10/12/2025
Luca Maggio منتقد هنر در مورد اثرم اینگونه نوشته: با لطافتی شبیه هایکو، آثار نغمه فرح وشی خود را عرضه میکنند؛ آثاری که با سادگی نمادینی که فراموشکردنش دشوار است، توجه را جلب میکنند—چه زمانی که کاملاً شفافاند و چه وقتی که با تزریق رنگ در حبابها ظاهر میشوند. برخی از این حبابها در کلِ پارتیتورِ اثر خالی رها شدهاند؛ «مانند موزاییکی که قطعاتش پراکنده شدهاند»، بهگفتهٔ هنرمند، تا در نهایت نوعی هارمونی خلق شود: باغی ضروری از لطافتها، معلق میان افسونهای یک مونهٔ پاییزی—که در اینجا بهصورت تحلیلی نمونهبرداری شدهاند—و میان هندسههای منظم ستونهای اینانّا در اوروک.
و با این حال، اینها پلاستیکِ حبابدارند: عملیاتی در حوزهٔ رِدیمِید (نزدیک به صد سال پس از نخستین تجربههای دادا)، که به چیزی که برای محافظتشدن به دنیا آمده بود و قرار بود بلافاصله پس از آن دور انداخته شود—بیآنکه حتی لحظهای به آن نگاهی انداخته شود—زندگی و هویتی تازه میبخشد.
در این سطوح، چشمها سرگرداناند؛ چشمهایی گرفتارِ افسونِ لیلیپوتیِ سلولهای پلاستیکی که همچون ردیفهایی از خاطرههای خالی–پر در برابرمان قرار گرفتهاند و ما را مینگرند؛ شکافها و میکروآینههایی بیراهِ خروج، همانند بیابانِ بورخس.
این سلولها زندانیِ غدهٔ صنوبری خاموشی هستند که به شکلی پارادوکسیکال از نوری ساخته شدهاند که همان نور آن را مسدود میکند. همین سلولها آیکوناستاسیِ سکولارِ این هنرمند را میسازند: ترکیبی نقاشانه–موزاییکی، و دریاچهای نامتمایز از شیشهٔ پلاستیکی و نوری که اکنون بهطور کامل در یکدیگر ادغام شدهاند. naghmeh_farahvashi #هنر
