောင်ပံခတ်ပြီး ငိုကြွေးလိုက်လဲတော့ မသိခဲ့
ဒီနိုင်ငံမှာတော့ တစ်ဘဝစာအငြိုးလို
ဒီမိုးတွေ ရွာချနေတယ်...။

ကောင်လေးတစ်ယောက်ကတော့

မိုးရေထဲ အပူအပင်မရှိသူလို(အသိလွတ်နေသူလို)
လမ်းလျှောက်နေတယ်။

ဖွင့်ဆောင်းဖို့မေ့နေတာလား တမင်မဆောင်းတာလားမသိတဲ့
ထီးလေးတစ်လက် လက်မှာချိတ်ထားတယ်။

ချမ်းလို့တုန်နေတာလား တစ်ခုခုရွတ်ဆိုနေတာလားမသဲကွဲ
နှုတ်ခမ်းများကတော့ လှုပ်ခပ်နေတယ်။

သည်းခံပေးနိုင်လို့လား ကြောက်ရွံ့လို့လားမခန့်မှန်းတတ်
တွန်းတိုက်သွားသူတွေကို ခေါင်းငုံပေးထားတယ်။

မိုးရေတွေ သူမသိဘူး...
မိန်းမလှလေးတွေ သူမမြင်ဘူး...
မောပန်းနေဟန် သူမရှိဘူး...
နာကြင်နေပုံ သူမပြဘူး...

သူရေရွှတ်နေတာတစ်ခုထဲ....

"ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက တစ်ဖက်သတ်ချစ်ရတဲ့ သူတစ်ယောက်ရှိသတဲ့"
.........................။ ။

(ပက်ဖီယို)

Dream Writers

10/01/2021

28/10/2019

14/09/2019

13/09/2019

24/08/2019

17/08/2019

05/07/2019

25/06/2019

05/06/2019

02/06/2019

25/05/2019

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category