Rafał Mohr

19/01/2022

Czołem!
Po dwóch latach przerwy udało mi się wyskoczyć na kilka zjazdów. Decha po czterdziestce daje radę:) Dobrego dla Was na ten rok.

07/08/2021

Serwus!
Trochę tu jestem zmęczony, bo prawie nie spałem dzisiejszej nocy. W zasadzie około północy rzuciłem monetą i wyszło na to, że zaczynam spontaniczne wakacje. Bilet w nieznane okazał się biletem do Neapolu.
Znów zrobiłem coś pierwszy raz. Losowanie podróży:) cieszę się ogromnie i tyle, albo aż tyle. Dobrego tygodnia

19/07/2021

Witajcie!
Długo tu nie zaglądałem.
Chcę tylko napisać, że jestem szczęściarzem, bo spotykam na swojej drodze wspaniałych ludzi. Ostatni weekend szczególnie ugruntował mnie w tym przekonaniu. Nie wiem, czy to za sprawą mojej Mamy, która gdzieś tam pociąga za sznurki, ale wiem, że życie tak będzie smakowało, jak je sobie doprawimy. Wdzięczny jestem, że w mojej przestrzeni pojawiają się piękne osoby mające apetyt na życie, i które smakują go wykwintnie, małymi kęsami.
Cieszę się przeogromnie w głębi duszy. Niedawno zakończyłem zdjęcia do serialu „Pajęczyna”. I ta praca przyniosła mi wiele satysfakcji. Kłaniam się nisko całej ekipie i dziękuję za profesjonalizm.
Parę dni temu czekając sobie przed siedzibą pewnego dealera samochodowego podeszła do mnie sześcioletnia dziewczynka. Bez żadnych oporów zaczęła ze mną rozmawiać. Opowiadała o wakacjach, na które nie chciała pojechać, o tym, że idzie do szkoły, i że tata, który stoi „tam” ma na imię Marek. Zapytałem jej: A jak Ty masz na imię? Odpowiedziała - Dorotka - a ja pomyślałem… z krainy Oz:)
Była taka otwarta, tak bezpośrednia i ciągle uśmiechnięta. Nawet wówczas , kiedy relacjonowała swoje wakacyjne zniechęcenie. Pomyślałem sobie. O tak. To jest lekcja i znak.
Chce mi się chcieć. Znów.
Na osłodę zdjęcie pysznego sushi.
Tadeusz jesteś najlepszy w tym temacie
Dobrego czasu dla Was wszystkich
Do zobaczenia na szlaku

26/04/2021

Odeszła moja Mama. Niestety nie wygrała tej walki. Po, jakby się wydawało polepszeniu stanu zdrowia, nastąpiło załamanie. I cisza.....
Wierzę głęboko, że jest teraz w lepszym świecie.
Jestem ogromnie wdzięczny za to, że miałem tak wspaniałą Mamę.
Jestem wdzięczny, że nauczyła mnie prawdy i miłości.
Będę o tym pamiętał wiecznie.

09/04/2021

Znów zrobiłem coś po raz pierwszy. Oddałem krew. W pierwszym możliwym dniu po covidzie i izolacji. Siedziałem rano na tarasie ciesząc się wspaniałymi wiadomościami o mojej mamie, która wygrała walkę z respiratorem i teraz tylko już czeka na dojście do siebie po śpiączce farmakologicznej. To był trudny czas dla nas wszystkich, ale pokazał mi, jak wiele zależy od nas. Naszych myśli, naszej energii i w ogóle tego wszystkiego co nas otacza. Dziękuję wszystkim moim przyjaciołom za ogromne wsparcie. Dziękuję za słowa otuchy, modlitwy, kręgi mocy i dobre fluidy.
Przy okazji mam prośbę do wszystkich, którzy jak ja myśleli o oddawaniu krwi, ale z jakiś powodów jeszcze tego nie zrobili. Idźcie proszę i to w końcu zróbcie. Największą radością jest świadomość, że możemy komuś pomóc. To wzmacniające i piękne uczucie. Warto o tym pamiętać.
A wszystkim, którzy są w trudnej sytuacji zdrowotnej, którzy w jakiś sposób tracą nadzieję chcę powiedzieć, żeby jej nie tracili, bo ta działa prawdziwe cuda. Bądźcie silni. Bądźcie wrażliwi. Bądźcie sobą i cieszcie się każdą chwilą.
Dziękuję jeszcze raz za to przeogromne wsparcie. Miłego weekendu.

31/12/2020

Ostatnie chwile 2020 roku. Siedzę w samochodzie jadąc do Wrocławia i myślę na temat tego, jaki był ten 2020.
Rok dziwny, rok cierpliwości i rok przemian. Dużo słyszałem wśród znajomych i przyjaciół, że nie był to dobry czas. Dla mnie z perspektywy 12. miisięcy był to rok zmian. Nie chcę nazywać go dobrym czy złym, ale ważnym. Jeśli jednym z nie najważniejszych, które przeżyłem do tej pory.
Z najbardziej istotnych rzeczy, które mnie spotkały to z pewnością debiut reżyserski i certyfikacja na praktyka soul coaching’u. Zresztą ta certyfikacja, to naprawdę niezła sprawa. Szykujcie się Panie i Panowie na sesje u mnie. Szczególnie namawiam Panów, żeby zgłębili tajniki swojej duchowości. Jakby co, piszcie do mnie w tym temacie. Myślę, że już niedługo będę gotowy z ofertą oficjalnie:) Ach... i żeby było jasne. Nie rezygnuję z aktorstwa na rzecz soul coaching’u.
Ten rok to również pożegnanie dwóch moich wspaniałych kolegów z teatru Jurka Łapińskiego i Piotra Machalicy. Będę za Nimi tęsknił.
Dziękuję wszystkim moim przyjaciołom, którzy byli ze mną przez ten czas. Dzięki Wam moje życie ciagle jest barwne i przyjemne.
Dziękuję ludziom, którzy stanęli na mojej drodze. I tej prywatnej i tej zawodowej.
Nie robię żadnych postanowień, bo to nigdy nie wychodzi. Po prostu niech się dzieje. Nie się dzieje dobrze dla Was i dla mnie i całego świata. Życzę Wam dużo spokoju, życiowej rozwagi i zdrowia. Trzymajcie się ciepło.

04/11/2020

Nie, nie zasnąłem na tym zdjęciu. Delektuję się winem i jesiennymi promieniami słońca. Delektuję się także brakiem turystów w Alberobello we Włoszech. Co roku to miejsce odwiedza milion turystów. Dziś, w dobie pandemii, kilka osób na krzyż. Stoliki puste, ulice puste.... zróbcie wszystko, by Wasze umysły były pełne i otwarte. Nie dajcie się zwieść lękowi. Przyznaję otwarcie, że uciekam przed nim ostatnio dość szybko i póki co, się udaje. Życzę Wam tego samego. Pozdrawiam ciepło z pięknego świata. Bądźcie radośni

10/09/2020

Z przyjemnością zapraszam na mój monodram w Teatrze Polonia 11 września o 19.30 i 12 września o 17.00. WSZYSTKO, CO NAJLEPSZE to opowieść o szukaniu szczęścia w życiu. Dodatkowo bilety na jutrzejszy, piątkowy spektakl możecie nabyć w bardzo atrakcyjnej cenie;) Serdecznie zapraszam

01/09/2020

Dziś stanąłem na nieco innej scenie. Dziwne to uczucie być w miejscu tylu ludzkich tragedii. Próbuję wyobrazić sobie emocje i krzyki tłumów, które oglądały te wszystkie widowiska. Zdecydowanie wolę mniej drastyczne doznania. No cóż.... pędzę dalej. Jutro Forum Romanum już na spokojnie, a wieczorem przerzut w inne miejsce. Pozdrawiam dosłownie gorąco z wiecznego miasta.

29/08/2020

Z ogromną radością dzielę się z Wami pierwszą recenzją mojego spektaklu. Zapraszam już 13, 14 i 15 października do Teatru Warsawy. Przyjemnej lektury.

Reżyserski debiut Rafała Mohra recenzuje Tomasz Sobierajski

27/08/2020

„Trzy dni deszczu” Richarda Greenberga to dzisiejsza polska prapremiera w Teatrze Warsawy. Debiutuję jako reżyser. Długo czekałem na ten moment. Ponad 14 lat temu, kiedy dostałem ten tekst z propozycją zagrania jednej z ról, postanowiłem, że wystawię go właśnie w teatrze i w ten sposób rozpocznę nowy etap w swoim życiu. Droga do realizacji tego dramatu nie była łatwa, ale się udało. Z tego właśnie powodu odczuwam ogromne szczęście i wdzięczność. Dziękuję Adamowi Sajnukowi , dyrektorowi teatru, za zaufanie i wiarę w ten tekst.
Dziękuję moim aktorom: Justynie Kowalskiej, Piotrowi Ligienzie i Maciejowi Raniszewskiemu. Kochani stworzyliście piękne, pełnowymiarowe postaci, które zapadają w pamięć. Dziękuje Wam za cierpliwość, pomoc i zrozumienie. Oddaję w Wasze ręce mój pierwszy spektakl. Wiem, że obdarzycie go opieką i miłością. I że będziecie odkrywać kolejne wewnętrzne kolory tego świata. Życzę Wam spełnienia w Waszych zawodowych wędrówkach i trzymam za Was kciuki.
Dziękuję Kasi Łuszczyk za światła. Kasiu wprowadziłaś w ten mój pierwszy sceniczny świat przepiękne odcienie, które bez wątpienia budują nastrój, i które zapamiętam do końca życia.
Dziękuję mojej przyjaciółce Annie Marii Czarneckiej za iście filmowe kostiumy. Aniu tak bardzo się cieszę, że razem debiutujemy w teatrze. Gratuluję Ci przeogromnie tej pracy i dziękuje za spokój wewnętrzny, którym się dzieliłaś ze mną w tych trudniejszych dla mnie momentach.
Specjalne podziękowania kieruję w stronę kompozytora Michała Lamży. Michale, gdyby nie Twój talent i wrażliwość na dźwięki, ten spektakl byłby zwyczajnie uboższy. Skomponowałeś magiczną muzykę, a temat przewodni przyprawia mnie o „gęsią skórkę”.
Pragnę jeszcze podziękować parze debiutantów odpowiedzialnych za scenografię. Olga Mazur i Łukasz Misztal stworzyli ten świat teatralny dosłownie z niczego. Dziękuję Wam za Wasz wkład i zaangażowanie w ten projekt.
Na koniec chce podziękować Justynie Potasiak za mega profesjonalne bycie moim asystentem i inspicjentem. Justyno wiem, jak wiele musiałaś znosić i jak wyczerpująca była ta praca dla Ciebie. Ale wiem również, a może bardziej to odczuwam niż wiem, ze ta praca dawała Ci wiele satysfakcji. Bardzo, bardzo jeszcze raz Ci dziękuje. Za wszystko.
I chyba na sam koniec końców pragnę podziękować Wam wszystkim, moim przyjaciołom i ludziom, którzy kibicowali mi i wspierali na każdym kroku. Odczuwam przeogromną wdzięczność za Wasze dobre myśli i odwzajemniam to po tysiąckroć.
Zapraszam Was do teatru na moje pierwsze „Trzy dni deszczu”. Do zobaczenia

09/07/2020

Przekraczanie granic zawsze ma swoje plusy. Oczywiście mam tu na myśli zdrowe podejście do tematu. Przezwyciężanie strachu, o którym pisałem kilka postów wcześniej, sięganie wyżej i przekraczanie barier zawsze daje ogromną satysfakcję. Jestem obecnie na warsztatach jogi i Tai Chi w Starzynie w bliskim sąsiedztwie Puszczy Białowieskiej. Kilkanaście dni temu okazało się, że terminy zawodowe uległy zmianie i mam jeszcze parę wolnych dni, zanim na dobre wrócę do pracy. Czułem podskórnie, ze muszę coś zrobić dla swojego ciała i umysłu. Po kwarantannie, która trwała jednak trochę za długo, miałem wrażenie, że gdzieś utknąłem. Byłem w swojego rodzaju zawieszeniu i odczuwałem ogromną potrzebę zmiany tej sytuacji. Intuicyjnie znalazłem te warsztaty w internecie i nie myśląc za wiele, wsiadłem w samochód i pojechałem na Podlasie. W czasie drogi dużo rozmyślałem o tym, jak będzie. Czy dam radę zrywać się tak wcześnie? Ja, nocny marek, który zasypia naprawdę późno? Cztery praktyki w ciągu dnia, zaczynając od siódmej rano praktyką Tai Chi. Muszę przyznać, że dawno nie czułem takiej satysfakcji z porannego wstawania. A dzisiejsze doświadczenie o wschodzie słońca o 4.11 ( pobudka o 3.40) tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że stare przysłowia się sprawdzają. Kto rano wstaje...
Odczuwam wewnętrzną radość i wdzięczność za te doświadczenia. Za ludzi, których spotkałem i chwile, które malowały uśmiech na mojej twarzy.
Na koniec chce tylko napisać, że zdjęcie spontanicznie wykonał nasz mistrz w temacie Tai Chi Paweł Raszkiewicz tuż po naszej praktyce o wschodzie słońca. Jak widzicie klimat iście magiczny:) Życzę Wam tej magii w przekraczaniu rożnego rodzaju barier. Niech moc będzie z Wami! Dobrego dnia