12/10/2025
… það var fyrir margt löngu. Var staddur í NY í einni af endalaust mörgum “menningarferðum” mínum, þar sem skoðað var það allra nýjasta í listum borgarinnar. Sýningar, tónleikar, söngleikir, bíó og jafnvel ballettar. Hafði farið sérstaklega til að sjá nýjustu mynd Oliver Stone, Platoon og svo David Lynch-myndina Blue Velvet… auk þess að skoða stórmerka sýningu Ellsworht Kelly, mikils galdramanns í myndlistarheiminum og liklega uppáhaldsmálara míns góða vinar, Sigga Örlygs. En þegar ég átti “frítíma” einn daginn ákvað ég að sjá sömuleiðis nýjustu mynd Woody Allen… Hannah and her Sisters, sem nýlega hafði verið frumsýnd. Þetta var eftirmiðdagssýning einhvers staðar á Times Square og ég var sestur framarlega með mitt popp og kók. Myndin fór vel af stað og þarna voru svo sannarlega öll helstu einkenni Allens, sem kölluðu fram hlátur og svo enn meiri hlátur og ég var allur löðrandi glaður. Og það voru svo sannarlega líka tvær vinkonur, sem sátu á næsta bekk fyrir aftan mig. Þær hlógu mikið, mösuðu sín á milli og ráku svo upp hláturrokur, sem fyrst virtust tengjast gamanmáli myndarinnar, en svo smátt og smátt voru þær hlæjandi og flissandi… líka á þeim stöðum, sem voru ekki neitt fyndnir. Reyndar alls ekki fyndnir. Öll þekkjum við þetta munstur. Mas og fliss fyrir aftan mann í leikhúsi eða í bíó og jú… heldur betur getur þetta verið truflandi og oft nánast að eyðileggi fyrir manni upplifunina af góði sýningu/uppákomu. Var ekki á þeim buxunum í þetta sinn að sussa á þær og skamma heldur lét þetta yfir mig ganga allt til enda, enda myndin það skemmtileg að fátt eitt hefði getað ónýtt hana fyrir mér. G*t þó ekki stillt mig um að kíkja aftur fyrir mig að sýningu lokinni þegar tjaldið féll og bíóigestir stóðu upp úr sætum sínum. Langaði að vita hvaða (fokkings) tvær konur komust næst því að eyðileggja fyrir mér þetta skemmtilega bíó… en tókst þó ekki meðal annars vegna þess að masið og hláturinn var svo innilegur að kannski bara gerði hann myndina enn betri. Var hluti af allri gleðinni. Takk Diana Keaton fyrir að vera önnur þessara “stelpna” sem auðguðu mynd meistara Allens og gekkst með mér út í ys og þys miðborgar NY, þar sem kvöldsólin tók við okkur… þú (í mínum huga) Annie Hall, hvarfst inn í rjúkandi mannþröngina, en ég settist einn inn á á Howard Johnson´s og fékk mér snark heita bláberja-pie-ju! L O V E
