01/04/2025
Hönnunarmars í arctic space:
Hvernig getum við endurhugsað sár borgarinnar, á manneskjulegan máta og komið að ferlinu með nánd og þekkingu?
Kveikja verksins sprettur út frá samtali varðandi aðferðafræði í textíl, leiddi það okkur að hugtakinu Boro. Hugmyndafræði sem að einkennist af bótum sem eru saumaðar saman. Veltum við því fyrir okkur hvernig væri hægt að yfirfæra þessa þekkingu á víðtækari máta. Er möguleiki á að sauma saman sár borgarinnar? Líkt og mannslíkaminn, sýnir byggingin þolgæði – hún fær áverka og sárin hennar verða að einskonar fleyg úr fortíðinni. Í þessu samhengi má líta á sýninguna sem klíníska aðgerð sem skoðar þessi „sár“ og varpar ljósi á hljóðláta seiglu byggðarinnar.
Byggingar geyma sögur – samspil minninga, áferða og umbreytinga. Veggir hennar, form og áferð breytast í takt við umhverfi, og nýjar frásagnir spretta fram í samspili við áhorfandann. Þessar frásagnir eru spunnar úr minningum – minningum sem fléttast saman í vef tímans og steingervast í skotum bygginga. Þær umbreytast í áþreifanleg form og fela sig í sprungum á gólfi, í gluggakörmum, í útskotum veggja og innfellingum lofta.
Í nútímasamfélagi hefur viðhorf til líftíma bygginga gjörbreyst. Í stað þess að hlúa að þeim og viðhalda, er þeim einfaldlega skipt út um leið og fyrsta sprungan birtist. Þetta er bæði fjárhagslega hagkvæmara og mun hraðvirkara. Byggingarefnin eru jarðsett og ummerki þeirra hverfa undan uppbyggingu. Með því að hlúa að sárum byggingakroppa vonumst við að fanga áþreifanlega vitnisburð um gang tímans, veðrun og mannlíf. Náum við þannig að varðveita minningabrot byggingarinnar áður en kropparnir verða þurrkaðir burt úr borgarmyndinni?
Sýningargestir verða leiddir í gegnum ferlið með von um að skilja eftir vangaveltur jafnt og spurningar.