13/05/2026
❣️ කෙටි කතා 03
✨නිහඬ ස්වර 🎵
"උබ කොහෙ යන්නද හදන්නෙ?"
"ඔයා දන්නවා මම යන්නෙ කොහෙද කියලා."
සහස්රා මද සිනාවක් පා ඇගේ හොඳම මිතුරිය වන සමාධිට පිළිතුරු දුන්නේ, සහස්රාගෙ ගමන ගැන මෙතුවක් කල් හොඳින්ම දැන සිටි එකම පුද්ගලයා සමාධි පමණක්ම වන නිසායි.
"හහ්...කොච්චර කිව්වත්, උබ අහන්නෙ නැනෙ."
සමාධි පැවසූ දෙයට සහස්රා නැවතත් මද සිනාවක් පෑවා පමණි. සහස්රාට කෙතරම් එපා යැයි පැවසුවත් ඇය මේ ගමන නවත්වන්නෙ නොමැති බව සමාධි හොඳින්ම දන්නා කරුණකි. සමාධිට අනුව නම් සහස්රා වසර ගණනාවක් තිස්සෙ මේ කරන ක්රියාවෙන් ඇයට ආපසු ලැබෙන දෙයක් ඇත්තේම නැත. නමුත් සහස්රාට අනුව නම් ඇයට ආපසු කිසිවක් ලැබිය යුතු නැත. ඇයට ඇසට ගැටෙන දසුන පමණක් මේ වසර කීපයටම ප්රමාණවත්.
"ඔයා මගෙ බෑග් එකත් අරන් යනවද? මං අඹ ගහ ළඟ බංකුවට එන්නම්."
"ම්ම්...උබට කියනවට වැඩිය හොඳයි හරකෙක්ට නැටුම් උගන්නනවා. "
සමාධි නැවතත් සහස්රාට දෝෂාරෝපණ එල්ල කලේ හැමදාම කියන එකම වදන් පෙල කියමිනුයි. සහස්රා නැවතත් සමාධිට සිනාවක් පා කර ඇය සිටි නර්තන ගොඩනැගිල්ලෙන් පිට වුනෙ සංගීත ගොඩනැගිල්ල දෙසට යෑමටයි. විශාල භූමියක පිහිටා තිබුන එකිනෙකට වෙනස් ප්රමාණවලින් සමන්විත ගොඩනැගිලි කීපයක් තිබුන කලායතනය නමින් "සෞන්දර්ය නිකේතනය" වුනා.
නමින් සහස්රා දිව්යාංගනා වුන ඇය නර්තනයට උපන් හපන්කමක් තිබුන තරුණියක්. කෙතරම් කැමැත්තක් ඇයට නර්තනයට තිබුනාද කියනවා නම් ඇයට කලායතනය තමන්ගෙ නිවස වගෙ. දවසෙ වැඩිම කාලයක් ගත කරන්නෙ සෞන්දර්ය නිකේතනයේ. සහස්රාට නර්තනයටම හැඩ ගැහුනු ලස්සන රූ සපුවක් හිමි. ඇය ඇත්තෙන්ම ලස්සනයි. දිගු කෙස් කළඹක්, දුඹුරු පැහැ ඇස් දෙකක්, සුන්දර හිනාවක් වගේම හොඳ කාරුණික හදවතකුත් ඇයට හිමියි. මේ නිසා සෞන්දර්ය නිකේතනයේ සිටින බොහෝ දෙනා සහස්රාට ඉතාම ලෙන්ගතුයි.
සෞන්දර්ය නිකේතනයේ නර්තනය හදාරන අයට වෙනම අංශයකුත්, සංගීතයට හදාරන අයට වෙනම අංශයකුත් වෙන් වෙලා තිබුනා. පුහුණුවීම්වල පහසුවට එසේ තිබුනත්, බොහෝ අවස්ථාවල සංගීත අංශය සහ නර්තන අංශය එකට පුහුණුවීම් කරන අවස්ථා නැතුවමත් නෙවේ.
සහස්රා තමන්ගෙ පුහුණුවීම් අවසන් වෙලා තම අතේ බැඳි ඔරලෝසුවෙන් වෙලාවත් බලාගෙන සංගීත ගොඩනැගිල්ලට ඇතුලු වුනෙ යන්තමින් ඇසෙන මිහිරි පියානෝ වාදනයට ඇහුම්කන් දෙමින්. සහස්රා දිගු කොරිඩෝව දිගේ ඇවිදගෙන ගොස් නැවතුනෙ විශාල ජනේලයක් අසල. ඒ ජනේලයෙන් ඇතුලෙ කාමරේ හොඳට පේනවා. කාමරේ ඇතුලෙ විවිධ වර්ගයේ සංගීත භාණ්ඩ පිරිලා තිබුන නමුත් සහස්රාගෙ ඇස් ගත්තෙ හැමදාම වගෙ පියානෝව සහ එය අසල වාඩි වී පියානෝව වාදනය කරන තරුණයවත් විතරයි.
අභිනව් කෞශල්ය වන ඔහු සෞන්දර්ය නිකේතනයේ සිටින ඉතාම දක්ෂ පියානෝ වාදකයෙක්. ඔහුව නොදන්න කෙනෙක් සෞන්දර්ය නිකේතනයේ නොවන තරම්ය. සෞන්දර්ය නිකේතනයේ පවතින ඕනෑම ප්රසංගයක අභිනව්ගෙ ඉදිරිපත් කිරීමක් වරදින්නෙ නැත. අභිනව් ඇත්තෙන්ම ඉතාම කඩවසම් තරුණයෙක්. තලෙළු හමක් ඇති ඔහුගෙ මුහුණට රැළි ගැසුනු කෙස් ගෙන ආවේ අමුතු හැඩයකි. හැමදාම සවස හරියටම වෙලාව හතර පමණ වන විට සංගීත ගොඩනැගිල්ලෙන් ඇසෙන පියානෝ ශබ්දය හැම කෙනෙකුටම හුරු පුරුදුයි. අභිනව්ගෙ පුරුද්දක් තිබුනා, හැමදාම සෞන්දර්ය නිකේතනයෙන් පිටව යන්න පෙර පියානෝව විනාඩි කිහිපයක් වාදනය කරන්න. ඉතින් ඒ පියානෝ වාදනය ඒ වෙලාවට ඇවිත් හොරාට බලාගෙන ඉන්න තවත් කෙනෙක් පුරුදු වෙලා හිටියා.
සහස්රා අදත් වෙනදා වගේම අභිනව්ගෙ ස්වර අතර අතරමං වෙනවා ඇයටවත් දැනුනෙ නැ. සහස්රාට අවශ්ය වුනෙ දුර සිට ඒ වාදනය බලන්න වගේම විඳින්න විතරයි. සහස්රා අභිනව්ගෙ වාදනය දෙස බලා සිටියෙ දිදුළන දෑස්වලින්. අභිනව්ගෙ ඇඟිලි තුඩු පියානෝවෙ ඇත්දත් පැහැති ස්වර පියන් මතත්, කළු පැහැති ස්වර පියන් මතත්, විටෙක රළුවත් විටෙක සියුම්වත් නර්තනයක යෙදෙන්නාක් මෙන් එහාට මෙහාට ගමන් කරන දෙස සහස්රා බලා සිටියෙ මේ දසුන ඇය ප්රථම වතාවට දකින්නාක් මෙනි. ඔහුගෙ සංගීතය ඒ ශාලාව පමණක් නොව මුළු සංගීත ගොඩනැගිල්ලම දෙදරවා නාද රටා මැව්වෙ සහස්රාව හැමදාම වගෙ අභිනව්ගෙ සංගීතය අස්සෙ නවාතැන් ගන්වමින්ය.
විනාඩි කිහිපයකට පස්සෙ අභිනව්ගෙ පියානෝ වාදනය නැවතුනෙ සහස්රාව නැවතත් පියවි සිහියට ගෙනෙමින්ය. අභිනව් පුටුවෙන් නැගිටනවාත් සමඟම සහස්රා ඉක්මනින් ජනේලය අසලින් ඉවත් වී සංගීත ගොඩනැගිල්ලෙන් එළියට දිව ගියෙ තම හොඳම යෙහෙළිය සමාධි සොයාගෙනයි. සහස්රා අඹ ගහ ළඟට යන විටත් සමාධි ඒ අසල ඇති බංකුවෙ වාඩි වී සිටියෙ සහස්රා පැමිණෙන තෙක්ය. සහස්රා පැමිණ බංකුවෙන් වාඩි වෙනවාත් එක්කම සමාධි අදත් වෙනදා වගේම සහස්රාට ප්රශ්න කෝටියක් ඉදිරිපත් කරේ හරියට මාධ්ය වේදිනියක් ලෙසටය.
"ඉතින් බැලුවද අදත්?"
"හ්ම්ම්..."
සහස්රාගෙන් ලැබුනෙ හූමිටියක් පමණි. නමුත් ඇගේ මුහුණේ අලංකාර තෘප්තිමත් හිනාවක් ඇඳී තිබුනි.
"තනියම හිනා වෙනවා. පිස්සු උබට."
"එහෙම නැ."
"නැත්තෙ මොකද...දැන් අවුරුදු කීයක්ද? බොරුවට ගිහින් හොරෙන් බලන් හිටියා කියලා ලැබෙන දෙයක් තියනවද?"
සමාධිගෙ ප්රශ්න කිරීම්වලට සහස්රා කරේ අඹ ගස මුදුනේ සිටි ලේනෙක් දෙස බලා යන්තමින් සිනාසීම පමණි.
"මං කිව්වද මට මොනවා හරි ඕන කියලා.?"
"ඔය..පිස්සු කියවනවා...උබත් එක්ක කතා කරනවට වැඩිය හොඳයි මම වෙන දෙයක් කරනවා."
නැවතත් සමාධිට සහස්රාගෙන් ලැබුනෙ මද සිනාවක් පමණයි. වෙලාවකට සමාධිට සහස්රා ගැන කේන්තියි. තවත් වෙලාවකට දුකයි. ඒ සේරම එකතු කරලා සමාධි කෙතරම් සහස්රාට බැන වැදුනත් සහස්රාගෙන් හැමදාම සමාධිට ලැබුනෙ සිනාවක් විතරයි.
"මං කියන්නෙ, හැමදාම හොරාට ජනේලෙන් බලන් ඉන්නෙ නැතුව ඔයාට පුළුවන්නෙ ඇතුළට ගිහින් එයා ඉස්සරහ වාඩිවෙලා ඕක අහන්න."
සමාධි එසේ පැවසුවේ සහස්රාට දොස් පවරමිනි. සහස්රාගෙ මේ හොර ගල් ඇහිලීම සමාධිටත් ප්රහේලිකාවක් වෙලයි තිබෙන්නෙ. ඒත් සමාධිගෙ අදහසට සහස්රාගෙන් ලැබුනෙ වෙනස්ම පිළිතුරක්.
"සමහර සිංදු තියෙනවා සමාධි, ඒ සිංදුවෙ පද වැල් අපිට තේරුනෙ නැති වුනාට අපි ඒ සිංදුවෙ තනුවට ආදරේ කරනවා. අභිනව් කියන්නෙ පද වැල් නොතේරෙන සිංදුවක් වුනත් මං ඒ සිංදුවෙ තනුවට ආදරෙයි සමාධි."
"ඉතින් ඇතුළට ගිහින් කිව්වොත් නරකද...මං ඔය තනුවට ආදරෙයි කියලා. සමහරවිට එයා ඔයා වෙනුවෙන් ඔයා ආදරේ කරන තනුවට ඔයාට තේරෙන පද වැල් ලියන්න වුනත් බැරි නැ..."
සමාධිගෙ කතාවට සහස්රාගෙන් මෙවර ලැබුනෙ වේදනාවක් පිරි සිනහවක්. ඒ සිනාව කලින් ඇගේ මුහුණේ තිබුන සිනාවන් වගේ නොවන බව සමාධිට හොඳින්ම තේරුනා.
"එපා...එහෙම වුනොත් මට පද වැල් නොතේරුනත් අහන් ඉන්න පුළුවන් සංගීතය නවතීවි. එයා මාව දකීවි. සමහරවිට ඒක එයාට කරදරයක් වේවි. එයාගෙ නිදහස් තනුව වෙනස් වේවි සමාධි. මට ඕන, එයාගෙ සංගීත තනු අතර මම නැති වුනත්, මගේ ලෝකෙ එයාගෙ සංගීත තනු විතරක් ඉතුරු වෙනවට."
සමාධිට දෙන්න පිළිතුරු තවත් තියෙනවද. සමාධිට වෙලාවකට සහස්රා මේ කියන දේවල් තේරෙන්නෙ නැහැ. ඉතින් මේකත් ඒ වගෙ අවස්ථාවක්. සහස්රාගෙ මේ කතා සමාධිට තේරෙන්නෙ හරිම පොඩි ප්රමාණයක් විතරයි.
"අනේ මන්දා සහස්රා...මට ඔයාව තේරුන් ගන්න බැ. හැමදාම දුර ඉඳන් බලන් ඉන්නවා විතරයි."
සහස්රා නැවතත් යන්තමින් සිනාසුනේ සංගීත ගොඩනැගිල්ලෙන් පිටතට පැමිණ තවත් පිරිමි ළමුන් කීප දෙනෙක් සමඟ සිනාසෙමින් කතා කරන අභිනව් දෙස බලමිනි.
"සමහර දේවල් තියනවා සමාධි...හරියට ඒ දේවල් ඉර වගේ."
"ඉර වගේ.?"
සමාධි පුදුමයෙන් ඇසුවෙ නැවතත් සහස්රාගෙ ව්යංගාර්ථ තේරුම් ගැනීමට අපහසුවෙනි.
"ඉරට ආදරේ කරත් අපිට ඉර ළඟට යන්න බෑනෙ සමාධි."
"මොකක්..?"
"ඉර ළඟට ගියොත් අපිව පිච්චෙනවා සමාධි. ඉරට අපි කොච්චර ආදරේ කරත් ළං වෙන්න බැ, අපිව පිච්චෙනවා. ඉතින්, ඔයා හිතා ගන්නකො මට අභිනව්වත් දැනෙන්නෙ ඒ වගෙ කියලා. දුර ඉඳන් එයාගෙ එළිය දකිද්දි හිතට සැනසීමක් දැනෙනවා. හැබැයි, මම ළං වෙන්න ගියොත් ඒ ආදරේ මාව පුච්චලා අළු කරලා දාවි කියලා මට හිතෙනවා."
"ඒත්, ළං නොවි කොහොමද ආදරේ කරන්නෙ..? ඕක වේදනාවක් විතරයි සහස්රා."
සහස්රා නැවතත් වේදනාත්මක සිනාවක් පෑවෙ සෞන්දර්ය නිකේතනයේ ගේට්ටුව අසල සිටින අභිනව් දෙස බලාගෙනයි. අභිනව් සිටියෙ සිනාසෙමින්. ඔහුගෙ අත් බාහුවෙන් තවත් ගැහැණු ලමයෙක් සිනාසෙමින් අල්ලාගෙන සිටියෙ අභිනව් සමඟ කතා කරමිනි. අභිනව්ත් ඇයගෙ ඉන වටා අත රැගෙන ගොස් ඇයව තමන්ගෙ අසලට තවත් ළං කරගත්තෙ සහස්රා දුර සිට යන්තමින් සිනාසෙමින් බලා සිටින අතරයි. නමුත් මේ කිසිවක් සමාධි දුටුවේ නැත. ඇය තවමත් සිටියෙ ඇගේ ප්රශ්නයට සහස්රාගෙ පිළිතුර බලාපොරොත්තුවෙනි.
"සමහරු ඉන්නවා සමාධි දුර ඉඳන් ආදරේ කරන එකටත් ආදරේ කරන. මට ඕන නැහැ එයාගෙ ජීවිතේට බාධාවක් වෙන්න. මම කැමති එයා හැමදාම ඔය වගේ හිනා වෙවි ඉන්නවා බලන් ඉන්න. හිනා වෙවි හැමදාම එයා අලුත් අලුත් තනු වයද්දි ඒ තනු අතරෙ තනියම අතරමං වෙන්න. ඒ තනු මට අයිති නොවුනත් ඒ තනුවලට තනියම හරි අයිතිවාසිකමක් තියා ගන්නයි මං කැමති. ඒ හිනාව, ඒ තනුව මගෙ නොවුනත්...ඒ හිනාවට, ඒ තනුවට හේතුව මම නොවුනත්... මට ඒ හිනාව පේන මානයේ, ඒ තනුව ඇහෙන මානයේ ඉන්න ලැබෙන එකත් වාසනාවක් සමාධි."
ඉතින් සමාධිට අහන්න තව ප්රශ්න ඉතුරු වෙලා ඇතිද.? තවත් ප්රශ්න අහලා සහස්රාව මහන්සි කරවන්න සමාධිට හිතක් දුන්නෙත් නැහැ. ඉතින් සමාධි කරේ සහස්රාට කෙටි හිනාවක් දීපු එක විතරයි.
"හ්ම්ම්...දැන් යමු...බස් එක එන වෙලාව හරි.."
"යමු."
ඉතින් ඒ හිරු බසින සන්ධ්යාවෙ සමාධි වෙනත් බසයක නිවස බලා පිටව ගිය අතර සහස්රාත් තනියව වෙනත් බසයකට නැග ජනේලයක් අසල අසුනක වාඩි වුනෙ තැඹිලි පැහැ ගත් අහස දෙස බලාගෙනයි. සහස්රා අත තිබූ පොත ඇතුළෙ අභිනව් වෙනුවෙන් ලියූ කුඩා සටහනක් තිබුණි. එය කිසි දිනෙක අභිනව්ට නොලැබෙන බව සහස්රා හොදාකාරවම දැන සිටියා.
"සමහර ආදර කතා ලස්සනම ඒවා ඇහෙන්නෙ නැතිවුනාම. මම ඔයාට ආදරේ කරන්නෙ මගෙ හිතේ විතරක් ඇහෙන පද වැල් නොතේරුනත් ඇහෙන නිහඬ තනුවට."
පද වැල් නොතේරෙන තනුවලට ආදරේ කරන නිහඬ ආදරවන්තයන්ට ආදරෙන්...💜️
නිමි...!
ඔබේ නිහතමානි, අව්යාජ අදහස් එකතු කරන්න..ස්තූතියි..💜️
✍ Dakshini Navoda
23 වසර කණ්ඩායම
කලමනාකරන පීඨය
