04/09/2026
💔 ලකුණු 133යි… කඩඉම 134යි… ඒත් මේ ලකුණු 133 පිටුපස තියෙන්නේ අපේ පුතාගේ ජීවිතයේ අමතක නොවන දවස් කිහිපයක කතාවක්… 🥺❤️
අද අපේ පුතාගේ ශිෂ්යත්ව ප්රතිඵලය ආවා.
ලකුණු 133යි…
කඩඉම් ලකුණ 134යි…
ලකුණු එකකින් ඔහුගේ බලාපොරොත්තුවක් අපෙන් ඈත් වුණා වගේ දැනුණා.
ඒ ප්රතිඵලය දැකලා අපේ පුතා ගොඩක් අඬනවා. 💔
ඒත් ඔහුගේ මේ ලකුණු 133 දිහා බලලා, ඔහුගේ දක්ෂතාවය ගැන තීරණයක් ගන්න කලින්… අගෝස්තු 8 වැනිදා රාත්රියේ සිට අගෝස්තු 9 වැනිදා විභාගය දක්වා සිදුවුණු දේ දැනගන්න ඕනේ.
මොකද ඒ කතාව දන්න අපිට නම්…
මේ ලකුණු 133 කියන්නේ ලකුණු 133ක් විතරක් නෙවෙයි. ❤️
---
අගෝස්තු 8… විභාගයට පෙර දවස…
අපේ පුතා හදිසියේම දැඩි ලෙස අසනීප වුණා.
අපි ඒ රාත්රියේ පෞද්ගලික වෛද්යවරුන් තුන්දෙනෙකු හමුවුණා.
වෛද්යවරුන් තුන්දෙනාම අපිට කිව්වේ එකම දෙයක්…
“තවත් ප්රමාද කරන්න එපා. හැකි ඉක්මනින් රෝහල්ගත කරන්න.”
ඒ වෙලාවේ අපිට තිබුණේ එකම අරමුණයි.
පුතාව බේරගන්න ඕනේ.
අපිත්, අපේ පුතාගේ පන්තිභාර ගුරුතුමියත්, මිරහවත්ත විහාරස්ථානයේ විහාරාධිපති පූජ්ය සද්ධාතිස්ස ස්වාමීන් වහන්සේත් එකතු වෙලා ඒ රාත්රියේ බණ්ඩාරවෙල, බදුල්ල, නුවරඑළිය ප්රදේශවල පෞද්ගලික රෝහල්වලට එකින් එක දුරකථන ඇමතුම් ගත්තා.
“දරුවෙක් හදිසියේ අසනීප වෙලා… දැන්ම scan එකක් කරගන්න පුළුවන්ද?”
ඒත් ඒ වෙලාවේ scan එකක් කිරීමට අවශ්ය වෛද්යවරුන් සිටියේ නැහැ.
කාලය ගත වෙනවා…
පුතාගේ තත්ත්වය ගැන අපේ බය වැඩි වෙනවා…
අවසානයේ ස්වාමීන් වහන්සේගේ හිතවත් වෛද්ය දිනේශ් මහතාට කතා කළා.
අපි ඔහුගේ නිවසට යන විටත්, අපේ පුතා වෙනුවෙන් වේදනාව අඩු කිරීමට අවශ්ය බෙහෙත් පවා ඔහු සූදානම් කරගෙන සිටියා.
වෛද්ය දිනේශ් මහතා පුතාව ඉතාමත් අවධානයෙන් පරීක්ෂා කළා.
ඔහු පමණක් නොව, ඔහුගේ වෛද්යවරියක වූ බිරිඳත් පුතාව පරීක්ෂා කළා.
දෙදෙනාම පරීක්ෂා කරලා අපිට කිව්වේ,
“මෙතනදී තවත් කරන්න දෙයක් නැහැ. දැන්ම රෝහල්ගත කරන්න.”
ඒ සමඟම ඔවුන් අපිට කිව්වා,
“දියතලාව රෝහලට ගෙනියන්න. අපි එහෙට කතා කරන්නම්.”
අපි තවත් මොහොතක්වත් ප්රමාද නොකර පුතාව අරගෙන දියතලාව රෝහලට ගියා.
අපි එහි යන විට සිදුවුණේ අපිට අදටත් පුදුමයක් වගේ දැනෙන දෙයක්.
අවශ්ය සියලු පරීක්ෂණ ලහිලහියේ සිදු කළා.
ඒ හැමදේම ඉක්මනින් සිදුවුණේ වෛද්ය දිනේශ් මහතා කලින්ම රෝහලට කතා කරලා පුතාගේ තත්ත්වය ගැන දැනුම් දී තිබූ නිසා.
අවසානයේ තීරණය වුණා…
පුතාව වහාම operation කරන්න ඕනේ.
රාත්රී 12ට පමණ operation එක ආරම්භ කළා.
අලුයම 1.30ට පමණ ඔහුව වාට්ටුවට ගෙනාවා.
ඒ වෙලාවේ අපේ පුතාට සිහිය තිබුණේ නැහැ… 💔
ඒ මුළු කාලය පුරාම අපිත් එක්ක සිටියේ සද්ධාතිස්ස ස්වාමීන් වහන්සේ.
Operation එක ආරම්භ වූ මොහොතේ සිට අවසානය දක්වා operation theatre එකෙන් එළියේ අපි සමඟම උන්වහන්සේ රැඳී සිටියා.
පුතාව රෝහලට ගෙන යාමටත්, අවශ්ය සෑම අවස්ථාවකම ගමන් පහසුකම් සලසා දීමටත් උන්වහන්සේගේ වාහනය ලබා දුන්නා.
ඒ රාත්රියේ අපිට දැනුණු අසරණකම අතරේ, උන්වහන්සේ අපිට විශාල ශක්තියක් වුණා. 🙏❤️
---
ඒත් පසුදා උදේ තවත් ප්රශ්නයක් අපි ඉදිරියේ තිබුණා…
ශිෂ්යත්ව විභාගය.
අපේ පුතා මේ විභාගය ගැන ලොකු හීනයක් තියාගෙන හිටියා.
ඔහුගේ ඉලක්කය තිබුණේ ලකුණු 175ට වඩා වැඩි ප්රමාණයක් ලබාගන්න.
ඒක ඔහුට පුළුවන් බව අපි හොඳින්ම දැනගෙන හිටියා.
මොකද ඔහු නිතරම පන්තියේ පළමුවැනියා.
පුහුණු ප්රශ්න පත්රවලත් ඔහු බොහෝවිට 175ට ආසන්නව හෝ ඊට ඉහළින් ලකුණු ලබාගත්තා.
ඒ නිසා අපිට තිබුණේ විශ්වාසයක්.
මේ පුතාට මේ විභාගයෙන් හොඳ ප්රතිඵලයක් ගන්න පුළුවන්.
ඒත්…
පසුදා උදේ ඔහු සිටියේ ශල්යකර්මයකට පැය කිහිපයකට පසුවයි.
තවමත් දුර්වලයි.
වේදනාවෙන්.
හරිහැටි නින්දක් නැහැ.
ඒත් ඔහුගේ හිතේ තිබුණේ එකම දෙයක්…
“මට විභාගය ලියන්න ඕනේ.”
අපි ඔහුව නවත්වන්න හිතුවත්, ඔහුගේ ඒ ආශාව ඉදිරියේ අපිට ඔහුව නවත්වන්න බැරි වුණා.
අවශ්ය තාවකාලික ප්රතිකාර හැකි ඉක්මනින් ලබාදී ඔහුව විභාගයට රැගෙන ගියා.
---
ඒ මොහොත අපිට කවදාවත් අමතක වෙන්නේ නැහැ…
පුතාට තනියම වාහනයෙන් බැහැලා ඇවිදින්න තරම්වත් ශක්තියක් තිබුණේ නැහැ.
ඒ නිසා අම්මා ඔහුව වඩාගෙන වාහනයෙන් එළියට ගත්තා.
විභාග ශාලාවට ඔහුව වඩාගෙන යන්න හදන විට…
පුතා මගේ දිහා බලලා කිව්වා…
“තාත්ති… මට පුළුවන්…” 🥺❤️
ඒ වචන ටික ඇහුණම අපි දෙන්නාටම හිතාගන්න බැරි හැඟීමක් දැනුණා.
අපි ඔහුව ශාලාව ඇතුළට ගෙන ගියා.
ඒ මොහොතේ සිට ඔහු ඇතුළේ මුහුණ දුන්නේ මොන තරම් අමාරුවකටද කියලා අපි දැක්කේ නැහැ.
මොකද දෙමාපියන්ට විභාග ශාලාව ඇතුළට යන්න අවසර තිබුණේ නැහැ.
අපිට කරන්න පුළුවන් වුණේ ශාලාවෙන් එළියට වෙලා අපේ පුතා වෙනුවෙන් බලාගෙන ඉන්න එක විතරයි. 🙏
විභාගය අවසන් වෙලා පුතා අපි ළඟට ආවම තමයි ඔහු ඒ මොහොතේ සිදුවූ දේ අපිට කිව්වේ…
“තාත්ති… මම ගිය ගමන් මට කැරකිල්ලක් ආවා. ඔලුව ගොඩක් රිදුණා…”
ඔහු කිව්වේ විනාඩි 15ක් පමණ ඒ අමාරුව තිබුණා කියලා.
ඊට පස්සේ තමයි තත්ත්වය ටිකෙන් ටික අඩු වෙලා ඔහුට ලියන්න හැකි වුණේ.
ඒ වෙලාවේ ඔහු ඇතුළේ කොච්චර අමාරුවක් දරාගෙන හිටියාද කියලා අපි දැනගෙන හිටියේ නැහැ…
අපි එළියේ බලාගෙන හිටියා.
ඔහු ඇතුළේ තනිවම තමන්ගේ හීනය වෙනුවෙන් සටන් කළා. 💔
විභාගය අවසන් කළ වහාම නැවත ඔහුව දියතලාව රෝහලට රැගෙන ගියා.
---
ඒකෙන් ඔහුගේ සටන අවසන් වුණේ නැහැ…
විභාගයෙන් පසුව දින 12ක් දියතලාව රෝහලේ ප්රතිකාර ලැබුවා.
තුවාලයේ සැරව පිරුණු නිසා නැවත තුවාලය විවෘත කරලා සැරව ඉවත් කරන්න සිදු වුණා.
ප්රතිජීවක ප්රතිකාර ලබා දුන්නා.
පසුව නිවසට ආවත්…
නැවත උණ.
නැවත රෝහල.
නැවත වේදනාව.
අවසානයේ නුවරඑළිය මහ රෝහලේ තවත් දින 8ක් ප්රතිකාර ලැබුවා.
දින දෙකකට පෙර තමයි ඔහු නැවත නිවසට ආවේ.
ඒත් අදටත් ඔහු සම්පූර්ණයෙන් සුව වී නැහැ.
තුවාලය තවමත් සම්පූර්ණයෙන් වසා නැහැ.
හෙට නැවත ලේ පරීක්ෂණයකට රෝහලට යන්න තියෙනවා.
ඒක හොඳ නම් පස්වැනිදා මැහුම් දමන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. 🙏
---
ඒ අතරේ අපිට ලැබුණු ආදරය… ❤️
මේ ගමනේ අපිව තනි නොකළ සියලු දෙනාට අපි හදවතින්ම ස්තූතිවන්ත වෙනවා.
අපේ පුතා වෙනුවෙන් සෑම මොහොතකම අපි සමඟ සිටි පූජ්ය සද්ධාතිස්ස ස්වාමීන් වහන්සේට… 🙏
උන්වහන්සේගේ වාහනයෙන් පුතාට අවශ්ය ගමන් පහසුකම් සලසා දුන්නාටත්, operation එක ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා අපි සමඟ operation theatre එකෙන් එළියේ රැඳී සිටියාටත් අපි සදා ණයගැතියි.
වෛද්ය දිනේශ් මහතාට සහ එතුමාගේ වෛද්යවරියක වූ බිරිඳට… 🙏
ඒ තීරණාත්මක රාත්රියේ අපේ පුතාව පරීක්ෂා කරලා, නිවැරදි වේලාවේ නිවැරදි තීරණය ගන්න අපිට මඟ පෙන්වූවාටත්, දියතලාව රෝහලට කලින් දැනුම් දී පුතාව ඉක්මනින් ප්රතිකාර වෙත යොමු කළාටත් අපගේ හෘදයාංගම ස්තූතිය.
දියතලාව සහ නුවරඑළිය රෝහල්වල අපේ පුතාව රැකබලා ගත් සියලුම වෛද්යවරුන්ට, හෙද නිලධාරීන්ට සහ කාර්ය මණ්ඩලයට…
අපේ පුතාගේ විදුහල්පතිතුමා, පන්තිභාර ගුරුතුමිය සහ අනෙකුත් ගුරුභවතුන්ට…
රෝහලට ඇවිත් පුතාව බලලා අපිව දිරිමත් කළ අයට…
අපිට උදව් කළ නෑදෑයන්ට සහ අසල්වැසියන්ට…
දුරකථනයෙන් කතා කරලා “පුතාට දැන් කොහොමද?” කියලා සැපදුක් විමසූ හැමෝටම…
අපේ හදවතින්ම ස්තූතියි. 🙏❤️
ඔබලාගේ ආදරය අපිට මේ දුෂ්කර දවස්වල විශාල ශක්තියක් වුණා.
---
අද අපේ පුතා අඬන්නේ ලකුණු 133කට නෙවෙයි… 💔
ඔහු අඬන්නේ ඔහුගේ හීනය වෙනුවෙන්.
ඔහුගේ හීනය වුණේ බණ්ඩාරවෙල සෙන්ට්රල් කොලේජ් එකට ඇතුළත් වීම.
ඒ වෙනුවෙන් ඔහු ශිෂ්යත්වයට ඉලක්ක කරගෙන හිටියේ ලකුණු 175ට වඩා වැඩියෙන්.
අපි දැනගෙන හිටියා ඒක ඔහුට පුළුවන් බව.
ඔහුගේ ගුරුතුමිය දැනගෙන හිටියා.
ඔහුත් දැනගෙන හිටියා.
ඒත්…
ජීවිතය ඔහුගේ විභාගයට කලින් ඔහුට තවත් විභාගයක් දුන්නා.
ඒ තමයි වේදනාව මැද ජීවිතය වෙනුවෙන් කළ සටන.
ඒ සටන ඉවර නොවී තිබියදීම ඔහු තමන්ගේ හීනය වෙනුවෙන් විභාග ශාලාවට ගියා.
ඒ නිසා අපිට මේ 133 කියන්නේ සාමාන්ය ලකුණු 133ක් නෙවෙයි.
මේ ලකුණු 133 ඇතුළේ තියෙන්නේ
ඔහුගේ වේදනාව…
ඔහුගේ කඳුළු…
ඔහුගේ කැපවීම…
ඔහුගේ ධෛර්යය…
ඔහුගේ හීනය… ❤️
පුතේ… ඔයා පැරදුණේ නැහැ. 🥺❤️
ඔයා එදා අපිට කිව්වා…
“තාත්ති… මට පුළුවන්…”
අදත් අපි ඔයාට කියන්නේ ඒකමයි…
“ඔව් පුතේ… ඔයාට පුළුවන්.” ❤️
ලකුණු එකකින් කඩඉම මඟහැරුණා වෙන්න පුළුවන්.
ඒත් ඔයාගේ ජීවිතයේ ඉදිරියට යන ගමන ලකුණු එකකින් නවත්වන්න කාටවත් බැහැ.
අපි තවමත් ඔයාගේ හීනය අත්හැරලා නැහැ. 🙏
මොකද… අපේ පුතාගේ හීනය ලකුණු එකකින් අවසන් කරන්න අපි තවම සූදානම් නැහැ. ❤️
අද ඔයා අඬන්න පුතේ…
හිතේ තියෙන දුක එළියට දාන්න.
ඒත් හෙට…
ආයෙත් නැගිටින්න.
ඔයා එදා වේදනාව මැද නැගිට්ටා වගේම…
ඔයාගේ හීනය වෙනුවෙන් ආයෙත් නැගිටින්න. ❤️
**ලකුණු 133යි…
කඩඉම 134යි…
ඒත් අපේ පුතාගේ කැපවීමට…
කිසිම කඩඉමක් නැහැ.** ❤️🥺🙏
දමිත් ලක්ෂිත මහතාගේ ගිණුමෙන් උපුටා ගන්නා ලදී.
