26/09/2026
"ပါရီအိပ်မက်"
တစ်ခါတလေ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်မှန်းသိပေမယ့် တချို့အိပ်မက်တွေကို ကျွန်မတို့က မက်ချင်ကြတာပဲ။ ပါရီအိပ်မက်လိုမျိုးပေါ့။ ပါရီက လမ်းမတွေကိုလျှောက်သွားမယ်။ ပန်းချီပြခန်းတွေဆီ သွားမယ်။ ကဖေးဆိုင်ထိုင်မယ်။ Croissant (လခြမ်းမုန့်)စားမယ်။ ရေမွှေးတွေဝယ်မယ်။ ပို့စကတ်တွေဝယ်မယ်။ စိန့်မြစ်ကမ်းဘေးမှာလေညင်းခံမယ်။ ဒါက ရိုးရိုးလေးပြောတာပေါ့။
ဒီ့ထက်ပိုပြောရရင် စိန့်ဂျာမိန်း လမ်းမကြီးပေါ် လမ်းလျှောက်ပြီး ဟဲမင်းဝေးအကြောင်း တွေးမယ်။ လူဇင်ဘတ်ဥယျာဉ်ထဲက သံကုလားထိုင်စိမ်းစိမ်းလေးတွေပေါ်မှာထိုင်ပြီး စာဖတ်မယ်။ ကားပေးမဝင်တဲ့ ခရီမြူးလမ်းမှာ ဓာတ်ပုံသွားရိုက်မယ်။ တောင်ကုန်းမြင့်လေးပေါ်က ကဗျာဆန်တဲ့ မွန်မာတာ ရပ်ကွက်ထိ သွားကြည့်မယ်။ မိုနေးနဲ့ ဗန်ဂိုးရဲ့ အရိပ်တွေကိုရှာမယ်။ ပန်းချီမှာ Impressionist ကို ကြိုက်တဲ့ကျမအတွက် ပါရီဟာ ရင်ခုန်စရာကောင်းမယ်။
တကယ်ဆို ပါရီဟာ သုံးလလောက် ခံစားနေထိုင်ရမယ့်မြို့ပဲ ..... စသည်ဖြင့်ပေါ့။
ဒီအိပ်မက်ဟာ မဖြစ်နိုင်မှန်း၊ ဒါမှမဟုတ် မသေချာနိုင်မှန်းလည်း ကျွန်မသိတာပါပဲ။ အဲ့ဒီလိုပဲ ပါရီအိပ်မက်တွေ ကျွန်မတို့ဆီမှာ များတယ်။ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ၊ ဒါ ဘဝပဲလေ။ ဘဝလမ်းမတွေပေါ်က လူတိုင်းဟာ ပါရီအိပ်မက်တွေကိုယ်စီနဲ့ပဲလို့ ကျွန်မထင်တယ်။
Photo: Café Terrace at Night, 1888 by Vincent Van Gogh
#ရေချယ်
#အရာရာတိုင်းမှာအနုပညာ