07/06/2026
এখন গাঁৱত ৰিমা নামৰ এজনী ছোৱালী আছিল। তাই সদায় মানুহৰ মন, ব্যৱহাৰ বা সততাতকৈ পইচাক বেছি গুৰুত্ব দিছিল। যাৰ গাড়ী ডাঙৰ, ঘৰ ডাঙৰ বা পইচা বেছি, তাই তেওঁৰ লগত বন্ধুত্ব কৰিবলৈ আগ্ৰহী আছিল।
এদিন তাই এজন ধনী ব্যৱসায়ী ল'ৰা, ৰাহুলৰ লগত চিনাকি হ'ল। ৰাহুলে তাইক দামি উপহাৰ দিছিল, ভাল ভাল ঠাইলৈ লৈ গৈছিল। ৰিমাই ভাবিলে, “এইজনেই মোৰ বাবে একেবাৰে উপযুক্ত।”
কিন্তু কিছুদিন পিছত ৰাহুলৰ ব্যৱসায়ত লোকচান হ'ল। ধন-সম্পত্তি কমি গ'ল। লগে লগে ৰিমাৰ মনো সলনি হ'ল। তাই ৰাহুলৰ পৰা আঁতৰি গ'ল আৰু আন এজন অধিক ধনী ল'ৰাক বিচাৰিবলৈ ধৰিলে।
বছৰ কেইটামান পিছত ৰিমাই দেখিলে যে যিসকল মানুহক তাই কেৱল পইচা কম থকাৰ বাবে অৱহেলা কৰিছিল, তেওঁলোকৰ মাজত বহুতো সৎ, মৰমিয়াল আৰু বিশ্বাসযোগ্য মানুহ আছিল। আনহাতে, কেৱল ধনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি গঢ়া সম্পৰ্কবোৰ বেছি দিন টিকি নাথাকিল।
তেতিয়াই তাই বুজিলে—পইচাই আৰাম দিব পাৰে, কিন্তু সঁচা মৰম, সন্মান আৰু বিশ্বাস কিনিব নোৱাৰে। মানুহৰ মূল্য কেৱল তেওঁৰ ধন-সম্পত্তিৰে নহয়, তেওঁৰ চৰিত্ৰ আৰু হৃদয়ৰেও জুখা উচিত।
শিক্ষা: কেৱল ধন দেখি মানুহক ভাল পোৱা সম্পৰ্ক সাধাৰণতে স্থায়ী নহয়। সঁচা সুখ আহে পাৰস্পৰিক সন্মান, বিশ্বাস আৰু মৰমৰ পৰা।
