10/05/2026
Vatnslitafélagið fékk smáumfjöllun á baksíðu helgarblaðs Morgunblaðsins, þökk sé félaga okkar, Bruce McMillan frá Maine. Hér er greinin í heild skrifað af Dóru Halldórsdóttir:
„Það hefur verið mjög vinsælt hjá okkur að hafa stutt námskeið í vatnslitamálun og við höfum fengið oft til okkar erlenda listamenn til að vera með okkur,“ segir Derek Mundell, stofnandi og formaður Vatnslitafélags Íslands.
„Núna síðast var Bandaríkjamaðurinn og Íslandsvinurinn Bruce McMillan hjá okkur með námskeið. Hann er barnabókahöfundur en á síðari árum hefur hann verið öflugur í vatnslitamálun og er meðlimur í félaginu. Hann hefur sérstakan stíl, þar sem hann málar og lætur þorna og málar svo yfir aftur og nær þannig annarri áferð en maður sér oft í vatnslitum,“ segir Derek.
Stórt áhugamannasamfélag
„Vatnslitafélag Íslands var stofnað 2019 af mér og nemendum mínum, en ég hafði verið að kenna í tólf ár í Myndlistaskóla Kópavogs. Þegar ég hætti að kenna kom upp þessi spurning hvað væri næst og ég vildi halda utan um fólkið sem hafði verið hjá mér í gegnum tíðina og við vorum 120 í félaginu í upphafi.“ Í ljós kom að mikill áhugi var á þessu samfélagi og í dag eru 270 manns í félaginu. „Ég held að Vatnslitafélag Íslands sé stærsta áhugamannamyndlistarfélagið á landinu, en vil samt ekki fullyrða neitt í því sambandi.“
Árleg samsýning
Auk þess að fá gestakennara til að halda hnitmiðuð námskeið, er haldin samsýning á hverju ári. „Þar hafa allir félagsmenn möguleika á að senda inn 2-3 myndir og síðan velur alþjóðleg dómnefnd úr myndunum og yfirleitt erum við að sýna 50-60 myndir á hverri sýningu.“ Sýningarnar hafa verið haldnar víða, t.d. í Gallerí Gróttu á Seltjarnarnesi og í Galleríi Göng við Háteigskirkju, en í ár verður hún haldin í Gerðubergi 21. nóvember nk. „Sýningarnar hafa alltaf verið mjög vel sóttar hjá okkur sem er mjög skemmtilegt.“
Derek hefur verið að mála í rúmlega 40 ár og hefur búið á Íslandi í 50 ár og hann var með stóra yfirlitssýningu á vatnslitamyndum sínum í marsmánuði í Epal gallerí.
„Ég er samt ennþá stúdent, því vatnslitirnir koma manni sífellt á óvart. Þetta er sérstök aðferð að vinna með liti í vatnsfilmu á pappír og stundum erfitt að hemja litina. En ef maður leyfir litunum að vinna, þá kemur alltaf eitthvað óvænt út, sem gerist sjaldnar í olíu- eða akrýlmálun. Það er þessi ófyrirsjáanleiki og dulúð sem er svo heillandi við vatnslitina
