03/01/2026
“නැවතුණු හීනය”
ඇය හමුවුණේ වැසි දවසකයි.
කොළඹ පාරේ බස් නැවතුම යට, අත් දෙකෙන් පොත් ගොඩක් අල්ලගෙන, වැසි බිංදු අතර හිනා වෙමින් ඉන්න ඇයව මම දැක්කා. ඒ මොහොතේ මට දැනුණේ, මගේ ජීවිතේ අතුරුදහන්ව තිබුණු කොටසක් හමුවුණා වගේ හැඟීමක්.
ඇයගේ නම සෙව්.
මගේ නම කවිඳු.
අපි කතා කළේ පොත් ගැන, හීන ගැන, ජීවිතේට කරන්න ඕන දේවල් ගැන. කාලය ගියේ අපි දෙන්නාටම නොදැනී. වැසි නතර වෙද්දී, අපේ කතා අලුත් ආරම්භයක් වෙලා තිබුණා.
ඊට පස්සේ දවස් ගණනාවක්, සති ගණනාවක්, මාස ගණනාවක්…
අපි එකට හිනා වුණා.
එකට අඬලා තියෙනවා.
එකට හීන ගොඩනගලා තියෙනවා.
“කවිඳු, අපි දෙන්නා වයසට ගියත්, මේ විදිහටම කතා කරගෙන ඉමු නේද?”
ඇය එහෙම කියද්දී, මගේ හදවත පිරිලා ගියා.
“අනිවාර්යයෙන්ම,”
මම කිව්වේ හිතෙන්ම.
ඒත්…
ජීවිතේ හැම වෙලාවෙම අපි හිතන විදිහට යන්නෙ නෑ.
එදා ඇය අමුතුයි.
කතා කරන්නෙත් නෑ.
ඇස් දෙකේ තිබුණේ මම කලින් නොදැකපු වේදනාවක්.
“කවිඳු… මට ඔයාට කියන්න දෙයක් තියෙනවා,”
ඇය නිතර හිනා වෙලා කතා කරන හඬට වඩා බර හඬකින් කිව්වා.
ඒ මොහොතේම මට දැනුණා…
මේ කතාවේ කෙනෙක්ට තුවාල වෙන්න යනවා කියලා.
“මට විවාහයක් සකස් කරලා තියෙනවා,”
ඇය කිව්වේ ඇස් පහළට බලාගෙන.
ලෝකය නතර වුණා වගේ.
මගේ හදවතට හුස්ම ගන්න බැරි වුණා.
“ඒක… ඔයාට කැමති විවාහයක්ද?”
මම අමාරුවෙන් ඇහුවා❤️🩹.
ඇය හිස වැනුවා.
නෑ කියලා🥹.
“ඒත් මට තීරණයක් නැහැ කවිඳු. මගේ පවුල… ඔවුන්ට විරුද්ධ වෙන්න මට ශක්තිය නෑ.”
මට කියන්න වචන නැති වුණා.
ආදරේ කියන්නේ කෙනෙක් අල්ලගෙන තියාගන්න එක නෙමෙයි කියලා මට තේරුණා.
ආදරේ කියන්නේ, ඔවුන්ගේ වේදනාව තේරුම්ගෙන, නිහතමානීව ඉවත් වෙන්නත් පුළුවන් වීම.
අවසාන දවසේ…
අපි එකට හමුවුණේ ඒ පරණ බස් නැවතුම යටමයි.
“මාව අමතක කරන්න එපා,”
ඇය ඇස් කඳුළින් කියද්දී,
“මට ඔයාව අමතක කරන්න පුළුවන් වෙයිද?”
මම හිතෙන්ම ඇහුවා.
ඇය ගියා.
මම ඉතිරි වුණා.
විවාහ දවසට කලින් රාත්රියෙයි.
සෙව් මට message එකක් එව්වා.
“කවිඳු… මට ඔයාව දැකලා යන්න ඕන. අවසාන වතාවට.”
මම කිසිවක් නොකියාම ගියා.
ඒ පරණ බස් නැවතුම යට…
අපේ කතාව ආරම්භ වුණ තැනට.
ඇය ඇවිත් හිටියේ සුදු ඇඳුමක් ඇඳගෙන.
හෙට දවසට පුහුණුවක් වගේ.
ඒත් ඇස් දෙක…
ඒවාට පුහුණුවක් දීලා තිබුණේ නෑ.
කඳුළු පිරුණා.
“කවිඳු…”
ඇය මගේ නම කියද්දී,
මට තේරුණා —
ඇය සදහටම මගෙන් සමුගන්නයි ආවේ.
“හෙට, මම වෙන කෙනෙක්ගේ බිරිඳක්,”
ඇය කීවේ හඬ කම්පනය වෙමින්.
මට කිසිම වචනයක් නෑ.
ඒ නිහඬතාවය,
අපි දෙන්නා අතර තිබුණ හැම සිනාවක්ම මරලා දැම්මා.
ඇය මගේ අත අල්ලගත්තා.
එදා වගේම උණුසුම්.
ඒත් අද…
ඒ උණුසුමට අයිතියක් මට නෑ.
“මට ඔයා එක්ක ජීවිතයක් ජීවත් වෙන්න ලැබුණේ නෑ…
ඒත් කවිඳු,
මගේ හිතේ
මම මැරෙන දවස දක්වා
ඒ ජීවිතේ
ඔයා එක්ක ජීවත් වෙයි.”
එතකොටම…
ඇය මගේ පපුවට හිස තියාගෙන ඇඬුවා.
මම අත් දෙකෙන් ඇයව අල්ලගත්තේ නෑ.
ඒ මොහොතේ
ඒක වැරදියි කියලා මට හිතුනා.
ඇය ආපසු හැරෙද්දී,
මගේ කණට ඇහුණේ
ඇය කියපු අවසාන වචන ටික.
“කවදාහරි,
මම සතුටින් හිනා වෙලා හිටියොත්…
ඒ හිනා,
ඔයාට අයිති නෑ කියලා
හිතාගෙන ඉන්න.”
ඇය ගියා.
මෙවර ඇය හැරිලා බලන්නෙවත් නෑ.
අදත් වැසි වැටෙන දවසක් ආවොත්,
මම ඒ බස් නතරය යට නවතිනවා.
කවදාහරි,
ඒ වැසි අතරින්,
පරණ හිනා එක්ක
ඇය ආයෙම එයි කියලා හිතාගෙන.
ඒත් මම දන්නවා…
කැඩුණු හීන,
කවදාවත්
ආයෙම සම්පූර්ණ වෙන්නේ නෑ.
ඊට වසර කීපයකට පස්සේ,
මට ආරාධනා පතක් ලැබුණා.
“සෙව් – පළමු දරුවාගේ උපන් දිනය.”
මම ඒ පත අතේ තියාගෙන දිග වෙලාවක් හිටියා.
ඇයගේ සතුට…
ඒක මට අවශ්ය දේමයි.
ඒත්…
මම ඒ පත කඩලා දැම්මා.
නැත්තම් මගේ හදවත
තව එක වතාවක්
කැඩෙන්න ඉඩ තියෙනවා.
එදා රෑ,
වැසි වැටුණා.
මම ඒ පරණ බස් නැවතුම යට නැවතිලා
ඇය එයි කියලා බලාගෙන හිටියේ නෑ.
මම බලාගෙන හිටියේ,
මගේ හිතට
ඇය අමතක වෙයිද කියලා.
ඒත් වැසි එක්ක මට තේරුණා…
ඇය මාව හැරගියේ නැහැ.
ඇයව මගේ ජීවිතේ
සදාකාලයටම
ඉතුරු කරලා ගියා....❤️🩹
✒️ RANA
