17/06/2026
هادی فلاحپیشه (متولد ۱366، تهران، ایران) در بروکلینِ نیویورک زندگی و کار میکند. او در آثارش از شخصیتهای کارتونی بهظاهر طنزآمیزی، از انسان گرفته تا گربه و موشو حیوانات دیگر، بهره میگیرد تا زمینهای برای تأمل دربارهی جابهجایی، ازخودبیگانگی و گرفتاری فراهم کند. آثار عکاسی او در ابعاد بزرگ هم نقش سنتی عکاسی را در بازتاب جامعه به چالش میکشند و هم مهارت فنیای را که معمولاً با این رسانه پیوند دارد.
ترکیببندیهای فلاحپیشه با وجود ظاهر کارتونیشان، حاصل فرایندی مبتنی بر مهارتزدایی نیستند، بلکه محدودیتهای کار در تاریکی و محدودیتهای بدن خود هنرمند را نشان میدهند.
شخصیتهای فلاحپیشه در محیطهای معماری بهظاهر عام قرار میگیرند؛ در خانهها، حصارها و موانع دیگر. مناسبات میان این فیگورها سلسلهمراتب اجتماعی آشنا را تداعی میکند: ساختارهای قدرت، مفاهیم مالکیت و سکونت و تقابل میان درون و بیرون. این شخصیتها چنان بهنظر میرسند که با لذت به عیبها و امیال ناپسند شخصی خود تن میدهند و از این طریق، دلالت اخلاقیِ نقشهای سنتیای را مبهم میکنند که بر عهده گرفتهاند. آنها اغلب درگیر خشونتی کنایهآمیز و آمیخته با شوخیاند؛ خشونتی که در آثار حجم و چیدمانهای فلاحپیشه نیز ادامه مییابد. شخصیتهای او نشان میدهند که ساختارهای آشنا و تثبیتشدهی جامعه تا چه اندازه میتوانند سست و شکننده باشند و درعینحال، ترسی مشترک از انزوا را بازتاب میدهند.
در نگاه نخست، آثار هادی فلاحپیشه در تضاد با یکدیگرند. گاوچرانهایی که گویی از فیلمهای وسترن اسپاگتی بیرون آمدهاند، با ویژگیهایی کارتونی تصویر شدهاند و خود را در موقعیتهایی مییابند که از امور پیشپاافتاده تا وضعیتهای نامتعارف را در بر میگیرد. در همینحال، در مجموعهای ادامهدار با عنوان «نقاش حرفهای»، چهرهی خود فلاحپیشه با دقت بازنمایی شده و در سراسر نمایش تکرار میشود. حجم¬هایی متشکل از سرامیکها و خانههای عروسکی که بهشکلی ناپایدار روی یکدیگر قرار گرفتهاند، گوشههایی از زندگی خصوصی شخصیتهای فلاحپیشه را تداعی میکنند. اگرچه این آثار رویکردهای متفاوتی به بازنمایی پیکره دارند، طنزی پیوسته آنها را به یکدیگر پیوند میدهد و همگی پرسشی مشترک را مطرح میکنند: چگونه میتوان تصاویری آفرید که جهانِ هر روز آشفتهترِ ما را بازتاب دهند و ثبت کنند؟
——————
در پروندهی «از نقاشان معاصر» هر بار یکی از نقاشان مهم و جریانساز را معرفی میکنیم.
