23/05/2026
ខណៈពេលដែលមនុស្សភាគច្រើនកំពុងលង់លក់ក្នុងដំណេកដ៏ស្កប់ស្កល់នៅឡើយ នាឡិការោទ៍ម៉ោង ៣ ឬម៉ោង ៤ ភ្លឺ បានដាស់រាងកាយដ៏នឿយហត់ឲ្យភ្ញាក់ឡើងទាំងបង្ខំ។ មិនទាន់ទាំងមានពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងមកផង ជើងទាំងគូត្រូវឈានចេញពីផ្ទះទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ព្រោះខ្លាចមិនទាន់ឡានឈ្នួល។
ការធ្វើដំណើរទៅកាន់កន្លែងធ្វើការ មិនមែនជាការអង្គុយលើពូកឡានដ៏ស្រួលនោះទេ គឺការ «ឈរណែនណាន់តាន់តាប់» លើឡានទ្រុង ហាលខ្យល់ ហាលលំអងធូលី និងផ្សែងឡានតាមដងផ្លូវ។ ដៃម្ខាងតោងបង្កាន់ដៃឡានយ៉ាងជាប់ ឯចិត្តភ័យអរៗ ខ្លាចតែក្រឡាប់ ឬមានគ្រោះថ្នាក់ និងខ្លាចមួយទៀតគឺ "ខ្លាចទៅយឺតម៉ោង" ព្រោះការយឺតតែមួយនាទី មានន័យថាប្រាក់ខែដ៏តិចតួចនោះនឹងត្រូវកាត់បង់។
ពេលទៅដល់រោងចក្រ ជើងដែលឈររាប់ម៉ោងនៅលើឡានអម្បាញ់មិញ ត្រូវបន្តឈរ ឬអង្គុយចំពោះមុខម៉ាស៊ីនដេរ ឬខ្សែសង្វាក់ផលិតកម្មយ៉ាងហត់នឿយ។ សំឡេងម៉ាស៊ីនលាន់រំពងពេញត្រចៀក ដៃត្រូវរហ័ស ភ្នែកត្រូវមុត។ ៨ ម៉ោង ទៅ ១០ ម៉ោង ហាក់ដូចជាយូរអង្វែងណាស់សម្រាប់រាងកាយដែលទន់ជ្រាយ។
អ្វីដែលគួរឲ្យខ្លាចបំផុតសម្រាប់អ្នករោងចក្រ មិនមែនជាការងារហត់នោះទេ គឺ «ការមិនហ៊ានឈឺ»។
ទោះបីជាក្តៅខ្លួន ស្រុតកម្លាំង ឬឈឺក្បាលចង់ផ្ទុះ ក៏ត្រូវលេបថ្នាំសង្កត់ដើម្បីគ្របដណ្តប់ការឈឺចាប់ រួចដើរចូលរោងចក្រទាំងរាងកាយញ័រទទ្រើត។ ព្រោះពួកគេដឹងច្បាស់ថា បើសុំច្បាប់ឈប់តែមួយថ្ងៃ លុយអត្ថប្រយោជន៍ និង «លុយវត្តមាន» ដែលខំសន្សំពេញមួយខែនឹងត្រូវរលាយបាត់ភ្លាមៗ។ ២១០ ដុល្លារ គ្មានចំណែកសម្រាប់ភាពទន់ជ្រាយឡើយ។
"បាយមិនត្រង់មាត់" មិនមែនជាពាក្យបំផ្លើសឡើយ។ ម៉ោងបាយថ្ងៃត្រង់ដែលមានពេលដ៏ខ្លី ត្រូវប្រជែងគ្នាដណ្តើមពេលវេលា បាយញ៉ាំទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ញ៉ាំបណ្តើរភ្នែកសម្លឹងមើលម៉ោងបណ្តើរ គ្មានឡើយភាពរីករាយក្នុងការភ្លក់រសជាតិម្ហូបអាហារ មានតែការញ៉ាំដើម្បីរស់ និងដើម្បីមានកម្លាំងបន្តការងារនៅម៉ោងបន្ទាប់។
លុះដល់ម៉ោងចេញពីធ្វើការ នៅពេលដែលជួងរោងចក្របន្លឺឡើង វាមិនមែនជាពេលវេលាសម្រាកលំហែកាយឡើយ។ គ្រប់គ្នាត្រូវរត់សស្រាក់សស្រាំ ចេញមកក្រៅរោងចក្រ ទាំងភ័យផងអរផង ព្រោះ "ខ្លាចឡានទៅចោល"។ បើឡានទៅចោល មានន័យថាគ្មានផ្លូវត្រឡប់ទៅផ្ទះ ឬត្រូវចំណាយលុយបន្ថែមដែលមិនគួរចំណាយ។
មុនឡើងឡាន ត្រូវឆៀងចូលផ្សារក្បែរនោះទាំងប្រញាប់ ទិញម្ហូបកញ្ចប់ ឬបន្លែត្រីសាច់បន្តិចបន្តួចយកទៅផ្ទះ។ ចេញពីល្ងាចម៉ោង ៦ ទម្រាំឡានហែកកាត់ការកកស្ទះ ធ្វើដំណើររាប់សិបគីឡូម៉ែត្រ ដល់ផ្ទះវិញគឺម៉ោង ៨ ឬ ៩ យប់ទៅហើយ។ ពេលត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញទាំងល្វើយនៅម៉ោង ៨ ឬ ៩ យប់ បន្ទាប់ពីការរត់ប្រជែង ប្រផិតប្រផើយខ្លាចឡានទៅចោល សេរីភាពតែមួយគត់គឺការបានដោះស្បែកជើងដែលហប់ពេញមួយថ្ងៃចេញ។ ម្ហូបល្ងាចដែលទិញតាមផ្លូវ ជារឿយៗគឺជារបស់ដដែលៗ៖ ត្រីខមួយកំប៉ុង ស៊ុតចៀន ឬស៊ុបបន្លែមួយថង់ ដែលញ៉ាំគ្រាន់តែឲ្យរួចពីពោះ។
២១០ ដុល្លារ ឬ ៨៤០០០០៛ លេខមួយខ្ទង់នេះមើលទៅប្រហែលជាលុយតិចតួចសម្រាប់អ្នកដទៃ តែវាជា «ដង្ហើម» របស់គ្រួសារកម្មកររោងចក្រ។
អ្វីដែលចាក់ដោតបំផុតនោះគឺ៖
សម្រាប់អ្នកដែលមានកូន៖ ពេលទៅដល់ផ្ទះ កូនៗលង់លក់ក្នុងដំណេកបាត់ទៅហើយ។ មិនទាន់ទាំងបានពរ បំពេរ ឬនិយាយលេងជាមួយកូនផង ក៏ត្រូវត្រៀមខ្លួនគេង ដើម្បីងើបចោលកូនទាំងព្រលឹមសាជាថ្មី។ កូនធំដឹងក្តីដោយមិនសូវស្គាល់កំដៅទ្រូងម្តាយឡើយ។
សម្រាប់អ្នកដែលនៅឆ្ងាយពីម៉ែឪ៖ ពេលទូរស័ព្ទទៅស្រុក តែងតែប្រាប់ថា «កូនមិនអីទេម៉ែ កូនធ្វើការស្រួលណាស់ លុយប្រាក់ខែបើកភ្លាម កូនផ្ញើទៅឲ្យម៉ែភ្លែត»។ មាត់និយាយប្រាប់ថាស្រួល និងញញឹមដាក់ទូរស័ព្ទ តែទឹកភ្នែកហូរស្រក់កាត់ថ្ពាល់ព្រោះភាពឯកោ និងការនឿយហត់ហួសប្រមាណ។
សន្លឹកលុយ ២១០ ដុល្លារ ដែលដូរមកវិញដោយភាពឈឺចាប់នៃរាងកាយ ការបាត់បង់សេរីភាព និងការលះបង់ក្តីសុខផ្ទាល់ខ្លួន គឺជានិមិត្តរូបនៃក្តីស្រឡាញ់ដ៏កំពូល។ គ្មានអ្នកណាខ្លាំងពូកែជាងបងប្អូនកម្មករកម្មការិនីឡើយ ព្រោះគ្រប់តំណក់ញើសដែលស្រក់ចុះដី គឺដើម្បីជួយយោងជីវិតមនុស្សជាច្រើននាក់នៅពីក្រោយខ្នង។ សូមលំឱនកាយគោរព និងផ្តល់កម្លាំងចិត្តដ៏កក់ក្តៅបំផុតជូនដល់វីរជនដេរស្បែកជើង និងសម្លៀកបំពាក់គ្រប់ៗរូប!
ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ជូរចត់កាលពីព្រឹកមិញនេះ បានដាស់តឿនយើងគ្រប់គ្នា និងគ្រប់ភាគីពាក់ព័ន្ធទាំងអស់ ឲ្យកាន់តែយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងឡើងលើបញ្ហាសុវត្ថិភាពនៃការធ្វើដំណើររបស់បងប្អូនកម្មករ។ ពីព្រោះនៅពីក្រោយកម្មករម្នាក់ៗ គឺមានជីវិតមនុស្សជាច្រើននាក់ទៀតដែលកំពុងរង់ចាំ និងសង្ឃឹមលើពួកគាត់។
សូមបងប្អូនកម្មករកម្មការិនីទាំងអស់ មេត្តាបង្កើនការប្រុងប្រយ័ត្ន និងសូមឲ្យការធ្វើដំណើរទៅមកទីជិតទីឆ្ងាយជួបតែសេចក្តីសុខ និងសុវត្ថិភាពគ្រប់ៗគ្នា។ ចូលរួមរំលែកទុក្ខ និងសម្តែងការសោកស្តាយ និងផ្ដល់កម្លាំងចិត្តដ៏កក់ក្តៅបំផុតជូនដល់ក្រុមគ្រួសាររងគ្រោះទាំងអស់ក្នុងគ្រាដ៏លំបាកនេះ!🙏🏻
អត្ថបទ: ជន រតនៈ
