The Measure of the Cosmos

11/10/2024

The Burning of Bergthórshvol (sun watch marker no. 2) is a main event in Njáls Saga; and The Battle of Clontarf Dublin (marker no. 5) in the saga’s last chapters is a defining event in Irish history.“In the alegory of Njáls Saga is a hidden message about colonization and conversion from Paganism to Christianity. The burning of Bergthórshvol and The Battle of Clontarf represent the end of the world, where the age of paganism ends in Fire and a new age of Christianity rises.” Einar Pálsson 1970.Sun watch markers 2 and 5 on maps 1 and 2 represent winters solstice sunset and sun rise. Decisive events of history are located on those markers.

08/10/2024

The Tara Cosmic image in Ireland an excerpt from my 2022 book: Cosmic Image; Deciphering the landscape in Icelandic myth. ISBN 9781471013034

2022, The Measure of the Cosmos; deciphering the imagery of Icelandic myth.
ISBN 9789935250377

08/10/2024

27/10/2022

Researches from Tel Aviv University, The Hebrew University, and beyond are using the latest technology to verify wars from the Bible.

20/07/2018

2 vers Völuspár

Eg man jötna
ár um borna
þá er forðum mig
fædda höfðu.
Níu man eg heima,
níu í viðjur,
mjötvið mæran
fyr mold neðan.

14/11/2017

Kæru Facebook-vinir nú er bókin mín, The Measure of the Cosmos, revised (sem er endurbætt ensk útgáfa af Stærð veraldar), loks fáanleg í Bóksölu stúdenta.

24/10/2017

Ef gert er ráð fyrir munnlegri geymd þekkingar verða tölur, mælistengur og tákn miklu auðveldari tæki til varðveislu hennar bæði fyrir fornmenn og okkur lesendur. Þá virðist sem; Njáll, Gaukur á Stöng, Gunnar á Hlíðarenda, Gissur hvíti, Starkaður á Þríhyrningi og synir hans þrír, og Mörður á Hofi, hafi verið holdgerfingar vætta sólúrs sem snerist um Steinkross á Rangárvöllum. Sögupersónurnar höfðu sennilega verið í munnlegri geymd í margar kynslóðir þegar þær voru skráðar á skinn:

2. Njáll bjó á upphafshvol sem við sólsetur á vetrarsólstöðu táknaði áramót, nýja fæðingu í heiðinni heimsmynd, þar hófst tímatal á sólúri: Því var ábúandin þar, Njáll, vitur og sá framtíðina.
3. Miðja, grafreitur höfðingja í nýju landi.
4. Staður sumarsólstöðu, þar sem sól reis á lengsta degi. Þar reis stöng eða herm mælistika. Þar bjó þekkt kyntákn; Gaukur á Stöng.
5. Staður Sólguðs. Hugsanlega var Gunnar sannur í sagnfræðilegum skilningi. Hann var mikill maður vexti, sterkur og best vígur. Sem goð var hann ranglega staðsettur á bökkum Markarfljóts en ekki á efsta steini Eyjafjallajökuls, Goðasteini, á sólúri. Hús sólguðsins var á röngum stað og í bága við þekkt lögmál. Gunnar sat ekki vel í sér. Hann gaf allt frá sér, hann átti ekki mat handa sínu fólki, fær snýkjur og þýfi og fé frá frændum sínum til að gera upp mál á þingi. Hann grætur þegar honum er ögrað og hestar ærast þegar riðið er hjá húsum hans. Í boga hans var svikastrengur sem ekki lá á að flétta aftur úr hári konu hans.
6. Staður sumarbyrjunar við sólarlag. Þekktur helgistaður, biskupsstóll og höfuðstaður þjóðarinnar.
7, Helgafell staðfesti áttunina norður-suður. Við dauða opnaðist fjallið í norður (til Steinkross), þá gengu menn inn í þau.
8. Staður sólris á degi jafndægra, þar gáfu haust -eða vorjafndægur hina fullkomnu áttun: Austur-vestur ásinn; Þríhyrningur, Helgafell, Hof, ásamt Steinkrossi í norðri. Þar var staður “Efnis” eða “Jarðar”.
9. Hof var hornsteinn heimsmyndar landnema, þessvegna bjó þar lögspeki, og staðfesta og hald; Mörður/Efni/Jörð.

07/10/2017

Bók mín The Measure of the Cosmos er orðin 10 ára gömul. Nú er endurbætt útgáfa fáanleg á Amazon og verður brátt til sölu í bóksölu stúdenta. Meðfylgjandi er umfjöllun frá góðum vini Ernest G. MCclain, sem hefur rannsakað og skrifað bækur um hugmyndafræði og tölvísi fornaldar:

I have just finished Part I of Petur Halldorsson’s absolutely brilliant book (translated most felicitously by Gunnar Tomasson), titled “THE MEASURE OF THE COSMOS.” It’s a finer, more believable study than I ever hoped to live to see of “sacred geometry” in its technology and its purpose, and a priceless contribution to understanding the spread of Christian civilization to the north countries. His own philosophical position is so beautifully and honestly expressed that I can do nothing but accept it with deep gratitude as an “umbrella” for my own technical analysis of the related musicology. These pages alone are sufficient to establish Halldorsson as the harbinger of a New Age in cosmological studies. We could not ask for a leader with greater vision, more generous impulses, and felicitous expression. His work is broadly based on very many sources, and his Icelandic example owes much to Einar Palsson’s Mimir,1969 to 1981, not available in English. Tomasson is an exemplary translator. I don’t see how anybody in BIBAL can live without this model volume.
Very surprisingly to me, Halldorsson fully support’s and specifically anticipates a dramatic new thesis that I’m meeting now in THE LOST WORK OF GOD that Howard Schatz is preparing to release on March 1st. Schatz takes the unusual position that Sepher Yezirah (normally attributed to the 1st to 4th c. AD) actually expresses Jewish understanding by 1000 BC, and defends that stunning hypothesis brilliantly with his musicological analysis of Kabbalist Judaism. My own work on Egypt, Sumer, and Babylon leaves me in doubt whatever that Katz is correct. But Halldorsson makes the same assumption about antiquity, and supports it with the best and most believable geometry I’ve ever met. These two books are anticipating ANYTHING we can produce in BIBAL!! Christian scholarship has not had its hands on such foundational material for 2000 years! I never hoped to see such a book as this one in my own lifetime.

Book review by Mr. Ernest G. McClain, Professor Emeritus of Music, Brooklyn College NY. Writer of:
The Myth of Invariance (1976), The Pythagorean Plato (1978) og Meditations Through the Quran (1981).
Ernest G. McClain

06/10/2017

Skálholt og Stöng á ósum Thames
Hinu megin á sólúri Thamesvalla er leiðin til Golden Parsonage, fyrrnefnd Gaddesten Row að sólsetri sumarsólstöðu. Hún liggur með fram skjólbelti gamalla trjáa á mjúkum moldarvegum með hliðum á landamörkum. Efsta lag vegarins er malbik, undir því er ótölulegur fjöldi slóða ofan á rómverskum vegi, neðst er eldforn merkilína ósýnilegrar rákar svansins réttvísandi frá Swanley yfir miðjuna Coppetts Wood í London og hingað fram veginn. Hér er vegurinn línulega beinn og enginn hlykkur þar á. Síðustu metrana að tákni sumarsólstöðu fer hann um klassíska enska sveit undir yfirlæti óðalsetra sem deila ökrunum í hólf á milli sín. Í heiðríkjunni gægjast þau undan trjánum í grænu hitamistri. Minni bæir hlaðnir grjóti og breiðum borðum eru við hlíðaenda spönn frá veginum þar sem túnin byrja. Á báðar hendur með þjóðveginum eru grænar öldur, sléttar efst en þýfðar neðst við fenin. Gróðurbelti eika og beykitrjáa eru meðfram vegum og á mörkum lóða. Undir grassverðinum er þykk mold ofan á gömlu seti og kalki rist bugðóttum moldartroðningum sem verða hvítir í þurrki. Eldforn pottaleir verður til í flögunum við flákaskil þar sem vatn síast niður í gegnum leirlögin. Þá verður setið svo fínt að sums staðar fer vatnið ekki í gegn, þá myndast tjarnir með slípuðum tinnu flögum á botninum. Við Golden Parsonage voru eitt sinn fiskatjarnir sem voru hannaðar samkvæmt duttlungum ábúenda. Gróðurslím flýtur á yfirborðinu, undir synda gullfiskar við hoggna barrokkkanta. Golden Parsonage var stórbýli sem nú er að mestu horfið. Rústin er á hólnum handan við nýbýlið, tuttugustu aldar hús neðar bak við þar sem hekkið endar og er ekki svipur hjá sjón. Í annálum er ekkert að finna um húsið. Á sveitakránum er mörgum tilgátum hent á loft en nafngift þess hangir á dyrakörmum hugtakafræðinnar líkt og hjarirnar á körmum gangnamunna í kjallara rústarinnar og guð má vita hvert lágu. Í fljótu bragði segir rústin ekki mikla sögu. Oft hefur verið púkkað upp á hana á langri tíð. Þar inni er skrautlaust og svo sem ekki fágað. Engar vísbendingar um byggingasögulega snilld, engir sökklar stigaflugs eða súluganga. Steinveggur í einu herbergjanna er opinn upp, stássstofumegin rignir niður panelklæðningu úr ódýrum við og óhöndugleg hönnunin. Þakið var ekki bratt og einhvern tíman var það klætt blikki. Gamla húsið var mjög stórt samkvæmt gömlum sögnum, til vitnis um það eru veggjastubbar sem rjúfa túnin alla leið að tjörnunum neðar á lóðinni. Við manngerðar tjarnirnar er manngerður hóll sem eitt sinn var grafið í en fátt fannst í honum og ekki er vitað til þess að aldursgreining hafi verið gerð. Frá sléttunni vestan við óðalið gengur röð trjáa alla leið að Gaddesden og bendir til þess að fordyr þeirrar hallar hafi verið á suðaustur hlið hennar en ekki að norðanverðu eins og nú er. Austanmegin við húsið voru miklir veggir hlaðnir um lítinn garð á 16. öld þar aftan við eru rústir útihúss sem er talið miklu eldra. Það var augljóslega byggt yfir brunn. Af vegsummerkjum við vinduna yfir brunninum má sjá að dráttardýr voru notuð til að draga vatnið upp á yfirborðið.