07/08/2026
ඔයත් කවදා හරි තනි වෙච්ච මොහොතක අහස දිහා බලාගෙන හිටියාද?
කිසිම කෙනෙක් නැති තැනක නොවෙයි... මිනිස්සු ගොඩක් අතර ඉඳගෙනත්, හිත ඇතුළෙන් අමුතු හිස් බවක් දැනුණු මොහොතක් තිබුණාද?
ඒ හැඟීමට අපි කියන්නේ තනිකම.
ගොඩාක් දෙනා තනිකම කියන්නේ දුර්වලකමක් කියලා හිතනවා. තවත් සමහරු ඒකෙන් පැනලා යන්න උත්සාහ කරනවා. හැබැයි තනිකම හැම වෙලාවෙම අපේ සතුරෙක් නෙවෙයි.
සොබාදහම දිහා බලන්න...
තනි ගසක් සුළඟත් එක්ක කතා කරනවා. තනි කුරුල්ලෙක් අහස හරහා පියාඹනවා. කුඩා දිය පහරක් තමන්ගේම ගමන යනවා.
ඒ කිසිවක් තනි නිසා දුර්වල වෙලා නැහැ.
මිනිස් සිතත් ඒ වගේමයි.
අපි ජීවිතේ පුරාම අන් අයව තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරනවා. නමුත් අපිම අපේ හිතට ඇහුම්කන් දෙන වෙලාවන් අඩුයි.
තනිකම කියන්නේ සමහර වෙලාවට... අපේම හඬ අහන්න ලැබෙන නිහඬ ඉඩක්.
අපි හිනාවෙන හැම වෙලාවකම සතුටින් ඉන්නවා කියලා හිතන්න බැහැ.
අපි නිහඬව ඉන්න හැම වෙලාවකම දුකෙන් ඉන්නවා කියලත් කියන්න බැහැ.
මිනිස් සිත... සාගරයක් වගේ ගැඹුරුයි.
පිටින් පෙනෙන්නේ රළ ටිකක් විතරයි. ඒත් ඇතුළේ කතාව දන්නේ ඒ සිතම විතරයි.
තනිකම අපිට අතීතය මතක් කරනවා. සමහර මතක සතුට ගෙනෙනවා. තවත් සමහර මතක නිහඬව ඇස් තෙමනවා.
ඒත් මතක කියන්නේ අපි ජීවත් වුණා කියන සාක්ෂියක්.
ඒවා නැති කරන්න බෑ. ඒවා සමඟ ජීවත් වෙන්න ඉගෙන ගන්න පුළුවන්.
සොබාදහම අපිට ලොකු පාඩමක් උගන්වනවා.
වැස්ස හැමදාම වැටෙන්නේ නැහැ.
අඳුර හැමදාම පවතින්නේ නැහැ.
හිරු හැංගුණත්... නැවත උදාවෙනවා.
අපේ ජීවිතත් ඒ වගේමයි.
අද තනිකමක් දැනුණත්... හෙට ඒ තැන බලාපොරොත්තුවක් පිරෙන්න පුළුවන්.
ඒ නිසා තනිකමට බය වෙන්න එපා.
ඒ නිහඬකම තුළ ඔබව ඔබට හමුවෙන්න පුළුවන්.
සමහර විට ජීවිතේ ලස්සනම පිළිතුරු... ඝෝෂාව අතර නොවෙයි.
නිහඬකම ඇතුළේ හමුවෙනවා.
ඉතින් ඊළඟ වතාවේ ඔයා තනිව අහස දිහා බලනවා නම්...
එය හිස් බවක් ලෙස නොව, ඔයාගෙ හිත ඔයා එක්ක කතා කරන මොහොතක් ලෙස බලන්න.
මොකද...
සොබාදහම වගේම, මිනිස් සිතත්...
නිහඬවම ලස්සන කතා ගොඩක් සඟවාගෙන ජීවත් වෙනවා.🍂
✍️ නිමා..
